In de overgang vatten je hersenen vlam, las ik pas ergens: waar weet ik niet meer want sinds ik in de overgang ben onthoud ik niks meer. Maar die zin bleef dus wel hangen, al had ik geen idee wat het echt betekende. Tot vandaag…
Ik was de badkamer aan het schoonmaken toen me opviel hoe groezelig de voegen tussen de tegels waren. Die ging ik dus poetsen. Eerst met schuurspons en schoonmaakmiddel. Wat niet werkte. Toen met Jif en een harde borstel, wat ook niet echt opknapte. O
p internet bij schoonmaaktips gezocht. Vervolgens met een plantenspuit met iets verdunde chloor en een tandenborstel aan de gang gegaan.
Ja, dat werkte. Maar heel langzaam. Ik deed ruim een uur over één wand. Met al het voorwerk erbij zat ik al drie uur in de badkamer, misselijk van de chloordampen en het maniakale geschrob. Stop er toch mee, dacht ik. Maak het een andere keer af. Of niet! Het zal niemand ergeren dat je badkamertegelvoegen niet smetteloos zijn. Als het al iemand opvalt.
Ik had ook nog van alles te doen, de boodschappen bijvoorbeeld. Maar ik blééf poetsen. Ik kon niet stoppen. Ik ving een glimp van mezelf in de badkamerspiegel op: verhit, bezweet en met een maniakale blik. Ik ging maar door. Die voegen moesten schoon. Er ging een fles chloor doorheen.
Ik was dizzy van de chloornevel. Ik ben gek, dacht ik. En dan niet leuk gek, zo van: weet je wat, laten we eens gek doen, we nemen gezellig nog een wijntje. Nee, gevaarlijk gek, mataglap. Door razernij bezeten. Ik viel bijna flauw, maar kon niet stoppen. Ja, pas toen ik elke voeg was gedaan.
De jongens bleken al thuis te zijn en zaten in de kamer te gamen. Karel kwam ook binnen, drentelde rond in de keuken en vroeg waarom ik nog niet aan het eten was begonnen. Ik zei dat ik de badkamer een grote beurt had gegeven.
En Karel sprak de woorden: waar is dat nou voor nodig?
Mijn hand greep naar het dichtstbijzijnde voorwerp en smeet het met volle kracht naar zijn kop. Maar het was de vaatdoek (die naast het messenblok lag) dus dat viel mee. Uiteindelijk kwam het goed, zoals altijd. En ik dacht: zo voelt het dus als je hersenen in vlam staan. Maar misschien was het gewoon de chloor.
