december | 2010 | http://www.overgangstergirls.nl

Archief | december, 2010

Wat staat ons te wachten in het jaar 2011?

Door Peggy op 31 december 2010 in over ons, over ons blog

Anke, Peggy en Roos kwamen bijeen om eens flink te filosoferen over de toekomst. We zijn nu toch ouder & dus wijzer? Als we de koppen bijeen staken, moest het toch mogelijk zijn de contouren van het komende jaar te schetsen? Een beetje een toekomstvisie te ontwikkelen – in elk geval voor vrouwen in de overgang?

Hier onze bevindingen en voorspellingen voor het jaar 2011!

Ook in 2011 legt overgangstergirls het af tegen blogs die gaan over populairdere onderwerpen dan de overgang, zoals erectiestoornissen, aambeien, vleesbomen en incontinentie…

Goed nieuws! Een uitgestorven diersoort maakt zijn rentree! Door de geschoren is verloren actie en verdere promotie van de volle bos, hervindt de schaamluis zijn habitat en keert terug!

Het blijkt echt waar: mannen komen ook in de overgang… En vinden meteen een medicijn!

Ondanks de vele miljoenen die de farmaceutische industrie erin stopt om viagra voor vrouwen te vinden, blijkt een paracetamolletje nog steeds het best te werken.

Enkele overgangstergirls verliezen hun cool en gillen tegen de laatste bouwvakkers: fluiten voor je geld!

Om tegenwicht te bieden aan het domme geklets van ons vrouwen gaat Jantje een vaste bijdrage aan de overgangstergirls leveren, met puntgave analyses, zoals zijn recente comment: Kunnen jullie dan niets behalve klessebessen? Als vrouwen aan de macht waren woonden we nog in holen. Lekker puh…

Onderzoek wijst uit dat Botox ook de hersenen verlamt, maar de vrouwen die het gebruiken, hebben er nog niets van gemerkt. Ook grootverbruikster Marijke Helwegen stelt: Ik ben nog net zo slim als vroeger, hoor!

Naweeën van het succes van de Hormonologen: de vrouwen die in 2011 in de overgang komen, zijn blij toe eindelijk ook in de mode te zijn!

In 2011 worden de PC Hooft prijs, Gouden Uil, de Libris én Ako literatuurprijs door vrouwen gewonnen! ( Dit is natuurlijk wel een heel dom grapje: dat gaat nooit gebeuren!!! Zelfs met Femke Halsema als voorzitter van de Ako-jury werden er O vrouwen (echt, geen ééntje!) genomineerd).

Om te helpen de diversiteit van de vulva te vieren, brengen de overgangstergirls in 2011 hun eigen Scheurkalender uit.

Allemaal een hele fijne overgang… Naar 2011!

Happy new year!!!

Read full story • Comments { 0 }

Knuffelen hoeft niet!

Door Anke op 29 december 2010 in alles van Anke, hormonen, seks, zin

Eén ding is zeker. Ik ga met oud & nieuw niet wéér zitten kniezen!

De kerst was nogal dramatisch. Mijn eters zegden af: mijn moeder besloot op het laatste moment in Spanje te blijven en mijn zus kwam op kerstavond zo ongelukkig ten val dat ze bij haar nieuwe vriend introk om te worden vertroeteld. Ik bleef zitten met een berg eten en zelf geen trek. En nergens zin in. Ik stuurde nog wel een vrij desperate sms aan Clint en wachtte en wachtte op antwoord, wat niet kwam.

Dat ga ik dus allemaal niet doen met oud & nieuw!!! Ik ga niet aan Clint denken. Niet piekeren, niet op de bank liggen en tv kijken, maar lekker feesten! Ik ga dansen en drinken en achter de mannen aan… Want ik heb zin in seks!

Wat is dat toch met die hormonen? Als ik tegenwoordig zin in seks heb, wil ik ook echt seks! Nu! Ik wil wil neuken, kieren, beffen. Goed en lekker! Zouden dat die testosteronhormonen zijn? Voelen mannen dit altijd zo?

Vroeger, toen ik nog geregeerd werd door vrouwelijke hormonen, begon mijn zin in seks met een verlangen tot zoenen, knuffelen, intimiteit, liefhebbend in elkaars ogen kijken en vervolgens – overmand door hartstocht- met elkaar in bed duikelen. En práten, liefst ervoor èn erna: hoe voel jij je?

