Ik werd vanochtend wakker met een ongelofelijke zin in poetsen, schrobben en boenen. Of het nu door de hormonen komt of door het voorjaar: het is tijd voor een grote schoonmaak! Ik heb de mannen dus het huis uit gestuurd. Karel vroeg: Moet ik dan niet helpen? Volgens mij was dat alleen voor de beleefdheid, maar hij keek toch nogal beledigd, toen ik zei: Nee, liever niet.
Ik probeerde het uit te leggen; dat ik wil aan de slag wilde en geen zin had hem de hele tijd uit te moeten leggen wát hij moest doen, en hóe. En dat ervaring leerde dat wat voor klusje ik hem ook gaf, hij eigenlijk altijd nóg meer rommel maakte. Nu was hij nog meer beledigd: Je doet net of ik niks kan! Ben ik dan zo’n kluns?
Nee schat, gewoon een man.
Geef mij zo'n Karel zeg, die van mij is zo toeschietelijk niet!