Volgens mij zit het zo: door de lasten van de overgang, begin je vanzelf te verlangen naar de lusten van de menopauze. Met andere woorden: tijdens de overgang heb je last van van alles (zie de zeven dwergen van de overgang) en die ellende heeft geen keerzijde. Die is er pas zodra de menopauze intreedt: één jaar na de laatste menstruatie, en je weet dat je daar voorgoed van af bent.
Inmiddels verlang ik er hevig naar. Was het toch al nooit écht feest als de vlag uithing, nu komt die tante telkens totaal onverwacht opduiken! Zoals Anke’s hartenkreet van gisteren het perfect verwoordde: Ik ben in de overgang, lul! Ik wéét niet of ik ongesteld word!
Het is heel erg, maar toen ik dit las besloot ik mijn plan om even met Anke te gaan bijkletsen, toch even op te schorten. Niet vanwege Anke’s PMS of andere hormoongerelateerde buien, daar ben ik echt niet bang voor. Voor iets anders wel een beetje…
Eigenlijk heb ik geen zin overgangstergirls te zien die ongesteld zijn, omdat ik vrees dat ik dan – een dag of wat later – zelf óók weer…
Het is namelijk zo dat Anke, Roos en ik opvallend vaak allemáál ineens weer menstrueren. Soms als ik denk die tante voorgoed uitgezwaaid te hebben, staat ze op de stoep, de dag ná een gezellige avond met de girls.
Het is vast onzin, dat ik dit verband leg, maar wat weten we er goedbeschouwd van? Terwijl vrouwen sinds begin van de mensheid menstrueren, werd het fenomeen nauwelijks bestudeerd (de wetenschap was lang mannenterrein). Pas in 1971 deed ene Martha McClintock een opmerkelijke ontdekking…
McClintock was nog maar twintig toen ze samen met een handvol andere studenten werd uitgenodigd om een conferentie met ’s werelds beste biologen bij te wonen. De wetenschappers bespraken feromonen – een chemische stof die boodschappen overbrengt – en hoe die ervoor zorgen dat vrouwtjesmuizen allemaal op hetzelfde tijdstip ovulereren.
Martha McClintock: Ondanks mijn onzekerheid maakte ik toch de opmerking dat bij mensen hetzelfde gebeurt. Of ze dat niet wisten? Aangezien het allemaal mannen waren, bleek dat het geval. Ik kreeg zelfs de indruk dat ze het belachelijk vonden. Maar ze hadden de beleefdheid hun scepsis in een wetenschappelijke vraag te vervatten: Wat is je bewijs daarvan?
Ik antwoordde dat dit het geval was in het meisjesstudentenhuis waar ik woonde. En ze zeiden dat tenzij ik het wetenschappelijk onderzocht had, deze data waardeloos was.
Uiteindelijk ging McClintock de uitdaging aan, en de 135 vrouwelijke bewoners van haar studentenhuis stemden er in toe mee te doen aan het onderzoek. Enfin, lang verhaal→ kort verhaal: het is nu algemeen bekend dat vrouwen die samenleven, zoals in gevangenissen, kloosters of bordelen onbewust hun menstruatiecycli synchroniseren. Dit heet het McClintock effect: als vrouwen langdurig worden blootgesteld aan de geurloze bestanddelen (feromonen) uit vrouwelijk okselzweet beïnvloedt dit hun menstruatiecyclus.
BEELD: MENSTRUAL INSPIRATION I BY MELINA SZAPIRO
Had er al over gelezen en ook proefondervindelijk ervaren. Op mij hebben menstruerende vriendinnen echter geen invloed meer. Nooit gedacht (en verwacht) dat ik daar soms een beetje weemoedig van word. Voorbij die tijd…