Archief | februari, 2011

Op de rode loper…

Vanochtend toch even op internet zitten kijken naar de Oscar outfits. De hits en de missers. Er waren sexy jurken, classy jurken, lange jurken en korte jurken. En toen zag ik Madonna dus. Gewoon géén jurk! (die lap kant, dat is geen jurk). Kijk, dat lady Gaga nu de hele tijd in haar onderbroek loopt, die is zo jong, dat is geen kunst. Maar dat Madonna die look gewoon op haar 52ste omarmt… En er dan zó uitziet.  Ja, dan ga je toch gewoon nóg meer van haar houden!

Klik hier voor meer foto’s van Madonna en dochter Lourdes

Read full story Comments { 3 }

Zwanger op latere leeftijd

In Vrouw van de Telegraaf dit weekend een mooie reportage: 40 plus en zwanger. Hier het verhaal van Louisa van 47 die last had van moodswings, opvliegers en veel trek. De overgang, denk je dan, maar…

Enfin, lees maar.

Ik moest meteen denken aan wat de overgangsconsulente vorig jaar (toen was ik ook 47) tegen mij zei:

Vergeet niet dat je nog wel vruchtbaar bent. Je kunt nog zwanger worden. Al is de kans dat je bij een vliegtuigongeluk omkomt groter…
(Ik stap voorlopig geen vliegtuig meer in!)

Tekst Audrey Zonneveld, Fotografie Astrid Zuidema
Styling Anja Koops, Visagie Netty Nauta

Read full story Comments { 5 }

Plan van aanpak

Jamie Lee Curtis in tuxedo

Alleen een maatpak heb ik nog niet aangeschaft. Verder probeer ik alles wat ik geleerd heb uit de  workshop, het handboek en alle TED filmpjes echt toe te passen. Door de adviezen van al die slimme, bijdehante types krijg ik een enorm gevoel van urgentie: je moet aan de bak, tuthola!
En wat ik óók denk, maar dat is meer door de overgang ingegeven: als ik het nú niet doe, hoeft het niet meer!

Enfin, ter voorbereiding van project Fast Lane English (Engels als voertaal) bestudeerde ik dus grondig hoe andere scholen het aanpakken, en maakte een opzet. Wat zich enorm terugbetaalde tijdens het gesprek met het sectiehoofd en de directeur. Toen ik losjes vertelde wie er naar mijn idee in het projectteam moesten, zag ik aan het gezicht van het sectiehoofd dat hij nog nooit over een ‘projectteam’ had nagedacht. Toch ging hij er in mee alsof hij het zelf bedacht had. (Ik vind hem doorgaans een nat watje, maar dat deed hij wel slim!)

Het overleg eindigde met de afspraak dat ik een plan van aanpak ga maken. Dat betekent dus dat het nu officieel mijn project is. YES! Het voelt crazy, dat alles wat ik uitgestippeld had, ook gewoon lukte!

Denk nu niet dat ik dagen, uren, of zelfs tien minuten van dit gevoel kon genieten, want ik bedacht meteen: maar als ik dit kan, waarom lukt dat afvallen dan niet?!

Ik probeer zo goed mogelijk te leven naar die 10 regels, maar sinds ik daarmee begon, ben ik pas 8 ons afgevallen! Acht ons in een maand, wat heb ik daar aan? Ik moet 8 kilo kwijt! En liefst wel een beetje snel.  Dus ik ga toch maar nog iets strenger zijn en meer bewegen.
Zodra ik op mijn streefgewicht zit, schaf ik natuurlijk meteen dat pak aan!

(Op de foto, fabulous in een witte tuxedo: Jamie Lee Curtis (52) gisteravond op een pre-Oscarparty)

Read full story Comments { 0 }

Wanneer is het mijn beurt?

Onlangs las ik deze ingezonden brief van Polly, in de problemenrubriek van Bel Mooney:

Ik zit op de bank bij mijn vader thuis. Hij ligt zich met z’n 78 jaar ongans te snurken in de leunstoel en ik tel de minuten tot het tijd is voor zijn avondroutine: sloffen, medicijnen, kleren, bed. s ‘Ochtends zijn ochtendmedicatie, zijn ontbijt en dan rijd ik het pokke-end naar de school waar ik al 30 jaar lesgeef. Ik ben 52, single, en ik vraag me soms af of mijn leven wel de moeite waard is.

overgangstergirls.nl

Mijn moeder overleed afgelopen zomer, ik hield veel van haar, maar wist hoe ongelukkig ze was met mijn vader opgescheept te zitten. Net als ik nu. Mijn vader heeft ons 40 jaar geleden meegesleept naar het onherbergzame noorden van Schotland. Hij was altijd aan het werk, dus ik moest met moeder op vakantie en winkelen. Ze was erg bezitterig en uiteindelijk lukte het me maar één keer om alleen weg te gaan: naar Italië toen ik 30 was.

