Vandaag alleen een clipje, waarin Misery Bear precies verbeeldt hoe we ons voelen. We zijn namelijk heel erg in de overgang. Allemaal? Ja, dat is altijd het enge, heeft er één overgangstergirl verschrikkelijk last van de hormonen, hebben ze het allemaal! En dat is nog wetenschappelijk bewezen ook. Lees het maar na in: Wat hoeren, nonnen en overgangstergirls gemeen hebben.
Archief | mei, 2011
Ja, zo’n dag hebben we allemaal wel eens…
De bikinipolitie
Een nieuwe lente, een nieuw geluid? Niet wat de damesbladen en -blogs betreft. Die hebben elk jaar hetzelfde liedje: in het voorjaar dienen we ons bikiniklaar te maken. Ook op overgangstergirls repten wij vorig jaar over bikinistress en het al of niet bikiniklaar zijn. Dus om er nu weer over te gaan zeuren? Nog één keertje, dan. Want er verscheen vorige week een fijn artikel over in de New York Times: Bikiniklaar? Wie bepaalt dat?
Het begint met de opsomming van de diëten, sportoefeningen en zelfs ingrepen als liposuctie die in de bladen de zomer aankondigen. Er zijn allerlei mogelijke voorbereidingen die je Bikiniklaar in een wip! kunnen maken. Alsof je een soort examen moet afleggen om straks in bikini op het strand te mogen verschijnen.
Het impliceert eigenlijk dat je er nú nog niet goed genoeg uitziet voor een bikini, zegt een zwemkleding designer. Die vaak meemaakt dat vrouwen zeggen: Ik wilde alleen maar even kijken wat je hebt, ik kom terug als ik 5 pond kwijt ben.
Toen de bikini ‘in’ raakte -zo rond 1960 – was het een jeugdfenomeen, maar tegen de jaren ’70 werd hij gedragen door alle leeftijden. Een paar kilootjes extra maakten niet uit, want de fitnessrevolutie lag nog zo’n jaar of 10 in het verschiet. Sowieso was lichaamsverzorging een heel ander ding dan nu. Haar dat onder je bikini uit piepte was niets om je voor te schamen.
Vandaag de dag is de veronderstelling dat alleen slanke, gespierde, haarloze mensen met een wasbordje zich lekker voelen in bikini. Het is moeilijk je nog op je gemak te voelen met een normaal figuur. Dankzij de alomtegenwoordigheid van camera’s is het zelfs voor beeldschone beroemdheden eng zich in bikini te hullen. Iedereen heeft iets er over op te merken. (We denken nu even aan Nigella Lawson die dus maar een boerkini aandeed).
De bikiniangst wordt ook flink aangewakkerd door reclamemakers zodat we hun yoghurt gaan eten of hun crème gaan smeren: Vaarwel cellulitis!
Niet gek dat het bikini boot camp voor een weekje $1875 kan rekenen. De clientèle bestaat vooral uit vrouwen van in de dertig en veertig die niet genoeg zelfvertrouwen hebben om hun lijf in een bikini te vertonen. Je kan ook naar een Bikiniseizoen voorbereiding van de plastisch- of cosmetisch chirurg gaan, die hinderlijke adertjes weg lastert en liposuctie voor de probleemgebieden aanbeveelt.
Het is vast goedkoper om een andere kijk op de zaak te ontwikkelen. Als je voelt dat je lichaam krachtig en fit is, ben je al halverwege. Niet iedereen laat zich koeioneren door de, met een camera zwaaiende, bikinipolitie. Dat is de bewonderenswaardige vrouw met de juiste instelling. Ze kan elke leeftijd hebben, en elk figuur, maar haar houding is in elk geval uit de kunst, omdat ze haar lichaam totaal heeft geaccepteerd.
Helen Mirren, Jerry Hall, Kim Cattrall
De video’s van de week
Allereerst hier de fijne video van Siouxsie Sioux, die afgelopen vrijdag (27 mei) jarig was en 54 jaar oud werd. Gefeliciteerd, Susan Janet Ballion, voormalig zangeres van de Britse rock- en postpunkband Siouxsie and the Banshees.
Voor de liefhebber hier onder de link 8 van haar beste songs.
Dan de trailer van Ik snap niet hoe ze het klaarspeelt. De film, gebaseerd op de gelijknamige roman I Don’t Know How She Does It, van Allison Pearson, gaat over een vrouw die volledig voor haar werk gaat, maar ook een toegewijde moeder wil zijn. De vrouw, die wordt gepeeld door Sarah Jessica Parker, lijdt aan tijdgebrek: ze is een vrouw die seconden telt zoals een andere vrouw calorieën. Het moet een comedy zijn, maar de kritiek is niet mals: naar een film kijken waar mensen voortdurend super gestrest rondrennen is eigenlijk vooral heel vermoeiend.
Ik dacht eigenlijk maar één ding bij het zien van SPJ (1965) die op het randje zit van een zenuwinzinking, struikelt en valt, van alles vergeet en huilend over straat loopt: EN DAN MOET DE OVERGANG NOG BEGINNEN!!!
Het is vast niemand ontgaan dat Oprah deze week afscheid nam van haar show. Er werd in de media ruim aandacht besteedt aan dit einde van een tijdperk en teruggekeken op 25 jaar van de moeder der talkshows. Maar hoe ik Oprah ook zag snikken en god voor haar zegeningen danken, het afscheid liet mij onberoerd. Want al houdt ze dan op met haar show, ze heeft inmiddels haar eigen zender OWN (Oprah Winfrey Network)!
Het kwam mij voor als een afscheidsfeestje voor iemand die vervolgens gewoon weer terugkomt, maar dan ook nog haar hele familie en kennissenkring meeneemt. Wel onder de indruk was ik van dit ongelofelijk spetterende optreden van de geweldige Beyoncé.
