Sinds Freud de penisnijd verzon hebben vrouwen de naam de genitaliën van de andere sekse te benijden, maar volgens mij zijn er veel meer mannen die last hebben van vulvaverlangen (zie ook de tamponknutselaar van de post op Valentijnsdag).
Deze muis van ontwerper Andy Kurovets heet G-spot (hij bestaat dus echt) en heeft een geheim plekje waarmee je meteen naar je favoriete stek online geloodst wordt, of dat nu je e-mail is of je favoriete blog, dus zeg maar de overgangstergirls!
Ik ben zó blij dat we morgen terug naar huis gaan. Wat een opluchting dat ik niet meer hoef…
Maandag begon ik in het beginnersklasje. Als enige van het hele gezelschap, aangezien de beide broers van Karel en hun gezinnen al jarenlang skiën. De eerste dag ging het eerst nog goed: een groepje van vijf absolute beginners, ski’s aan en uit doen, beetje leren remmen en klunen. Lekker in het zonnetje in de prachtige natuur. Heerlijk.
Toen bleek dat we meteen die dag al de eerste helling op moesten om langzaam naar beneden te zigzaggen. Het was doodeng! Het voelde als autorijden met alleen een gaspedaal. Later hoorde ik dat dit het babyweitje werd genoemd. Omdat ik het zo eng vond, bleef ik de tweede dag ook in het beginnersklasje. Toen de groepen de derde dag werden ingedeeld, hoorde ik de leraren onderling heel duidelijk zeggen: neem jij haar maar, in dat rare dialect. Hansel, mijn derde leraar vond dat ik – om mijn angst te overwinnen – de berg op moest en dan samen met hem afdalen. We hebben er viereneenhalf uur over gedaan, voetje voor voetje. Ik hoor hem nog wanhopig roepen: Nein, nicht wieder sitzen gehen! Dat deed ik bij elke bocht, in blinde paniek, bang als ik was om over de rand te gaan.
Het ergste is, dat ik mezelf zo enorm tegenval. Wintersport heeft me nooit aangetrokken, maar ik ging er van uit dat ik het wel zou kunnen als ik het probeerde. Nooit gedacht dat ik echt veel slechter dan iedereen in Arolla zou zijn. Ik heb ook helemaal geen hoogtevrees, zoals de hele familie nu denkt.
Ik durfde echt helemaal niets, heb drie keer heel hard staan huilen op de piste (en één keer stiekem) en werkelijk geen één nacht normaal geslapen. Ik droomde elke nacht over skiën, waardoor ik dag en nacht met een knoop in mijn maag liep. Trouwens, sneeuw helpt in het geheel niet tegen opvliegers zoals ik stiekem had gehoopt, die waren erger dan ooit in dat skipak.
De jongens hebben duidelijk niet mijn genen. Die halen halsbrekende toeren uit op hun snowboards. En Karel is een volleerd skiër. Ik geloof dat ik met mijn gezeur wel de nodige afbreuk heb gedaan aan hun vakantieplezier. Ze vinden het helemaal niet erg dat ik nooit meer mee ga.
Vanochtend bedacht ik dat ik knettergek was om mezelf zo te martelen. Ben ik daar 47 voor geworden?! Ik heb de les afgezegd en de skispullen ingeleverd. Voor het eerst deze week heb ik geen pijn in mijn buik van de zenuwen. Ik ga straks een gemarkeerde wandeling maken, laagste niveau. Door de sneeuw, in de zon en dan lekker op een terrasje. En morgen terug naar de Lage Landen!
Vandaag Susan Sarandon in onze overgangstergirls Eregalerij (van vrouwen die leuk, sexy, sprankelend zijn, en open over de overgang).
Ze was 54 toen de menopauze toesloeg. Ik was laat in de overgang en zonder veel problemen, zegt ze. Veel vrouwen die ik kende gebruikten hormoontherapie (HT), maar daar ben ik niet aan begonnen. Zoals veel vrouwen in de overgang, merkte ze dat haar stofwisseling veranderde en dat overtollige pondjes vooral rond haar middel terecht kwamen. Ik kan dus niet meer zoveel koolhydraten eten als ik vroeger deed.