Waar ik woon zijn mensen nogal op zichzelf en na 40 jaar ben ik nog steeds import. Mijn collega’s zijn al met –vervroegd-  pensioen. Ik ben te oud voor de nieuw vriendenclubjes op ’t werk. Internetdating heb ik geprobeerd, maar ze koppelden me altijd aan mannen die afhaakten zodra ze wisten waar ik woonde.

Ik zie er niet slecht uit, ik ben best een goede lerares en gezellig gezelschap, maar ik ben het potje waar geen dekseltje op past. Onlangs vroeg de notaris me om mijn eigen uitvaart te plannen want als ik dood ga is er niemand om dat te doen. Ik zei dat ik een stand-up comedian wil en als de kist verdwijnt: Light My Fire van The Doors.

Ik voel me alsof ik mijn hele leven voor andere mensen heb gezorgd. En zou wel eens willen dat iemand iets voor mij deed. Is dat teveel gevraagd?

Polly

Het antwoord van Bel Mooney – die ik gewoonlijk heel goed vind- beviel me helemaal niet. Ze schuift eigenlijk de hele boel terug op Polly’s bordje: ze is zelf verantwoordelijk voor wie ze is en met het verzorgen van haar vader doet ze haar plicht. Als hij dood is, is ze weer vrij en kan ze gaan doen wat ze wil.

Wablief??! Die vrouw staat op het punt zich van een klif te werpen!  Waarom zegt Bel (1946) niet even tegen Polly dat ze in overgang is! Héél erg in de overgang! Dat ze zich daarom zo vreemd, depri & ontgoocheld voelt. Dat de toekomst even een groot zwart gat lijkt. Maar dat dat hormonaal is. En dat het -uiteindelijk – over gaat!!! (Okay, die vader, dat valt niet mee, maar overal is een oplossing voor) Kop op, Polly!

Read full story Comments { 2 }

Neem nooit een poes!

Zo’n anderhalf jaar geleden kwam ik terug uit India waar ik geprobeerd had de overgang weg te mediteren, wat niet echt was gelukt. Mijn hormonen zaten me enorm in de weg. Ik was gedeprimeerd en voelde me oud, uitgerangeerd en allenig. Dus bedacht ik dat ik maar een hondje moest nemen. Of  was ik meer een poezenmens? Daar was ik nog niet uit.

Ondertussen sloeg ik wel alvast aan het internetdaten en zo ontmoette ik – na enig geëxperimenteer – uiteindelijk die leuke lieve Clint. Jippie!

Als ik een poes had genomen, was dat nooit gebeurd, begrijp ik na het zien van dit filmpje.

NOTA BENE Uiteindelijk heb ik nooit een hond of poes tegen dat allenige, uitgerangeerde gevoel genomen, maar ik ben samen met Roos en Peggy een blog begonnen!

Read full story Comments { 3 }

Heksennacht

Niet om het beter te weten, maar vroeger waren er ook al vrouwenpornodagen. Nou, eigenlijk nachten! Ik quote even uit eigen werk (van 13 mei 2010):

Ik herinner me zelfs nog een heksennacht (Vrouwen eisen de straat terug!) waarin ik als twintigjarige blom in optocht door nachtelijk Amsterdam trok, langs álle pornowinkels (dat waren er drie) om de ruit met de witkwast te bewerken: porno is vrouwenhaat!
We zongen daarbij een of ander lied over verkrachters, waarvan het refrein ging; daar is weer zo’n verkrachter. Hak hem dus zijn ballen af, dan komt ‘ie er wel achter… (op de wijze van toemba, toemba, toemba) Hakken, hakken, hakken, hakken, hakken!!


Maar nu moeten we als vrouwen de porno dus omarmen. Als we maar zoeken naar de variant die leuk voor vrouwen is…
Maar die is allang gevonden! Bij Pornblocker is elke afbeelding leuk en leerzaam!

Read full story Comments { 3 }

Het is vrouwenpornodag!

Dit is vrij gekmakend! Heb ik de vrouwenerotiek site net af en…  is 22 februari uitgeroepen tot Lady Porn Day. Dus ik was gisteren klaar en vandaag loop ik al achter!

Toch maar even gekeken wat dat dan voorstelt, die ladypornday. (Lady) blogger Rabbit Write heeft vandaag uitgeroepen tot een dag om porno en masturbatie te verkennen. Omdat het als meisje moeilijk is porno te bekijken, er is nu eenmaal weinig vrouwvriendelijk seksmateriaal voorhanden.

Rabbit Write is beheerder van Lady Porn Day als een wereldwijd blogosphere-project en nodigt bloggers uit om verhalen over – vrouwen -porno en favoriete pornolinks in te sturen.

