All you need is...

Robbie spendeert de laatste tijd wel heel veel tijd achter de computer. Juist omdat hij op zo'n delicate puberleeftijd is, ben ik bevreesd om alle schunnigheid die daar te vinden is (eigenlijk wil ik niet eens dat hij de overgangstergirls ziet!)

Toen vanmiddag de zon scheen, maar Robbie op zijn kamertje zat, ben ik toch gaan zeggen hij naar buiten moest. En toen hij weg was kon ik het niet laten om even naar de geschiedenis op zijn computer te kijken, om te zien waar hij nou al die uren mee bezig is.

Ik vond het nodig om te doen, maar het voelde ook achterbaks. Bovenaan in de geschiedenis stond zijn Hyves, daarna drie keer hetzelfde youtubefilmpje... Waar hij klaarblijkelijk geen genoeg van kon krijgen... Met ingehouden adem klikte ik de link aan: all you need is...
Meteen kwam ik op de volgende video...



Ik denk wel dat Robbie het een beetje gek vond dat ik hem een enorme hug gaf, toen hij thuis kwam. Maar ik was zo vrolijk! Niet dat ik nu denk dat Robbie geen pornosites bezoekt, maar zolang hij gevoelig is voor een filmpje als All you need is love, ben ik blij (zelf heb ik ook al meermalen bekeken, het is geweldig!)

Pffff...

Lekker flexwerken

Kom je ook snel? vroeg Karel van de week toen hij naar bed ging. Dan heb ik een verrassing voor je…

Nou ken ik die verrassing onderhand wel, maar ik had best zin. De volgende ochtend was ik vrij, dus ik dacht: kom maar op! Toen ik de slaapkamer binnenkwam had Karel zelfs kaarsjes aangestoken. Maar ook zijn leeslamp was aan, hij lag in bed in een boek te bladeren en zei: dit heb ik voor je gekocht! Ik ga je voorlezen!
O… zei ik wat teleurgesteld, want ik had me inmiddels iets heel anders voorgesteld dan een literaire sessie.
Het is seksboek, zei Karel. Ik was toch aan de beurt?

Ik wist meteen waar hij het over had. In Lyon hebben we het nog eens gehad over mijn poging om ons seksleven een nieuwe impuls te geven die zo jammerlijk mislukte. En Karel hernieuwde toen zijn belofte om ook eens iets leuks te verzinnen. Nu had hij dus een seksboek.

Het is door een vrouw geschreven, dus helemaal in jouw straatje, zei Karel. Ik werd steeds benieuwder. We knuffelden wat en Karel begon met voorlezen. De in- of aanleiding leek hem blijkbaar niet interessant (is dat waarom ze in pornofilms het verhaal maar weglaten?) hij begon meteen met een seksscène:

Nu moet je je rug nog krommer maken. Doe je billen omhoog. Ja, zo.
Hij maakte het koord los waarmee hij zijn broek op zijn plaats hield.
Waar wil je hem hebben?
Kortsluiting in mijn hoofd. Gezwollen geval kloppend tegen de hemelpoort. Waar wilde ik hem hebben? Ik wilde hem hebben waar hij hem wilde hebben. Ik wilde het niet zeggen. Ik wilde het niet vragen.
Maakt niet uit, fluisterde ik.
Koude stem. Waar?
Doe maar wat jij wilt.
…

KARMASHEETRA

Kort daarop besprong Karel me heel enthousiast, alsof hij zelf de man uit het boek was. Voor hem had het dus wel gewerkt! De seks was erg fijn en zeker anders dan normaal, maar om nou te zeggen dat ik opgewonden was van Karels voordracht gaat te ver.

Totdat ik de volgende ochtend zelf dat scabreuze boek ging lezen. Ik lag eerlijk waar te schuimen in bed en vooral de platste seksscènes hadden dat effect (jong schoolmeisje pijpt geile schoolmeester). Het was ook nog eens Karels flexwerkdag (duur woord voor thuiswerken) dus we hadden nog een hele actieve ochtend.

Punten dus voor Karel!
En voor het boek: Genade, van Tina Weemoed.

Voor wie nieuwsgierig is, ik heb het boek aan Peggy doorgespeeld die het zeer binnenkort op de overgangstergirls zal bespreken.

BEELD: karmasheetra

Safe seks!

De overgang is verschrikkelijk! Ik denk zelfs met nostalgie terug aan PMS. Zo noem ik nu maar even het gevoel vlak voor ik ongesteld werd: ik was blue, onhandig, chaotisch, opgezwollen en humeurig. Een horreur. 
Maar het fijne was: de volgende dag werd je ongesteld en was alles weg (had je weer andere problemen).

Wat ik nu heb is een soort menoaanval: ik voel me wel alsof ik PMS heb, maar word de volgende dag niet ongesteld! Dat heb ik nu dus al bijna twee weken. Ik laat alles vallen, ben alles kwijt, heb geen enkel gevoel voor humor meer en mijn borsten zijn zo groot dat ik er zelf zelfs naar moet staren. Ik lig nachtenlang wakker, heb het heet en koud, en ik ben moe en misselijk.

Ik klonk aan de telefoon blijkbaar zo beroerd dat Roos vanmiddag op ziekenbezoek kwam. Met een fles wijn en fruitsalade. Hele goeie combi! Eigenlijk knapte ik daar al van op. 