Nu wil ik seks! Gewoon seks. Knuffelen hoeft niet! En ik hoef in bed geen druiven te eten, geen slagroom op mijn borsten en ik wil ook niet lachen om grapjes. Ik wil alleen maar dat die allesverzengende hete lust bevredigd wordt. Ik wil… Enfin, de boodschap is wel duidelijk.

Dan las ik ook nog eens over een onderzoek dat uitwijst dat 33% van de vrouwen méér geneigd is op oudejaarsavond een one-night stand te hebben dan de rest van het jaar. Sterker nog: 57 % heeft wel zin in een vluggertje tijdens een kerstborrel of -feestje.

Overigens werd het onderzoek(je) gedaan door Wet, een fabrikant van intimacy products. Wat dat zijn? Volgens hun website verkopen ze een grote variëteit aan glijmiddelen en glijmiddelen met een smaakje, en massage- en aromatherapie oliën (ook met een smaakje).

Heel fijn, maar die heb ik nu even niet nodig. Ik heb zin en ben er – zeg maar- klaar voor. Eigenlijk kan ik niet wachten. Ik bekijk op straat mannen die dik inpakt zijn en een rare ijsmuts op hebben zelfs met begeerte. Kortom, laat die oudejaarsavond maar losbarsten!

Read full story • Comments { 4 }

Vrouwen, ken je beperkingen

Door Peggy op 28 december 2010 in lezerspost, Rebecca, video, vrouwenzaak

REBECCA stuurde deze erg leuke video op van Harry & Paul (de naam van hun huidige comedy serie op de BBC) waarin vrouwen gemaand worden hun beperkingen te kennen: Women know your limits. Zie wat er gebeurt als een dame absurd genoeg probeert deel te nemen aan de conversatie, met een lukrake en gevaarlijke eigen mening. Vrouwen moeten hun beperkingen kennen. Want kennis leidt in het brein van een vrouw tot overbelasting & een teveel aan scholing zelfs tot lelijkheid, voortijdige ouderdom en baardgroei…

Read full story • Comments { 0 }

Pictionary

Door Roos op 27 december 2010 in alles van Roos, mannen, relaties

Heb ik eindelijk vakantie en wat doe ik met die vrije tijd? Ik loop de godganse dag te tobben! Dat zit zo. De eindejaarsborrel voor de staf op school viel precies op zo’n weeralarmdag. Om twee uur ’s middags stonden er al lange files en de treinen reden mondjesmaat, dus veel collega’s die nog moesten reizen vertrokken. Terwijl degenen die nog thuis zaten afbelden.

Uiteindelijk waren we met 35 man, met eten voor 160 man, want dat was ’s ochtends al bezorgd. Om vijf uur belde ook de DJ af. De mensen die er wel waren, wonen bijna allemaal op loop- of fietsafstand van school.

In de grote lerarenkamer stelden we een deel van het buffet op, drank erbij en gingen Pictionary spelen. Eigenlijk was het wel leuk met zo’n kleine groep, net alsof we aan het survivallen waren. Wijnand, die in mijn team zat, was weer charmant als altijd en haalde voortdurend hapjes en – vooral -wijn voor me. Met snelheidsdeken behaalden we het winnende punt en wonnen ieder een fles wijn.

Tegen zevenen stopte het met sneeuwen en gingen we – onder leiding van de sectie Jeugd – naar buiten, sneeuwpoppen maken. Vreselijk gelachen en het eindigde in een baldadig sneeuwbalgevecht. Wijnand dook naast me op en zeepte me in, niet hard, wel heel koud. Ik vluchtte naar binnen, Wijnand volgde en begon me met een schone theedoek af te drogen, onderwijl mijn schouders warm wrijvend. Opeens boog hij zich voorover en kuste me op de mond.

Op dat moment reageerde ik niet echt, ik was wist niet wat me overkwam (ik had natuurlijk ook wel een flinke slok op). Dus ik glimlachte naar hem, draaide me om mengde me tussen de anderen.

