Ik word van het franse gedoe wel heel erg nostalgique. In mijn (onze) jeugd waren vooral zomerhits vaak Franse chansons. De eerste jongen waar ik idolaat van was, was de krullenbol van Les Poppys. Dat dansje wat ze deden op Non, non, rien n’a changé kan ik nu nog!
Later waren er Julien Clerc, Gilbert Becaud, Patrick Bruel en Serge Gainsbourg die de soundtrack van mijn zomervakanties verzorgden. Maar mijn absoluut favoriete chanson was Une belle histoire van Michel Fugain. Het was 1972. Ik voelde me zo’n beetje net zoals nu: in de war van het wirwar van mijn hormonen (de overgang wordt niet voor niets de tweede pubertijd genoemd). Dan kan de juiste muziek je heel diep raken. Dat doet deze verpletterende chanson dus nog steeds.
Poeh, ik heb even de Franse inhaalslag gedaan, net terug van vakantie, word er ook helemaal raar en kriebelig van, van die Franse chanson, wat is dat toch..??
Stokbroden, de Eiffeltoren en speedo- zwembroeken, het franse leven is een en al sublematie. En toch hebben ze daarnaast nog héél veel seks, weet ik sinds Peggy Frenchmen even langsbracht. Aanrader!
Bedankt voor het even genieten bij het ontbijt, de diapresentatie maakte het af. Luisterde in die tijd veel naar Bruxelles en zelfs mijn dochter (anno 1971) kreeg een Franse naam. Quelle romance.
Quelle melancolie… Muziek uit de tijd dat de wereld nog aan onze voeten lag. Nu staan we er (helaas) met beide voeten stevig boven op.
Bienvenue dans les filles overgangster, Jean!
Alas, c'est la vie!