Aan die oproep is al in grote getale gevolg gegeven. Allerlei Engelstalige (al dan niet seks) bloggers hebben een post gemaakt over ladypornday en de links – soms met korte samenvatting – staan allemaal op Rabbit Write.

Voor wie iets meer over – vrouwen –porno wil weten een ware snoeptrommel. Met links naar verrassende sites, zoals die van een dame die van mannenoksels houdt en foto’s laat zien van mannen met een goeie armpitpose.

En – iets gewaagder – sexperts Carlin Ross en Betty White hebben een video gemaakt waarin ze vertellen over hun favoriete pornofantasieën.

Enfin, voor wie zin heeft, doe er iets mee, het is ladypornday!

Read full story Comments { 1 }

Krukrecht voor de alleenzittende vrouw

Mijn god, wat is mijn leven saai. Ik zat vanochtend om half 8 al te werken! Ja, ik was klaarwakker en uitgeslapen… En dat is dan ook meteen het enige positieve dat ik te melden heb over mijn leven zonder drank. Dat ik op maandagochtend gewoon fit ben. Maar verder is het saai, saai, saai! Echt, ik ben blij dat ik mijn moodswings nog heb, dat brengt nog een beetje leven in de brouwerij.

Van het weekend bedacht ik: is dit nu mijn voorland? Dat ik in mijn eentje thuis zit? En erger nog: aan de thee! Is die overgang op zich al niet straf genoeg? Moet ik er ook nog door uit de kroeg verbannen worden? En dat terwijl mijn feministische zusters zo hard hebben gestreden voor mijn recht aan de bar te zitten!

Onlangs kwam ik namelijk een foto tegen,  waarop vrouwen in een druk café actie aan het voeren waren voor krukrecht. De strijd voor krukrecht

Het betrof Café Mulder aan het Weteringcircuit in Amsterdam. Daar lieten ze destijds geen vrouwen aan de bar toe zonder mannelijke begeleiding. Dit omdat een alleenzittende vrouw op een kruk de schijn op zich laadde dat ze ‘animeerde’.

Kortom, eigenlijk was elke vrouw die zonder man in het café kwam een hoer. Al schermde Café Mulder met het lulsmoesje dat ze net zozeer waakten over de reputatie van de vrouw als die van het café. Maar na de protestactie ging Mulder overstag. Het was toen (13 april) 1973. Ik was pas 12 jaar, maar het zou een enorme impact op mijn leven hebben.

Ik geef toe: ik heb volop van het krukrecht genoten in café’s zo hier en daar (al was dat nimmer Mulder). Ik heb verschillende stamkroegen gehad, in verschillende fases van mijn leven. Het was de plek waar mijn medestudenten kwamen, collega’s, vrienden of vakgenoten. En als ik dan op zo’n kruk zat, leek het er soms wel op dat ik zat te flirten, of te lonken naar de mannen verderop, maar dat was gewoon netwerken avant la lettre. Wat eigenlijk een soort van animeren is… Dus toch!

Read full story Comments { 1 }

Meisjes die zwijgen, zullen nooit iets krijgen…

Meisjes die zwijgen, zullen nooit iets krijgen, luidt de openingsstatement in Strategisch onderhandelen voor vrouwen. Hoe anders werden meisjes van onze generatie opgevoed: kinderen die vragen worden overgeslagen, nooit het grootste koekje pakken of het laatste chocolaatje van de schaal nemen. Als je iets niet begrijpt, kun je het best lief lachen, was ook zo’n goed advies. Het gaat om het plezier, niet om het winnen. En altijd alles delen: snoep, geld en speelgoed.

Strategisch onderhandelen is een praktisch handboek van Yvette Berkel, Monic Bührs en Elisa de Groot. Zij maken duidelijk dat we allemaal moeten onderhandelen, voor waardering, opleidingskansen, salaris of uurtarief. Om te kunnen kiezen wanneer je met wie werkt, en waaraan. En om thuis de ruimte te krijgen van je partner.

overgangstergirls

Het is een combi van het natuurlijke en aangeleerde gedrag van vrouwen, waardoor ze veelal aan het kortste eind trekken. Vrouwen zijn bescheiden en hopen dat een ander wel zal zien hoe goed ze zijn. Ze durven niet te vragen en zijn bang om ruzie te krijgen als ze het een keertje hard spelen. Een van de belangrijkste verschillen: mannen zien onderhandelen als een spel dat ze van nature beheersen, terwijl vrouwen het eng vinden en een eventuele discussie als een persoonlijk conflict opvatten.

Voor wie twijfelt aan het belang van onderhandelen: een verschil in beloning van € 5000 per jaar aan het begin van je carrière, scheelt uiteindelijk een half miljoen. Voorwaar genoeg voor een leuk optrekje. Zo zijn er nog veel meer eye-openers. Bijvoorbeeld dat vrouwen een beter resultaat dan mannen behalen als ze voor een ander onderhandelen, of voor een zaak die hen aan het hart gaat. We kunnen het dus wel!