Inmiddels had iemand zich over de installatie ontfermd en al snel werd er volop gedanst. Ik richtte me op Frida en was het voorval al bijna vergeten, toen ik op zoek ging naar een fles Spa. En plotseling stond Wijnand achter me in de verlaten keuken. Hij duwde me de inloopkast in en begon me heftig te zoenen. Wijnand, doe normaal, zei ik en duwde hem weg.
Je weet niet hoe gek ik op je ben, Roos, fluisterde hij in mijn oor. En ik weet dat je mij ook wil. Hij bleef maar zoenen en betastte zelfs mijn borsten. Hou op! riep ik en probeerde me los te trekken, maar hij hield me echt tegen. Hij greep mijn arm vast en duwde zijn been tussen de mijne. Omdat we met een klap tegen een schap aan stootten, vielen er enkele glazen potten op de grond. Daar schrokken we allebei van, en tijdens dat moment van verwarring maakte ik dat ik weg kwam.

Hier loop ik nu al de hele week over te malen. Ik heb die avond eindeloos gereconstrueerd, net als alle ontmoetingen en gesprekken die ik hiervoor met Wijnand had. Ik was me er wel van bewust dat we een klik hadden, en vroeg me soms af of hij met me aan het flirten was. Misschien heb ik zelfs wel een beetje met hem geflirt. Maar ik vond hem ook wat opdringerig, zoals toen hij – ten tijde van de ruzie met Karel- naar mijn huwelijksproblemen informeerde. Daar ging ik ook niet op in. Ik vind/vond hem gewoon een hele aardige collega, maar blijkbaar heeft hij een hele andere indruk.

Gelukkig is het vakantie. Ik moet er echt niet aan denken om hem tegen te komen.

Read full story • Comments { 0 }

Top 3 van overgangsklachten

Door Anke op 26 december 2010 in alles van Anke, body and soul, menobrein, overgangsklachten, yoga

Nooit win ik eens een prijs. Geluk in het spel heb ik totaal niet. En – inmiddels 50 jaar oud- wordt het me pijnlijk duidelijk dat ik dat ook niet in de liefde heb. Maar de laatste tijd scoor ik wel héél goed qua overgangsklachten. Eigenlijk dacht ik dat ik het ergste wel had gehad. Zeker omdat ik zo trouw aan de soja zit en aan yoga doe.

Maar nu ben ik al weken gammel (het liefdesverdriet tel ik niet eens mee). Ik slaap hondsberoerd, ben enorm lichtgeraakt (daar kunnen twee jongetjes die met me wilden sneeuwballen van getuigen) en ik heb een hoofd vol watten ( ik vergeet alles, behalve waar ik liever niet aan denk en dus wel zou wíllen vergeten).

En wat blijkt? Dit is de top 3 van overgangsklachten!! Als het de toto was, prees ik me gelukkig! Typisch, val ik eens in de prijzen, is het in deze horror top 3 from hell!

Uit een onderzoek* onder vrouwen tussen 43 en 55 jaar blijkt dat slecht slapen met 94,5 procent de meest voorkomende klacht is, gevolgd door vergeetachtigheid met 92 procent en geïrriteerdheid met 87 procent.

( De klachten die vrouwen het vervelendst vinden, zijn de slaapproblemen, nachtelijk zweten en geïrriteerdheid. Zaken als overdag zweten, een sombere stemming, vaginale droogte en doorbraakbloedingen vinden ze het minst hinderlijk.)

Voor mij is de recente slapeloosheid – die ik in mindere mate al eerder had – inderdaad echt een nagel aan mijn doodskist. Ik ben dood- en doodmoe, waarom val ik dan niet in slaap? Het erge is: áls ik dan even slaap, dróóm ik alsof ik magic mushrooms of andere hallucinerende middelen heb genomen. Zodra ik mijn ogen sluit, kom ik terecht in gevechten, val ik van grote hoogtes of ben ik op de vlucht voor een of ander monster. Waar ik dan weer wakker van word! En dan doe ik ontspanningsoefeningen tot ik uiteindelijk toch weer in slaap val, en ik stante pede in diezelfde nachtmerrie beland!

In die zin is die top 3 ook weer niet de uitvinding van het zwarte garen, want uit nummer 1 vólgt het hebben van en hoofd vol watten en humeur om op te schieten vanzelf!

* Berg, J.A. Journal of Clinical Nursing, april 2008; vol 17 (7): pp 940-948.

