Gedichtendag is ieder jaar hét poëziefeest van Nederland en Vlaanderen, de dag waarop de poëzie in het zonnetje wordt gezet. Het is de bedoeling dat waar je ook gaat, poëzie klinkt of te lezen staat. Wij kozen voor Résumé van Dorothy Parker. 
Gedichtendag 2012
Rebelse vijftigsters
Kijk, wíj weten het allang, maar het is leuk als ook in de krant staat: Midlife rebels.
Oma van vier kleinkinderen Kate van 53 poseert tegenwoordig naakt als schildersmodel. Ze rolde erin, maar vindt het een bevrijdende ervaring. En het fijne is: als je eenmaal 50 bent, kan de mening van anderen je niet meer veel schelen. Zoals tv presentatrice Fern Britton die op haar 53ste haar eerste tattoo nam, zegt: weg met waardig ouder worden!
Vijftig is een cruciale leeftijd voor vrouwen, zegt psychotherapeute Evelyn Nathanson. Hun kinderen zijn (bijna) volwassen en het huis uit en hun ouders zijn meestal nog zelfstandig genoeg om voor zichzelf te zorgen. Hoewel we er op ons vijftigste bewust van zijn dat we ouder worden, voelen we ons nog fit genoeg om nieuwe uitdagingen aan te gaan. En aangezien de meeste mensen tegen die tijd financieel vrij goed af zijn, lijkt het bereiken van de 50 een kans te bieden die met beide handen aangegrepen moet worden.
Ook voor Ceri betekende 50 worden een waterscheiding. Mijn kinderen hadden hun eigen leven en mijn man en ik waren uit elkaar gegroeid en gingen scheiden. In mijn jonge jaren was ik nogal een reiziger geweest, en ik vroeg me af of ik dat avontuurlijke nog steeds in me had. Sindsdien maakt ze stoere autotochten dwars door de Sahara en door Rusland naar het Noordpoolgebied. Voor Gill was de ballonvlucht die ze op haar vijftigste maakte, het startpunt voor allerlei halsbrekende stunts in de lucht, als parachutespringen, parachute-zweven en op de vleugel van een vliegtuig staan. Ik realiseerde me ineens dat ik van vliegen hou, en wilde alles proberen.
De reden waarom voormalig toegewijde moeders zich ineens op allerlei uitdagingen storten moeten we zoeken in hun hormonen. Volgens psychiater Louann Brizendine, auteur van The Female Mind nemen de zorghormonen af tijdens de overgang. De natuurlijke afname van oestrogeen, progesteron en oxytocine zorgen er ook voor dat we ons veel meer bewust worden van onze eigen wensen en verlangens.
En wat is vijftig nou, nu we zoveel langer leven. Volgens de statistieken wordt één op de zeven vrouwen die nu 50 zijn honderd jaar oud. De tijd dat vrouwen zich er in schikten om gehuld in twinset met parelketting onzichtbaar te worden is voorgoed voorbij. Tegenwoordig ligt het meer voor de hand dat de vijftigster zich in lycra hult om door Venezuela te gaan fietsen of in een wetsuit om met de haaien te gaan zwemmen.
****
Trouwens, het was een ware overgangstergirls bonanza vandaag, de Daily Mail; met ontwerpster Vera Wang die op haar 62ste nog een lekkere bikini babe is, het trio Brooke Shields, Daryl Hannah en Melanie Griffith die het front row gewoon naar hun zin hebben en er prima uitzien en dan nog het – best enge – verhaal van (weer een andere) oma van 53 die ineens zwanger was, terwijl ze de pil nog slikte! Ze heeft inmiddels een gezonde zoon. Bless them all!
Klik op de thumbnail voor het bijbehorende artikel.
Haal je seksleven uit het slop
Zit je seksleven een beetje in het slop? luidt de openingszin van het stuk in de Independent. Waarom ga ik dit soort artikelen altijd weer lezen? Het komt toch altijd neer op dezelfde open deuren? Goed, we zullen eens zien.
Volgens relatietherapeut Andrew G Marshall zit de oplossing niet in seksspeeltjes of tantratechnieken, maar in een lekker kopje thee. Hij legt uit: Als je midden in een vrijpartij stopt om een kop thee te drinken en met elkaar te praten, zie je hoe zin komt en gaat en dat seks geen race naar de finish is. Het geeft je de ruimte intiem met elkaar te zijn. Seks die eerder een kwartiertje duurde, duurt nu ineens anderhalf uur (waarvan dus ruim een uur thee drinken! Maar eerlijk is eerlijk, deze kende ik nog niet!)