Hoe ik de film moet omschrijven weet ik niet goed, maar het is rauwe romantiek en ongebreidelde passie. Ik heb hem al vaak gezien en altijd zwijmel ik er weer bij weg. Susan Sarandon excelleert als Nora, een oudere serveerster die met een jonge geslaagde yup in bed beland. Nora: I picked him up in a bar. How’s that?
Max: I was drunk, and she was drunk, and I liked her looks so I convinced her to let me bring her home, and I seduced her on the sofa bed, and it was magic, and I keep coming back for more.
http://tinyurl.com/Sarandons-sexy-single-life
White Palace
Jonathan Penner
Poeh poeh, even bijkomen. Clint zit voor zijn werk een paar dagen op de hei te teambuilden, dus ik heb de tijd aan mezelf. Héél fijn! Lang in bed (en dan ook slapen!), in bad (alléén), en naar buiten, op de fiets lekker tegen de wind in karren.
Dat is toch wel één van de meest opmerkelijke aspecten aan de overgang: je hebt ineens veel meer tijd voor jezelf nodig. En ruimte, en rust aan je hoofd. Zoals Christiane Northrup zegt: Tijdens de overgang roept onze biologische klok op onze energie op onszelf te richten.
Dat heb ik al sinds de eerste tekenen van de overgang heel erg: ik wil minder ruis, minder herrie aan mijn hoofd en minder gedoe. Niet maar doordenderen en alle ballen in de lucht houden. Dan mis ik die netwerkborrel of verjaardag maar, of dat weekendje winkelen in Maastricht. Ook als ik er niet bij ben trouwen ze wel. Het kabinet valt, de schaatsers schaatsen en de beurs daalt of stijgt, ook al volg ik de ontwikkelingen niet op de voet. Ik doe even niet mee. Ik laat die ballen lekker vallen.
De overgang is een pas op de plaats. Een fase van stilstaan en bedenken: Hé, waar ben ik mee bezig? Waar sta ik op dit punt in mijn leven? Wil ik zo doorgaan, of dingen veranderen? En wat dan en hoe? Geen vragen waar je een-twee-drie een antwoord op hebt, maar je hebt geen haast, de overgang duurt lang genoeg om het allemaal uit te vogelen.
Maar het is geen tijd om de boel de boel te laten. Niet alleen je geest, ook je lijf vergt aandacht. Christiane Northrup: Als je jong bent, is je lichaam ongelofelijk vergevingsgezind. Of je nu teveel stress hebt, overwerkt bent, of je rookt, te weinig eet of ongezond leeft, het lukt je nog wel redelijk gezond te blijven. Op middelbare leeftijd pikt je lichaam een dergelijke levensstijl niet meer.
In mijn regime is best veel veranderd. Ik slik meer supplementen, let beter op mijn voeding, en drink minder. Ik hou mijn gewicht in de gaten. Omdat mijn huid droger werd, ben ik meer gaan smeren, met vettere crèmes, en gek genoeg komt het mijn huid ten goede. Toen ik iets strammer werd, ben ik meer en bewuster gaan bewegen. Opstaan met yoga. Als ik lang achter mijn bureau zit, stretch ik tussendoor. Ik zie het belang van goed slapen in, ga vroeger naar bed, of doe overdag een dutje.
Ik word ook wat wufter, ga vaker naar de kapper en terwijl ik vroeger niks om kleren gaf, denk ik nu wel eens na over ‘mijn garderobe’. Dat dat juist heel goed is zegt Joyce Roodnat (in de recensie van Peggy): Vrouwen moeten zo rond hun 40ste beginnen met extra aandacht voor hun uiterlijk, maar tot voor kort was juist die leeftijd een startsein om dat uiterlijk te laten voor het was.