Read full story • Comments { 9 }

Alle controle kwijt

Door Anke op 23 december 2010 in alles van Anke, blues, mannen, menobrein, over ons blog, relaties

Nee, het leven is niet alleen kommer en kwel, dacht ik vanavond. Toegegeven, ik huil recent elke dag wel een keer (meestal meer) omdat ik geen enkele regie meer over mijn (liefdes) leven heb. Okay, dat klinkt wat abstract. Waar ik meestal om huil is concreet (in ongeveer deze volgorde):

1. SPIJT! Dat ik de dag ná het beste afspraakje aller tijden me als een totale bitch heb gedragen (meestal sla ik me bij deze gedachte ook even voor het hoofd, maar best hard).
2. NOG MEER SPIJT! Waarom ben ik nooit eerlijk tegen Clint geweest? Als ik hem gewoon verteld had dat ik in de overgang ben, had hij misschien íets gesnapt van mijn wispelturige gedrag. Nu kan ik zelfs de liefdesverklaringen die ik op de overgangstergirls over hem geschreven heb, niet laten lezen: want hij weet van die hele overgangstergirls niks! (het leek me iets strictly voor mezelf en mede-overgangstergirls) (En als we echt héél eerlijk zijn: ik was bang dat hij me minder aantrekkelijk zou vinden, als hij over ‘al dat gedoe’ wist!)
3. WANHOOP! Waarom belt/mailt/sms’t hij niet terug? Clint heeft me overduidelijk in de ban gedaan: hij wil niks meer van me weten!
4. RADELOOSHEID! Wat moet ik doen? Wél weer een ‘lief’ berichtje sturen, of hem maar -even?- met rust laten?
5. De BLUES… Die krijg ik heel erg, zo af en toe. Dan pak ik zelfs de gitaar op (die ik niet heel goed bespeel, maar de blues komt er ‘als vanzelf’ uit).

Rond borreltijd besloot ik naar mijn zus te gaan. Die niet alleen hele lekkere wijn opentrok, maar ook nog eens heerlijk voor me kookte (asperges), terwijl ik aan de keukentafel zat te sippen. Wat allengs ook minder werd. Toen ik – na koffie met lekkere chocolaatjes – vertrok, voelde ik me weer senang. Ik banjerde door sneeuw en bedacht dat dus van die kommer en kwel. Het leven is juist genieten van de kleine dingen, leek me, zoals de sneeuw die onder mijn voeten knisperde en de pracht van de wit bepoederde stad. Ik slaakte een diepe zucht, iets tussen berusting en nieuwe moed vatten. Op dat moment passeerde ik twee schattige jochies (blonde ventjes van 10 of 11 jaar). Dus ik glimlachte. De oudste/grootste vroeg: Ben je zo moe? Ja… zei ik terwijl ik verder liep en na enkele seconden, een keiharde sneeuwbal in mijn nek kreeg!

Even bleef ik stokstijf stil staan, maar toen verloor ik elke controle! Ik draaide om en vloog op de grootste jongen af, die misschien niet eens gegooid had, want die had nóg zo’n sneeuwbal in zijn hand en maakte gooibewegingen. Maar ik stoof op hem af , schreeuwend: Ja, durf het eens! En hij durfde. Een knalharde sneeuwbal tegen mijn oor! Maar ik liet me er niet eens door stoppen. Ik stormde achter het jochie aan, maar was zó buitenzinnig kwaad dat ik krijste: O, als ik jou te pakken krijg! Jij vies, vuil, tering kut klootzakje, wacht maar!
Ik zat hem echt op de hielen en het doodsbange ventje begon te gillen van angst. Misschien omdat ik niet ophield met vloeken en ook niet ophield achter hem aan te rennen (ik heb een vrij formidabele conditie). En ineens gleed hij uit en ik kon hem bijna pakken (bedenk, ik was aan het schreeuwen; wacht maar, wacht maar, klein kut klootzakje!) Hij klauwde, kluunde zich overeind, terwijl ik me inhield, omdat ik ondanks mijn zogenaamde plannen ( wacht maar tot ik je pakken krijg!) eigenlijk niet wist wat ik dan moest doen? Een kind van tien mishandelen?

Ik keerde om en vervolgde mijn weg naar huis. Tranen prikten in mijn ogen. Het was de kou, of de deceptie over jochies die vragen of je moe bent bent en je vervolgens toetakelen. Of gewoon toch weer uit verlangen naar Clint.