Het is Marshalls missie monogame seks weer op de kaart te zetten voor stellen die in de sleur zitten en zich weer sexy willen voelen. Hij schreef er het boek over: Hoe krijg je het seksleven van een prairie woelmuis? (dit verzin ik natuurlijk niet, zoveel fantasie heb ik gewoon niet!)
Teveel stellen laten het na de eerste paar jaar zitten bij weinig of geen seks, en beginnen in arren moede affaires. Maar dat is juist niet wat je moet doen. Je krijgt na je 40ste nog een kans op een goed seksleven en die moet je aangrijpen ( want dat doen woelmuizen ook?)
Een seksloos huwelijk loopt sneller op de klippen, dus moeten we ons seksleven om de paar jaar heruitvinden. Niet met technieken, maar met het opbouwen van vertrouwen en openheid. Want al te vaak durven partners niet te praten over -het gebrek aan, en hun verlangen naar – seks en laten het dus maar bij het oude. (Nee, dan de woelmuis, nachtenlang gaan die door! Ja, met praten hè!)
Daarom moeten we niet beginnen over de problemen, maar juist over wat wél goed is aan ons seksleven en hoe heerlijk het vroeger was. We moeten af van de mythe dat seks spontaan moet zijn en dat allebei de partners tegelijkertijd zin moeten hebben. Plan de seks gewoon maar in (daar heeft de woelmuis vast een speciale agenda voor). En zet het theewater vast maar op!
Andrew G Marshall, How to Make Love Like a Prairie Vole: Six Steps to Passionate, Plentiful and Monogamous Sex
De meest relaxte tune ooit
Weightless is een kalmerende deun die de ademhaling vertraagt en de hersenactiviteit doet afnemen. De makers waarschuwen dan ook: de tune is zo effectief dat je er slaperig van wordt en je moet er dus niet naar luisteren als je autorijdt. Sound therapie wordt al duizenden jaren gebruikt om mensen te helpen relaxen, en het lijkt erop dat het bij mij wel werkt. Ik ben de laatste dagen iets minder gestrest, al weet ik niet of het door Weightless komt. Ik leef namelijk ook heel gezond. Ik dacht natuurlijk eerst dat Gewichtloos iets met afvallen te maken had, maar op dat front nog weinig vorderingen.
De verheerlijking van de vagina
Zo’n vijf jaar geleden begon het op te vallen dat steeds meer bejaarde mannen de rosse buurt in Tokio bezochten. In bepaalde soaplands (een typisch Japanse combi van badhuis/bordeel) bestaat wel 60% van de clientèle uit de senioren.
Hoshino, manager van een massagesalon vertelt dat zijn oudste klant 85 is en dat hij volop bezoekers van in de 60 en 70 heeft. Er zijn er die willen ejaculeren, anderen willen alleen een bad nemen met een meisje. Dat is voldoende om hun seksuele behoeften te bevredigen.
Honban (gemeenschap) is strikt verboden in de massagesalon, dus oudere mannen staan minder onder druk te presteren. Mijn klanten zijn allemaal gentlemen, die me nooit tot iets dwingen wat ik niet wil, zegt een masseuse. Naast de massagesalons is er ook een sterk groeiend aantal deri heru, escortbureaus voor de bejaarde man. Die contacten zijn meestal ook niet op honban gericht en voor een deel platonisch, vertelt de manager.
Al zijn ze op een leeftijd dat hun lid verslapt, kunnen mannen in de 60 nog steeds genot vinden in het stimuleren van de meisjes met hun vingers of tong. Ze aanbidden de heilige vagina. Door het gewoon verheerlijking te noemen, vinden ze gemoedsrust.
Dat klinkt minder vreemd als je weet dat er in Japan ook een jaarlijks festival voor de verheerlijking van de vagina bestaat. Het meest bekende heilige beeld van de vagina dat vereerd wordt is de Kami van Ogtata (zie thumnail foto). Hime-no-miya, het grote vaginafeest, is minstens 1500 jaar oud en wordt half maart gehouden om een goede oogst en veel geboortes af te smeken.
Tijdens een processie torsen veertig man het gewicht van een enorme vagina rond, en brengen de kami naar haar heiligdom. En één keer in de 5 jaar ontmoet het vagina afgodsbeeld van Ogtata haar fallische tegenhanger van het nabije Tagata heiligdom.