Laatst dacht ik: de reden dat al die vrouwen zeggen dat je je na de overgang beter voelt dan ooit, is misschien omdat je dan geleerd hebt jezelf beter te behandelen.
Onder het label boeken vind je de recensies van de boeken van Roodnat en Northrup.
Via de mail en in de reacties is gemeld dat het moeilijk en of ingewikkeld is te reageren.
Nee, het ligt niet aan jullie! En voor één keer ook niet aan de overgang!
Het ís gewoon onhandig. Maar er wordt aan gewerkt. Binnenkort geheel verbeterd!
Het lijkt me geen geringe opgave om twee pubers op te voeden tijdens de overgang. Roos krijgt het af en toe flink voor de kiezen met haar twee jongens (zie de vorige post). Maar als ik terugdenk aan mijn eigen jeugd zijn pubermeiden niet echt makkelijker. Mijn zus en ik dreven niet alleen mijn moeder tot wanhoop (mijn vader was vrijwel nooit thuis) maar zaten elkaar ook voortdurend dwars. En als er dan een, twee, of drie van ons ongesteld waren, werd er gemokt, gemopperd, gesnauwd, geschreeuwd en gehuild. Nu ik er zo over nadenk: misschien was mijn vader daarom zo vaak van huis!
Enfin, voor Roos dus geen idyllische tafereeltjes als het onderstaande 3D mixed media sculpture van een moeder en haar twee dochters die hun onderbroeken aan de waslijn hangen (zie het bloed aan de paal).
De kunstenaar Roz Bonnet verklaart dat het een aanklacht is tegen het feit dat menstruatie in de huidige westerse maatschappij nog steeds als een vloek word gezien, en vrouwen worden gedwongen hun ongesteldheid te verbergen. De oplossing is volgens Bonnet om de lichaamsfuncties van vrouwen niet langer te verbergen voor de omgeving, maar die er juist mee confronteren en discussie op te roepen.
(In haar eigen woorden: The solution to the problem is to externalize this and women’s bodily functions so they are no longer concealed from the rest of society, so they are confronted, discussed, in order to reverse these conceptions).
Hiertoe maakte Bonnet dit sculptuur van moeder met dochters: drie vrouwen die uit sanitaire producten zijn opgetrokken. Er is een tamponvrouwtje, een naturel zeesponsvrouwtje en eentje (de moeder?) die bestaat uit keepers.
Natural Sea Sponge Tampons: http://www.seapearls.co.uk/
Keeper (cupje dat menstruatiebloed opvangt): http://www.dekeeper.nl/
Ik schrijf dit vanuit Zwitserland, waar we gisteren zijn aangekomen. De bedoeling was zaterdag al hier te zijn, maar door de combi van (te) laat vertrek, ellenlange files en explosieve ruzies in de auto, zijn we onderweg gestopt en hebben een hotel genomen. Wel zonde van het geld (ons chalet was al betaald) maar het moest gewoon, anders hadden de jongens bij aankomst meteen een gipsvlucht terug kunnen nemen, want ik kon ze wel iets aandoen!
Al voor we weg gingen waren ze onuitstaanbaar, vooral Dave was niet vooruit te branden. Vlak voordat we dan eindelijk vertrokken betrapte ik hem erop dat hij een jointje zat te roken! Dat leek hem wel relaxed voor onderweg, zei hij. Dat viel tegen, want de eerste 100 kilometer heb ik een enorme preek afgestoken over hoe slecht marihuana is, vooral op zijn leeftijd (hij is 17). Maar Dave leek het zich niet erg aan te trekken, en Karel zei op een gegeven moment dat ik er maar over op moest houden. En Robbie mompelde iets van: normaal hebben we altijd zo’n lol onderweg…Dat was voor mij bedoeld, want het is de eerste keer dat ik mee op wintersport ga: het was altijd het mannenuitje. Maar dit jaar had ik ineens zin (en volgens dokter Frank moet ik vooral veel sporten en bewegen). 