Read full story • Comments { 3 }

Kerstmutsen in alle maten

Door Anke op 21 december 2010 in alles van Anke, uiterlijk, vulva

In de strijd tegen de kou is een warme muts essentieel. Bij de Canadese schoonheidssalon Frilly Lilly snappen ze dat maar al te goed. Dus bieden ze qua waxes de Alaskan (Alaskaan?) aan: alleen een beetje iets aan de zijkant eraf. En de Canadees, die perfect is voor onder een Canadese bikini (die een ‘normaal’ formaat broekje heeft). Weet je, het zou me niks verbazen als ook de gebreide onderbroek een rentree gaat maken.

Read full story • Comments { 4 }

Hoe overleef je de overgang?

Door Peggy op 20 december 2010 in lezerspost, memory lane, menobrein, moodswings, Rebecca, relaties, uiterlijk

REBECCA Ik geloof dat ik overgang heb overleefd. Alhoewel er nog steeds tampons en maandverbanden klaar liggen voor het geval dat, heb ik ze al een jaar niet aangeraakt. Mijn moodswings worden minder… Een (voor mij) zeer belangrijke positieve bijkomstigheid van de overgang is dat ik geen druppel meer drink. Jarenlang was ik onderdeel van de Hoogopgeleide Vrouw Drinkt Te Veel statistieken. Tot ik twee jaar geleden ineens merkte dat ik toch wel heel erg snel aangeschoten was en één jaar geleden was ik na 2 slokjes gewoon echt ouderwets dronken, compleet met dubbele tong en baldadig gedrag. Toen heb ik boek Alcohol maar definitief gesloten.

Het gekke is dat ik me gisteren realiseerde dat ik zo verschrikkelijk veel gelachen heb tijdens de overgang. Om snorharen die groeiden alsof ze met Pokon besprenkeld waren en ook op sommige plekken keihard werden, schaamhaar dat ineens tot je enkels groeit terwijl het haar op je hoofd steeds dunner wordt, krakende knieën, ’s morgens uren bezig zijn met je gezicht zodat je er niet uitziet als een verkreukeld in de hoek gesmeten vaatdoekje.

Dat lachen deed ik samen met mijn allerbeste vriendin. Samen trokken we over bergen en door dalen. We lagen tegelijkertijd in scheiding en ik heb vanwege gedeelde smart een tijdje bij haar in huis gewoond. De telefoon namen we op met Met het huis van de gevallen vrouwen. We dronken ons verdriet onder de tafel, verveelden barpersoneel door steeds te vragen of we al aan de 100 gulden zaten, hingen lallend in taxi’s of film noir-achtig somber bij elkaar met whiskey, sigaretten en treurige muziek.

Ondanks het feit dat ze zes jaar jonger is dan ik is zij de vrouw waar Roos over schreef. Zij gaf lichtsignalen, toeterde en zwaaide naar me in de donkere tunnel van de Overgang. Ik houd mijn autootje daarom in tip top conditie voor als het bij haar straks zo ver is. En voor diegenen die nu denken dat dit wel een erg positief verhaal is: ik heb ook aanvallen van een alles verwoestende razernij gehad hoor. Een Tasmaanse duivel zou zijn hoed diep voor mij hebben afgenomen. Mijn vriend heeft er een knipperend oog en een trillende bovenlip aan overgehouden.

Ik wens jullie allemaal – naast het weblog van de overgangstergirls – een geduldig luisterende vriendin met humor toe in 2011.

Eerdere bijdragen van Rebecca over (1)Anneke, (2) overgangstergirl avant la lettre

Read full story • Comments { 2 }

Verloedering slaat toe in het ‘koninkrijk der vrouwen’

Door Peggy op 19 december 2010 in alles van Peggy, relaties, vrouwenzaak

In de Guardian stond vandaag een mooi, maar treurigstemmend artikel over de Mosuo, de laatste samenleving waar vrouwen het -feitelijk – voor het zeggen hebben. Nog wel…
Hier de samenvattende vertaling:

Mosuo vrouwen trouwen niet, nemen zoveel minnaars als ze willen en kennen geen woord voor echtgenoot of vader. Maar door de komst van toerisme en de seksindustrie is hun cultuur rap aan het veranderen.