Want je snapt: er is natuurlijk ook een penisfestival, waarbij een meterslange fallus wordt rondgedragen. De penisfestivals door heel Japan heen zijn vaak grootser en worden uitbundiger gevierd. Maar in agrarische gemeenschappen als Komaki is de vagina het allerheiligst. Net als in de rosse buurten blijkbaar.
Bronnen: Tokyo Reporter, Global Post, Boise Weekly
Ach gut, ranzig (deel 1)
Vandaag een fijn verhaal van gastcolumniste Vrouwke, uit Parijs!
VROUWKE De beelden van Patricia Paay die een striptease doet, zijn opgenomen in ons collectieve geheugen. Een vrouw met een opgepimpt lijf, die in een feestzaal – waar waarschijnlijk net Arie Ribbens had opgetreden als support act – met haar blote borsten zwaait. Want eigenlijk was het niet meer dan dat. En toch had half Nederland het erover, want Patries is natuurlijk wel bijna bejaard. En een blote bejaarde is iets te veel voor mensen. Zelfs een opgepimpte blote bejaarde. Nou ja, vooruit… als gimmick ter inleiding van dit stukje kan het wel.
Een stukje waarin ik mezelf de vraag stel: Tot welke leeftijd kan een vrouw eigenlijk nog sans gêne naar een man kijken, flirten, of pogingen daartoe ondernemen, zonder dat de man in kwestie denkt, ach gut. Maar ook zonder dat de vrouw in kwestie over zichzelf denkt: ach gut.
In de Parijse metro hangen aanplakbiljetten van films. Op één ervan staat Robert Downey jr. Vind ik een leuke man, zeg ik tegen mijn dochter. Daarnaast hangt een Club Med poster waarop een mannelijk model staat afgedrukt (begin 40, grijs, gebruind, maar niet tè). Die ook, zeg ik. Lopen we naar school, komt er een man voorbij die er niet onappetijtelijk uitziet. Mijn dochter kijkt me al aan. Ik zeg niks. Op onze eettafel ligt Vanity Fair, met door Annie Leibowitz gemaakte foto’s van een halfnaakte Rob Lowe. Ze bladert en zegt: Mam, je bent daar toch echt te oud voor.
Voor haar is 43, in combinatie met het woord moeder, voldoende om mij onder het kopje ach gut te plaatsen. Mijn zoon stelt het nog sterker: ranzig. Dat is naar mijn idee wel een gezonde gedachtegang voor je eigen kinderen. Tegelijkertijd lijkt het moment dichterbij te komen dat ik ook zelf denk, dat het niet meer opportuun is om naar die posters te kijken, de man bij het schoolplein een blik te geven, of de foto’s in Vanity Fair te zien. Vroeger dacht ik dat je na je 40ste daar mee zou moeten ophouden. Nu denk ik, na je 55ste wordt het langzaam treurig. Zal Patricia Paay misschien ook haar grens steeds verder verlegd hebben en nu denken: na mijn 70ste kan het echt niet meer. Doen wij dat zo, wij vrouwen?
Een vraag die mannen zich niet hoeven te stellen. Zij blijven tot op hoge leeftijd aantrekkelijk voor vrouwen en flirten er dan ook vrolijk op los. Zelfs Henk Bleker doet het met groot succes (hetgeen mij ook verbaast moet ik eerlijk bekennen. Er zijn toch grenzen zou je denken). Ik ben niet zuur over de bevoorrechte positie van mannen, noch boos of erger… verdrietig. Ze hebben gewoon geluk. De natuur heeft het zo bedacht en daar doen ze vanzelfsprekend hun voordeel mee. Hun jonge vriendinnen natuurlijk ook (nou ja, behalve zij van Henk Bleker dan).
Patricia Paay heeft ook een jonge vriend, begreep ik. Ze is dus in feite de Henk Bleker van de showbusiness en daarmee de uitzondering die de regel bevestigt. Dat vind ik dan wel weer leuk. Want zoals ik elke oude man zijn groen blaadje gun, gun ik het zeker die enkele oudere vrouw die dat voor elkaar krijgt.
Zelf hoop ik dat mijn man zijn natuurlijke predestinatie ontloopt en met mij oud wil worden. Dan kan ik zo rond mijn 70ste nog eens een postje schrijven over een andere netelige kwestie waar ik niet over na wil denken, sterk aan deze gerelateerd overigens. De kop ligt voor de hand: Ach gut, ranzig (deel 2).
