We hadden er van te voren niet bij stil gestaan. Maar op onze eerste avond in Lyon drong het langzaam tot Karel en mij door: we waren helemaal alleen! Nu de jongens er niet waren met opmerkingen, grappen, gekibbel en gezeur (meestal om eten) en hun ringtones en gameboysounds was een grote stilte over ons neergedaald.
We zaten op een terrasje –gelukkig was er genoeg te zien- en hadden misschien al tien minuten niks meer gezegd. Ik dacht: ik moet een onderwerp bedenken! Ik zei iets als: ik ben benieuwd hoe met Dave gaat… Iets beters kon ik niet verzinnen.
Het gaf wel stof tot gesprek. (Dave heeft een zomerbaantje als maître nageur – zeg assistent badmeester – op een camping). Zou hij een zomerliefde hebben of trouw zijn aan Tessa, wat zijn voornemen was? Daarna zeiden we tegen elkaar dat het zo’n uitkomst was dat Robbie bij Thomas was gebleven, dat dat een stuk leuker voor hem was dan achter ons oudjes aan te sjokken. En we riepen vast ook weer dat het zo heerlijk was dat we nu eindelijk met zijn tweetjes waren.
Maar terwijl we hand in hand naar ons hotelletje liepen, was er toch een zekere spanning. Kijk, thuis zijn we ook heel vaak samen, maar daar hebben we onze bezigheden en onze levens. En sowieso is een huishouden ook een beetje een bedrijf waar voortdurend van alles geregeld moet worden – wie doet de boodschappen, belt de loodgieter en brengt Robbie naar basketbal? Zullen we zaterdag een etentje geven en wie nodigen we uit? Bel je je zus nog even, ze is vandaag jarig!
Nu hadden we niets te overleggen, geen lijstjes en schema’s door te nemen en afspraken te maken.Het enige waar we ons druk over hoefden maken… was onszelf en elkaar te vermaken. Een hele week lang!! Echt, het was gewoon een beetje eng.
Het wende. Dat begon –natuurlijk- met seks die heel goed uitpakte zodra we beseften dat de gasten in de kamers naast ons niet onze zoons waren, en we zolang we wilden op bed konden blijven liggen. Inmiddels zijn we ook aan siësta’s begonnen, zo goed bevalt het.
We gaan wel met regelmaat apart iets doen. Ik heb verrukkelijk geshopt, ik heb nog nooit een stad gezien met zoveel schoenenzaken. Maar we ondernemen samen ook van alles. Geen probleem want Lyon is een geweldige stad. Al is het oude gedeelte tegen een berg gebouwd: dus ik moet toch weer mijn sandalen aan. Toen ik gisteren een beetje klaagde dat ik geen gelegenheid had om mijn mooie, sexy schoentjes te dragen, zei (oerdegelijke & nuchtere) Karel: Doe ze dan vanavond in bed aan...
Viva la France!