Toen moesten we nog ruim 900 kilometer. De kleine ruimte van een auto blijkt niet bestand tegen het de cocktail van hormonen die 2 x pubertijd en 1 x overgang oplevert.
We waren allemaal dan ook verschrikkelijk blij dat we er waren. Zó blij dat we niet eens al te grote ruzie kregen toen bleek dat we de tas met ski-handschoenen en brillen van het hele gezin vergeten zijn. Volgens mij Karels schuld, want hij heeft de auto ingeladen, maar hij schijnt aan mij gevraagd te hebben die tas mee te nemen. (Misschien word je van de overgang ook doof?).
We hebben dus peperdure spullen op de piste moeten kopen (€340) want veel keus was er niet. Arolla, het dorpje waar we zitten, bestaat uit niet meer dan drie winkels, ongeveer vier hotels, een handvol chalets en appartmenten en een post- en toerismekantoor. Maar ja, het is hier prachtig en er ligt volop sneeuw. Straks mijn eerste skiklasje. Leuk!
Beeld: EXPLODING HUMMER, Srjdjan Lonkar
Nog steeds een beetje katerig (koppig goedje, die champagne) maar heel happy. Dan ben ik maar 50.
So what! Ik ben verliefd, vrolijk en gezond (de overgang is geen ziekte, maar een levensfase vol verrassingen).
Van mijn yogajuf Frederiek hoorde ik dat ik nu tot de Swofties behoor: Single Women Over FifTY. Het is de benaming van de groep vijftigsters die ondernemend is en open staat voor nieuwe ervaringen. Ze hebben internet omarmd, zitten op Facebook en twitteren. En ze blijven niet enkel thuis achter de computer zitten, ze zijn dol op reizen, houden van dansen en uit eten gaan, als ze tenminste niet op dieet zijn, want ze willen er goed uitzien. Daarom gaan ze ook naar de sportschool.
In een onderzoek onder Britse single vijftigplus vrouwen (waarvan er in de UK zo’n 600.000 zijn) verklaart bijna éénvijfde aan het daten te zijn, twintig procent heeft een geweldig sociaal leven en eenzelfde percentage bekent verslaafd aan social-networking te zijn. De swofties hebben de sloffen voor Uggs ingewisseld en gaan zich te buiten aan salsa en seksavontuurtjes. Een kwart van de vrouwen vindt het de gelukkigste periode van hun leven!
In een of andere column over de swofties las ik dat het flierefluitsters ‘van een zekere leeftijd’ zijn. Maar waarom zijn vrouwen van een zekere leeftijd, maar mannen niet? Mannen zijn niet van een zekere leeftijd maar vijftig, zestig of zesenveertig. Gewoon wat ze zijn.
Nou ja, of ik ook een swofty ben, weet ik eigenlijk niet, want ik ben niet zo heel erg single meer.
Niet te geloven, wie er inmiddels 50 jaar is. Inderdaad: Barbie!
Ik wilde als klein meisje héél graag een Barbie, maar omdat ze te duur was, kreeg ik altijd van die nep-barbies. Dan maar helemaal geen pop, vond ik. Ik knipte de neppers kaal, en stopte met poppen spelen.
Eind jaren tachtig, toen feminisme nog geen vloek was, was Barbie te dun naar onze zin, en te commercieel met al haar kleertjes, schoentjes en accessoires. Ze was burgerlijk en square. En toen kwam de Teen Talk Barbie op de markt. Met een elektronische voicebox (toen een technisch hoogstandje!) zei Tienerpraat Barbie dat ze wiskunde moeilijk vond en hoe dol ze op shoppen was:
Math is hard!
I love shopping!
Will we ever have enough clothes?
Het was de laatste druppel, en in 1989 werd het Barbie Bevrijdingsfront (Barbie Liberation Organisation) opgericht. Omdat de stoere action figure G.I. Joe hetzelfde stemmechaniekje als Barbie had, werden van honderden poppen de voicebox verwisseld.