Vrouwke schrijft voor nurksmagazine.nl en heeft een eigen blog
Nina: petemoei van de punk
Laten we weer eens een jeugdheldin revisiten. In 1979 bulldozerde Nina Hagen (1955) onze wereld binnen en maakte verpletterende indruk. Wie heeft Unbeschreiblich Weiblich niet heel hard meegezongen, ergens in de jaren tachtig: Ich hab’ keine Lust, meine Pflicht zu erfüll’n. Für dich nicht. Für mich nicht. Ich hab’ keine Pflicht!
Das war mal… Maar Nina nu is still going strong. Ze heeft nog steeds een goeie kop en is trouw aan haar stijl. Nina heeft net een nieuw album uit: Volksbeat, en gaat in 2012 touren. Op de video hieronder zingt ze a capella Keiner von uns ist frei, een cover van Solomon Burke’s None of us are free. Ze zingt het in een Berlijnse bioscoop, op de première van de documentaire over haar leven: Godmother of Punk.
Vrouwen kwebbelen en kletsen
Jammer dat er vandaag geen vrouwen in de Arena zitten. Stel je voor; een stadion vol kwebbelende vrouwen! Dan hadden we voor één keer niet gehoord: Het is stil aan de overkant…
Collega Frida had zich groen en geel geërgerd aan deze en andere seksistische grappen in de quiz bij Pau!l. Of het mij ook was opgevallen? Maar ik had het niet gezien, en met twee puberzoons klapper ik niet zo snel met de oren. Frida stuurde me de link en die klikte ik natuurlijk toch even aan.
De quiz bestaat eruit dat vier cabaretiers vragen over het nieuws aan Paul stellen. Zoals: Waar staat het aantal 1400 vrouwen voor?
De mogelijkheden waren ondermeer: Het aantal vrouwen die je aan telefoon krijgt bij een technische helpdesk, vóór je eindelijk een man krijgt die je kan helpen. Of is 1400 het aantal hoe het klinkt als er 6 vrouwen zitten te kletsen?
De kaalste van de vier, Rob Urgert, richtte zich nu tot de kijker: O, en voor de vrouwen die nu kwaad worden en weg willen zappen en het lukt de hele tijd niet, dat is de afstandsbediening van de DVD waar je op zit te drukken!
(Zucht) .
Het goede antwoord bleek: 1400 is het aantal Nederlandse vrouwen dat PIP- implantaten heeft, die levensgevaarlijk blijken. Die worden nu allemaal teruggeroepen naar de garage. Er verscheen grafzerk in beeld. En (ja, het werd nóg leuker want) de cabaretiers zongen: Pip, het meest veelzijdige stukje vlees! Pip!
Vervolgens kwam die Lucky TV foto van een blote bejaarde vrouw met het hoofd van Bea voorbij (en later nóg een keer!), werd Laura Dekker het jongste zeikmeisje genoemd en: Waar is Joran van de Sloot als je hem nodig hebt!
Daarna dus die grap van de kwebbelde vrouwen in de Arena waarna Urgert weer in de camera brult: En voor de vrouwen die nu wéér willen weg zappen, dat is de afstandsbediening van de zonwering!
Gek genoeg lukte het me metéén weg te klikken. Ja Frida, nu was ik toch ook pissig. En waarom? Er werden toch ook grappen over mannen gemaakt? Jawel, over Jan Smit en Henk Bleker en nog andere mannelijke personen. Maar geen grap ging over de man als soort, compleet met afgekloven clichés, zoals die dat vrouwen altijd maar zitten te kwebbelen en kletsen.
Dit volgens vier mannen die er hun beroep van hebben gemaakt. En ehh… Wel eens in een vergadering gezeten? Of ooit praatprogramma op tv gezien, over voetbal, vissen, politiek of de wereldproblematiek? Wie zitten daar de hele tijd geluid te produceren?
Ook de wetenschap heeft die mythe van de praatgrage vrouw allang ontmaskerd. Uit onderzoek blijkt dat mannen en vrouwen evenveel praten. Maar ja, maak daar maar eens een grap over.
Hier dus de link naar Pau!l, de quiz begint op 31.00 en duurt wel even ( het leek uren!)
Terug op het paard, luitjes!