Het was ook fijn om een beetje te klagen. Roos is een van de weinige mensen tegen wie ik dat kan. Ze begint niet te zuchten en weg te kijken, maar leeft mee en zegt altijd: Kan ik iets voor je doen?
Ik zei dat er in dit geval niets te doen is: het is een zaak van hormonen!  Die buik, die borsten… Dat malen en constant op het randje van een huilbui zijn…

Wat Roos toen zei, had ze beter voor zich kunnen houden: Zo voelde ik me ook altijd als ik zwanger was. Ze lachte erbij!

Toegegeven: Roos kon niet weten dat er ineens een ijsklontje langs mijn ruggengraat omlaag gleed. Ik heb ook niemand verteld van die keer met Dinges dat het niet helemaal goed  ging met het condoom en we ondanks dat toch hebben doorgeneukt.

Soa Aids Campagne (klik om te vergroten)

Eerlijk gezegd gebruik ik condooms tegen soa’s, aan zwangerschap denk ik niet eens. Dat is toch praktisch onmogelijk op mijn leeftijd? (volgende week word ik 49!).

Het erge is: hoe langer ik er over nadenk, hoe meer ik denk dat het wél kan! Had Roos niet ooit een serie over hele oude moeders?  Of is dit weer zo’n gevalletje menobrain, dat je tijdelijk gek bent? Of zwanger!

Mannen maken zich hard voor de goede zaak!

Ik kom nog even terug op toplessdag want ik stuitte op deze leuke foto. Wat heerlijk dat ook mannen zich er hard voor maken!

Ja, er is een slag mannen dat intens begaan is met vrouwen en de vrouwenzaak. Zo blijkt dat wereldwijd zo’n 175.000 mannen per week zich scholen in de strijd tegen borstkanker.


Check out these boobs! from nienaut on Vimeo.

Sterke verhalen

De eerste werkweek zit er op. Half acht de deur uit en half zeven terug. En dan zijn de lessen nog niet eens begonnen! Wat moet er toch veel gebeuren aan het begin van het schooljaar. We starten de eerste dag altijd met een groot gezamenlijk ontbijt, zodat iedereen kan bijpraten. De directeur hield een peppraatje en stelde de nieuwe collega’s voor.

Natuurlijk heb ik Wijnand uitgebreid gesproken over zijn wandeltocht in Gomera, die hij uiteindelijk vier keer heeft gelopen. Hij had bizarre verhalen over verdwaalde deelnemers en een accountant die zonder wandelschoenen op vakantie ging. De vierde tocht vond hij wel wat veel van hetzelfde, maar hij ziet er fantastisch uit! Hij kan zo op als model.

Een nieuwe collega vertelde dat ze in een bergdorp in Nepal Engelse les had gegeven aan jongeren in het kader van een ontwikkelingsproject. Ze wil op onze school een actie starten voor dat dorp en onze leerlingen met de jongeren daar in contact brengen.

File in Nepal

Merel, 27 jaar, had in Spanje de liefde van haar leven ontmoet en was daar uiteindelijk vijf weken gebleven. Hij komt binnen een maand naar Nederland om te kijken of hij hier werk kan vinden.

Kristien had met het hele gezin een huttentocht gelopen boven de poolcirkel en daarbij verrassend mooi weer gehad. En wat heb jij gedaan? vroeg ze

Ik: Heerlijk met zijn tweeën met de auto erop uit, geen regen gehad, een leuk bezoek aan vrienden in de Bourgogne.

Goh, zei Kristien. Dat lijkt me ook wel eens lekker, om het een jaar rustig aan te doen.
Wijnand topte dat door geruststellend zijn arm om me heen te slaan: Joh, volgend jaar ga jij ook gewoon weer iets leuks doen.

Ik werd er pissig van, vooral op mezelf. Het wás namelijk een hele leuke vakantie, maar terwijl ik het zat te vertellen voelde ik me een enorme muts. Dat slaat toch helemaal nergens op? Moeten we dan allemaal - in file - die Himalaya op? En het lijkt me afschuwelijk om boven de poolcirkel een wandeltocht te maken!

Hoe kan het nou dat je achteraf een lullig gevoel krijgt over een van de beste vakanties van je leven, waar je er de dag ervoor nog heel blij over was?

Toplessdag

Shit, we hebben het gemist: 22 augustus was Go Topless Day!! De jaarlijkse toplessdag is het initiatief van GoTopless.org, een Amerikaanse organisatie die claimt dat vrouwen dezelfde rechten hebben als mannen, dus ook om in het openbaar met blote torso te lopen. Yes! dacht ik toen ik het las.

Wij overgangstergirls zijn toch DE topless generatie. We waren de eersten die het deden –tot horreur van onze moeders die het vijf jaar later toch ook wel lekker vonden. Het was niet altijd flatteus, maar dat maakte niet uit. Het was een heerlijk vrij gevoel. Grote borsten, kleine borsten, fier of een beetje uitgezakt, ze hadden allemaal het recht de zon te zien!!

Inmiddels hebben we ook meegemaakt hoe de bikinibovenstukjes weer aan gingen. Ook ik loop gewoon weer in tweedelige bikini, al is het niet van harte. Op het strand gaat het topje uiteindelijk toch uit. Soms ben ik dan de enige.

Dat allerlei vrouwen in de VS topless de straat op zijn gegaan om hun grondrechten op te eisen, ja, daar bloeit mijn hart toch van op.

Bekijk de website GoTopless!