Het Barbie Bevrijdingsfront wist de omgebouwde poppen op de planken van de speelgoedwinkels te krijgen, en zo kregen er dus kinderen Barbies die om wraak schreeuwden: Vengeance is mine! En G.I. Joe’s die dagdroomden over hun droomhuwelijk: Let’s plan our dream wedding…
Enfin, Barbie is dus vijftig en ze is nog steeds diezelfde tuttebel. Die roze lippenstift! Maar er zijn ook veel swingender vijfigsters. Zoals bijvoorbeeld onze Anke die vandaag jarig is. Gefeliciteerd, meid! Trek je beste kloffie uit de kast, de overgangstergirls nemen je lekker mee uit eten & drinken!
In een artikel over oudere moeders kwam ik een interessante passage tegen over de mogelijke redenen waarom vrouwen in de menopauze raken. Hier de vertaling:
We zijn de enige diersoort waarvan de vrouw een menopauze heeft. Wanneer de mens net als andere dieren was, zouden we gewoon doorgaan met baby’s krijgen tot we dood gingen.
Vergeleken met andere dieren, zit een mensenleven vreemd in elkaar, zegt bioloog Ruth Mace, professor in de evolutionaire antropologie. We leven een lange tijd, maar we beginnen minstens tien jaar nadat het technisch mogelijk is pas aan de voorplanting, en persen er dan (bij de traditionele Afrikaanse bevolking die ik bestudeer) zo’n acht baby’s uit, in het ongelofelijke tempo van één elke drie jaar.
Eén theorie, de grootmoeder hypothese, is dat mensenbaby’s zo lang hulpeloos zijn en we ze zo snel opeenvolgend krijgen, dat moeders meestal meerdere kinderen hebben die nog niet voor zichzelf kunnen zorgen, en dus andere generaties nodig hebben om die kinderen groot te brengen. Opmerkelijk genoeg is het de tijd rond de menopauze wanneer vrouwen het meest productief zijn (vooral omdat ze uit de kinderen zijn), maar tijdens deze jaren van ontspanning en rendement beginnen hun dochters aan de voortplanting. De theorie is dus dat wanneer vrouwen op oudere leeftijd zelf nog kleine kinderen hadden, ze niet konden helpen voor hun kleinkinderen te zorgen.
Een andere invalshoek, de moeder hypothese, is dat we stoppen met de voortplanting omdat het beter is om in onze bestaande kinderen te investeren dan het met de leeftijd toegenomen risico lopen dat moeder of kind in het kraambed sterven. En dan is er ook nog de geweldige schoonmoeder hypothese. Vrouwen zijn de sekse die traditioneel het ouderlijk huis verlaat, om te trouwen en bij hun man te gaan wonen. De menopauze zou daarom een middel zijn om te voorkomen dat de schoonmoeder de competitie met haar schoondochter aangaat.
Dit alles is mogelijk, maar onnodig in de wereld van vandaag. Een van de redenen om een groot gezin te hebben was dat het meer inkomen voor de familie opleverde. Voorbehoedsmiddelen stellen ons nu in staat om aanzien, geld en seks te krijgen zonder enorme kinderschaar. We hebben minder kinderen, maar investeren meer in hen. In zekere zin moeten we wel, want de competitie onder kinderen om zaken als een goede opleiding, is hevig.
Mace wijst op het sterke bewijs dat broers en zussen onderling strijden om de attentie van hun ouders, terwijl enig kinderen het beter op school doen dan kinderen uit grotere gezinnen. Evolutie, zo stelt Mace, zou kunnen beginnen ouder moederschap te bevorderen omdat de latere moeder in staat is weinig kinderen meer voordelen in het leven te bieden. En als dat het geval is, zou de leeftijd waarop de menopauze intreedt kunnen gaan stijgen.
http://tinyurl.com/oudere-moeders
Follow Us!