Sorry hoor, maar voor dingen als blue monday zijn we nu te oud. Net als voor ‘opgeven’, ‘komt nog wel een keer’ en ‘later misschien’.
Ook al hebben we inmiddels wel weer gedronken, gerookt, dagen niet gesport, te weinig geneukt of gekwaliteit-timed en te veel gewerkt, gebreid, ge-gamed, porno gekeken of online geshopt. Of andersom. Maar dat soort dingen. Okay luitjes, het is gebeurd. We zijn nu eenmaal menselijk.
Bovendien: terugval hoort bij herstel. Dus trek je niet teveel aan van de jointjes, satékroketten en net-effe-te-bitchy opmerkingen (maar genoeg over mijzelf).
Afkicken van bad habits gaat zelden in één rechte lijn naar het doel. Het betekent niet dat je voornemen mislukt is of dat jij een mislukking bent. Relaspes horen bij het pad naar het doel, het zijn kleine pauzes en omweggetjes. Maar we komen er wel! Echt!
Niet opgeven! Ook als je van het paard bent gevallen, moet je er direct weer op. Je kunt het!
Goldman sucks
Dat alfamannen, de machtige mannen op de apenrots, onder elkaar vast heel erg zijn, dat vermoed je wel, maar dat ze dingen zeggen als: Mijn afvalbak krijgt beter te eten dan 98% van de wereld? Ben ik toch stomheid geslagen. Maar tikken kan ik nog net, gelukkig.
@GSElevator is het twitteraccount van een anonieme employé die quote wat er gezegd wordt in de lift van Goldman Sachs. Even ter herinnering: dat is die bank die de wereldwijde financiële crisis aanzwengelde door –ondermeer- waardeloze subprime hypotheken te verpatsen. De bank die staatsteun kreeg, dat zo’n beetje regelrecht werd doorgesluisd naar de zakken in de dure maatpakken. En al bedoel ik hier zakken in de zin van pockets, die andere betekenis blijkt ook te gelden als je de tweets van @GSElevator leest.
Het zijn de mannen die de wereld in een houdgreep hebben. Ze hebben het lot van veel mensen in handen hebben, maar of die macht daar goed af is?
Wat de Goldman sacks zoal te melden hebben gaat vooral over geld, vaak over hoeveel zij ervan hebben: De helft van de Amerikanen minder dan 10 duizend gespaard voor z’n pensioen. Fuck, ik geef meer uit op een ski-weekendje. Maar het allerliefst praten ze over de rest van ons sukkelaars: Groupon… voedselbonnen voor de middenklasse.
Over de Occupy protestanten: Het lijken wat mij betreft inmiddels net duiven. En als het kerstfeest nadert: Bijna weer tijd voor kinderen om de waardevolle levensles te leren dat Santa méér van rijke kinderen houdt.
De uitverkoopdag Black Friday is: de Paralympische Spelen van het kapitalisme. En: na een ritje in de metro weet ik weer waarom ik voor abortus ben.
Er wordt ook nog wel eens over iets anders dan pegels & paupers gepraat: vrouwen in het bijzonder: Mijn vrouw denkt dat ze me straft als ze weigert nog iets tegen me te zeggen. En over vrouwen in het algemeen: Meiden met grote borsten zullen nooit weten of ze echt zo interessant zijn en: Ik eet met chicks op ons eerste date altijd sushi. Saké werkt als legale roofie (rophenol = drug gebruikt voor daterape).
Soms roddelen ze over elkaar: Wat hem ontbreekt aan goede manieren, maakt hij goed met zijn portemonnee.
Moet ik nog vertellen dat Goldman sucks een mannenwereld is, waar vrouwen voornamelijk in de lagere regionen werken, en als ze dat niet doen toch als dusdanig worden betaald? Het is een bedrijf waar volgens een drietal voormalige employees de testosteron regeert, en het één groot spierballetjes rollen op de handelsvloer is.
De vrouwen deden de bank in 2010 een rechtszaak aan omdat ze de helft verdienden wat hun mannelijke collega’s kregen, ze gekleineerd en tegen hun zin betast en gezoend werden. Uit hun verhalen valt precies op te maken hoezeer de mannen de werkcultuur bepaalden (17% van de managing directors was vrouw, 14% van de partners en maar 4 van het 30-koppig management committee). De vrouwen waren al weg voor de bank in problemen kwam. Toeval? Ik betwijfel het.
Follow Us!