Het paradijselijke Lugu Lake in Zuidwest China, 2700 meter boven zeespiegel, is het thuis van de Mosuo stam, vaak beschreven als de laatste matriarchale samenleving ter wereld. In de streek die in China bekend staat als ‘Het koninkrijk der vrouwen’ wonen 40 000 Mosua’s in kleine dorpjes rond het meer. Vrouwen nemen er de belangrijke besluiten, beheren de financiën, bezitten het land en het onroerend goed en hebben de volledige zeggenschap over hun kinderen. Maar de politieke macht ligt bij de mannen (dus de term matriarchaat is niet helemaal correct).

Wat de Mosuo volkomen uniek maakt is hun zuo hun oftewel lopend huwelijk. Vanaf hun 13^e jaar mogen vrouwen minnaars kiezen, zo veel en vaak als ze willen. De mannelijke metgezellen, axias, brengen hun dagen door met vissen en veehouden en bezoeken ’s nachts (vaak in het geheim) de vrouwen. Kinderen worden opgevoed door de familie van de moeder. De vader en andere mannen heten oom en op de onbekendheid van de vader rust geen stigma.

Inmiddels heeft de commercie de Mosuo ontdekt. Hordes mannelijke toeristen trekken naar het gebied in de hoop op vrije seks. De Chinese overheid slaat hier munt uit door de bouw van hotels, restaurants, casino’s en karaoke bars. Prostituees uit Thailand worden binnen gebracht en in Mosuo klederdracht gehuld.

Fotograaf Luca Locatelli die ‘s werelds laatste matriarchaat wilde vastleggen, bezag de verloedering vol afschuw en trok nog de verder de bergen in om de ‘echte’ Mosuo te vinden en trof een gemeenschap op de grens van traditie en moderniteit. Hun manier van leven is aan het veranderen, maar ze zijn trots op hun cultuur, stelt Locatelli. Mannen en vrouwen zijn er gelijk, maar de vrouwen hebben het net wat meer voor het zeggen.

Maar dat zal dus niet lang meer duren. Wat een bedroevende gedachte.

Klik hier voor de fotoreportage van Luca Locatelli

Read full story • Comments { 0 }

Licht aan het eind van de tunnel?

Door Roos op 19 december 2010 in alles van Roos, blues, menobrein, moodswings, tietshirts

Stel je dit scenario eens voor: Je zit in de Coen- of de Beneluxtunnel en opeens –zonder enige waarschuwing - gaan alle lichten uit, inclusief alle koplampen en achterlichten van de auto’s. Je staat vast. Je kan niet voor- en niet achteruit. Volslagen pikzwarte duisternis. En je weet diep van binnen dat anderen precies hetzelfde als jij doormaken, maar niemand – niet één persoon – stapt zijn auto uit. De portieren zijn op slot. De raampjes zijn omhoog gerold. Veiligheidsgordels worden stevig vast getrokken. Iedereen zit daar gewoon maar, kijkt strak voor zich uit, wachtend, wachtend, wachtend. Op. Een. Straaltje. Licht. Dat. Aan. Het. Einde . Van. De. Tunnel. Verschijnt. Welkom in de overgang. Afslag S101 op de snelweg van het leven.

Deze fantastische passage komt uit het boek Marrying George Clooney: Confessions from a Midlife Crisis, van Amy Ferris. Ik kwam de quote tegen in een column over de menopauze in The Huffington Post.

God, wat weet ik nog goed dat ik me exact zo voelde!! Toch is het ruim een jaar geleden dat bij mij het licht volledig uit ging. En alles met gierende remmen stopte. Pfoe, wat was dat confronterend. En ik had geen idee wat er aan de hand was. Ik dacht eigenlijk dat ik een dodelijke ziekte had: ik was moe, chagrijnig en had geen zin in seks. De dood kon niet ver verwijderd zijn, leek me. Dat was exact hoe ik me voelde: het einde was nabij.

Hosanna, wat ben ik blij dat het nu zoveel beter gaat. En dat komt vast door alle overgangstergirls die in de auto’s naast me, voor me, en achter me zitten en die wel af en toe ‘s kijken, roepen, zwaaien en toeteren! We zijn niet alleen. En kijken niet alleen maar strak vooruit. We zitten met zijn allen in het donker. Trouwens, zie ik daar aan het einde van de tunnel niet iets oplichten?