Juist de vrouwelijke eigenschappen komen bij onderhandelingen namelijk goed van pas. Vrouwen voelen de sfeer aan, switchen makkelijk, zoeken naar nieuwe oplossingen, gunnen de ander ook iets en letten op de non-verbale signalen van hun gesprekspartner. Niet in de laatste plaats kunnen ze hun vrouwelijke charmes inzetten.

Net als in Stratego voor vrouwen ook in dit boek handige do’s &  don’ts zoals:

-         zeg nee tegen wat je niet wilt (en oefen dit)
-         verwerp het eerste bod
-         laat stiltes vallen
-         wees niet te eerlijk en leg niet alles meteen op tafel
-         beperk je voorbereiding niet tot gesprekken met vrouwen (die vragen ook te weinig).

Ook erg fijn zijn de casussen in het handboek. Zoals de advocate die heel blij was met het aanbod om in New York te gaan werken, maar niet meteen ja zei. In plaats daarvan maakte ze een lijstje van onderhandelingspunten, het bedrijf wilde haar immers al hebben. Vervolgens heeft ze onderhandeld over het feit dat ze partner wilde worden, het aantal reizen naar Nederland dat werd vergoed, het aantal reizen van haar familie naar New York dat werd vergoed, de interessante opdrachten en opdrachtgevers, de functie die ze na twee jaar zou krijgen, haar huisvesting, haar besteedbaar inkomen en privétaalles. Kijk, zo bijdehand willen we allemaal wel worden.
de Groot, Berkel & Bührs
Strategisch onderhandelen voor vrouwen
door Yvette Berkel, Monic Bührs en Elisa de Groot
Strategisch onderhandelen voor vrouwen

Read full story Comments { 3 }

Maak liefde, geen porno

Mijn seksopdracht loopt ten einde, na bijna een half jaar te hebben gewerkt aan het opzetten en vormgeven van de afdeling vrouwen erotiek van een informatieve website. Het ziet er erg kek uit. Eerlijk en open, maar niet ranzig, vind ik zelf. Maar het eindoordeel is natuurlijk niet aan mij (ik krijg nog een evaluatiegesprek).

Ik vind het helemaal niet erg de seks even achter me te laten, als onderwerp dan. Mijn mensbeeld is er met deze klus niet rooskleuriger op geworden. Vooral de pornowereld, daar hoef ik niks meer van te weten. Want één ding weet ik zeker: waar geld en seks samenkomen gaat het vaak grondig mis.

Porno is een keiharde: u vraagt, wij draaien industrie, waar –jonge- vrouwen er erg bekaaid af komen. Ze vervullen de fantasie van mannen. Met tieten van de plastisch chirurg en geschoren poezen. Ze komen klaar door enkele minuten keiharde penetratie en vinden het zalig als er sperma in hun gezicht word gespoten (en dan hebben we het nog over vrij lievige variant).

Echter, er is volgens mij wel nieuw elan in de strijd tegen dat beeld. Zoals door Cindy Gallop die de website Make Love Not Porn begon, waar ze fabeltjes uit de porno tegenover het echte leven zet. Zoals: in porno zijn –vanwege een onbelemmerd camerashot – de genitaliën vaak de enige lichaamsdelen die elkaar raken. In het echte leven maakt de sensatie van naakte huid tegen huid seks des te lekkerder. En: in porno maak je een vrouw nat door te spugen, wat in het echt niet altijd echt gewaardeerd wordt, zo’n fluim op je pruim, zogezegd.

Gallop is een intrigerende vrouw die het tegendeel van preuts is, ze begon Make Love Not Porn juist omdat ze –als vrouw van tegen 50 jaar- altijd jongere vriendjes had die hun sekseducatie via porno hadden opgedaan en er soms wel erg onrealistische ideeën op nahielden.

Ja, mannen en porno… Ik weet het niet. Opmerkelijk is het onderzoek dat (bijna) werd gedaan door de universiteit van Montreal. Het oorspronkelijke plan was om mannen die geen porno kijken te vergelijken met mannen die wel naar porno kijken. Maar het is er nooit van gekomen. Ze konden namelijk geen mannen vinden die nooit porno hadden gekeken!

Als dan alle mannen naar porno kijken, hoop ik wel van harte dat ze tenminste ook ’s op de site van Gallop terechtkomen, zodat ze weten dat porno fantasie is – het doktersromannetje van de man – en niet denken dat het er in de echte wereld ook zo toegaat. Wacht ‘s, daar gaat de bel. Shit, en heb ik alleen mijn doorzichtige nachtponnetje aan. Maar ik móet even opendoen… Oh hallo, postbode! Wat, een speciale bestelling…?

Read full story Comments { 2 }