Ik heb al eerder de aanvechting gehad, maar nu heb ik het echt gedaan. Ik kon me niet meer beheersen. Ruim twee weken nu al haalt Karel het bloed onder mijn nagels vandaan met zijn gezielepiet. Dat fietsongeluk heeft echt het allerslechtste in hem bovengebracht. Hij heeft voortdurend wat te klagen: Ik heb de hele nacht niet geslapen van de pijn… Terwijl ik hem zelf heb horen snurken!
Ook onuitstaanbaar is de totale fixatie op zijn verwondingen. En ik moet meeleven. Kijken of de wond op zijn bil goed geneest. En helpen bij zijn oefeningen: Voorzichtig! Voorzichtig!
Hij heeft zelfs mijn handspiegel geconfisqueerd om de snee boven zijn oog urenlang te bestuderen; of het wel goed geneest, en of de hechtingen er al uit kunnen.
Vanavond kwam ik moe thuis met volle tassen boodschappen, want dat mag ik nu ook alleen opknappen. Hij kan niet tillen, vanwege dat sleutelbeen. Ik denk onderhand, je hebt toch nóg een arm?
Ik stond de boodschappen op te bergen toen hij de keuken binnen kwam lopen, trekkend met zijn ene been, want ik mocht eens vergeten dat hij gewond is. Zuchtend liet hij zich op een stoel zakken en vroeg: Wat eten we?
Pasta pesto, zei ik. Zet jij vast even een pan water op.
Maar Karel tuurde in de tas. Heb je nog babyolie gekocht?
Ik keek hem verbluft aan: Babyolie?
Om de hechtingen soepeler te maken! Het trekt een beetje… Hierzo…
Hoe het sprookje echt afliep...
Toen ontplofte ik. Ik hoorde mezelf ineens krijsen dat ik bij mijn bevallingen van vóór naar achter was uitgescheurd en hechtingen had tot mijn anus! Maar had ik daar aan één stuk door over geklaagd?
En toen schokschouderde Karel zo irritant dat ik ineens de krop sla in mijn hand naar zijn kop gooide. Ik miste. Pakte meteen een pak koffie en smeet het naar hem toe, de doos tissues, een avocado, bakje tomaten… Met alles wat voorhanden was, bekogelde ik Karel die inmiddels -verbazingwekkend soepel- opgesprongen was en de keuken uit vluchtte. Ik gooide nog net een pak koek vrij hard tegen zijn achterhoofd aan, terwijl ik als een viswijf kijfde: Ja, wegwezen maar, want ik kan je niet meer aanhoren!
Ik moet zeggen, het voelde heerlijk. Ik trok een fles wijn uit de ijskast en ging lekker aan de keukentafel zitten uitpuffen.
Wat een ontlading, je zo helemaal laten gaan! Okay, het ging misschien wat ver, maar dat gooi ik gewoon op de overgang. Of die er iets mee te maken had, weet ik eigenlijk niet eens.
Ik geloof niet dat het iets met de overgang te maken heeft: http://www.youtube.com/watch?v=6Y-mx0gcJdg
Het leest wel weg als een spannende roman! En ik voel met je mee: zeurende mannen laten uw lont als sneeuw voor de zon verdwijnen (vrij naar de Dato-reclame)
Heel goed gedaan Roos! Soms moet het gewoon even zo, even de boel weer recht zetten en duidelijk maken! Het is misschien niet de meest elegante manier, maar wel effectief! En nou geen sorry tegen hem zeggen hoor!
Groot gelijk! Dat kinderachtige gezeur over zogenaamde ziektes en verwondingen ook altijd. Ik bewonder je, want ik denk het. En jij zegt het!
En dat noemt zich dan het stérke geslacht?!? Ik zou ze wel eens willen zien als de arts met een schaar komt om hen in te knippen tot aan hun anus…