Voor de compilatie van de beste momenten uit25 jaar de Oprah Winfrey Show klik hier.
Leeftijd overgang te voorspellen? Pfff… Onzin!
Tja, als je een blog over de overgang hebt, moet je natuurlijk aandacht besteden aan overgangsnieuwtjes die zelfs de voorkant van de krant halen. Leeftijd overgang is te voorspellen, kopte de Volkskrant.
Gek genoeg werd ik niet meteen enthousiast over deze belangwekkende wetenschappelijke ontdekking waardoor de laatste menstruatie nauwkeurig kan worden vastgesteld. Inderdaad, die laatste menstruatie, waar velen van ons overgangstergirls inmiddels reikhalzend naar uitkijken.
Dit toont natuurlijk meteen al aan dat die kop niet klopt. Want de aanvang van de overgang valt niet samen met die van de laatste menstruatie. Was het maar zo! De overgang bestaat voor velen van ons uit jarenlang dan weer wel of niet, maandelijks of sporadisch, enorm of nauwelijks ongesteld zijn. Het is zo’n achtbaansrit dat de menopauze vanzelf een aanlokkelijk vooruitzicht wordt.
Is die bloedtest waarmee de concentratie Anti-Mullers Hormoon (AMH) gemeten wordt, en de laatste menstruatie wordt voorspeld voor ons overgangstergirls van belang? Niet heel erg. Want gek genoeg houden overgangssymptomen als opvliegers, moodswings en menobrein niet ineens op miraculeuze wijze op wanneer de laatste menstruatie heeft plaatsgevonden. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar de opvliegers/nachtzweetaanvallen gaan vaak nog jaren na de menopauze door.
Is die AMH test dan van belang voor vrouwen die nog niet in de overgang zijn? Volgens mij ook niet zo heel erg. Als je via de uitslag verneemt dat je -zeg – op je 50ste verjaardag je laatste menstruatie hebt, kun je niet bevroeden dat je op je 47ste ineens weken huilend op bed ligt, de ene na de ander opvlieger ondergaat, ineens héél veel zin in seks hebt, of juist een droge foef.
Eigenlijk is de AMH test het equivalent van de voorspelling je dat je op een bepaald tijdstip zult aankomen in Parijs. Maar je weet niet of je op de reis erheen champagne drinkt in de first class van een vliegtuig, of riant in de TGV zit terwijl je een boek leest, of je je zwoegend per fiets verplaatst, of wandelend, liftend, of in je eigen auto, die het onderweg begeeft en jij langs de snelweg strandt (tot er iemand stopt om je te helpen).
Voor wie heeft die test dan wel zin? Mag ik de VK even quoten: Vruchtbaarheidscentra gaan, na een lange ethische en politieke discussie, beginnen met het invriezen van eicellen.
Inderdaad, de lucratieve business van het invriezen van eicellen (een zeer kostbare procedure) is eigenlijk de enige partij die enorm veel profijt zal hebben van deze test die ‘de overgang voorspelt’. NOT.
PS En dan heb ik het nog niet eens gehad over de fotootjes van extreem depressieve ouwe wijven die bij alle artikelen over deze ontdekking staan. Gek genoeg is het nooit iemand die nog steeds een lekker wijf is, als Madonna, Iman of Anita Witzier, maar altijd een bijna huilende grijze vrouw. Die dan aan een bloem ruikt ofzo. What the … Daar ga ik snel ook nog eens iets over schrijven. Nu even kalmeren…
BEELD: Mature models in London protesteren tegen de ‘one-size fits-all’ mentaliteit van de mode-industrie. (link)
De sleutel in je eigen contact steken
Je zou het bijna vergeten, maar mei is nog steeds masturbatiemaand. Daarom heb ik Het geheime genot van de overgang er nog eens op nageslagen, een beetje een raar (in de zin van héél Amerikaans) boek, wat toch erg goed is en waar ik veel aan heb gehad.
(Gynaecologe) Christiane Northrup vindt dat je in de overgang eigenlijk een nieuwe vrouw wordt. En daar hoort ook nieuw gedrag, een nieuwe leefstijl, bij. Zeker wat betreft seks. En daarom moet je er achter zien te komen wat je lekker vindt, want, zo zegt Dr. Northrup: Je kunt niet van je partner verwachten dat hij je seksueel genot bezorgt als jij niet weet hoe je dat bij jezelf kunt doen.
Dus moet je masturberen, maar aan dat woord heeft ze een hekel:
Mijn voorkeur gaat uit naar de term die in de oude taoïtische geschriften wordt gebruikt: zelfcultivering. Hoe je het ook noemt, ook hier baart oefening kunst. Dat is de enige manier waarop je erachter kunt komen wat jou echt opwindt. Zelfcultivering is de manier waarop je leert de sleutel in je eigen contact te steken.
Het is gezond gedrag waar je sterker van wordt, net als mediteren en sporten. Behalve dat het gewoon lekker is, zorgt regelmatige zelfbevrediging er voor dat je vagina vochtig blijft en de bloedtoevoer naar je bekken op peil blijft. Stimulatie van de tepels bevordert zelfs de gezondheid van je borsten. Oefen dus regelmatig- minstens twee keer per week!
(pagina 157)
We geven 5 exemplaren van Foute Sarahs weg
Onder de leden van de nieuwsbrief verloten we vijf exemplaren van Foute Sarahs van Claudia Biegel weg (even ter herinnering hier de bespreking). Wil je kans maken? Meld je dan aan voor de nieuwsbrief. (Als je dat niet allang hebt gedaan…)
Verder lezen? Geef je op voor de nieuwsbrief! (klik op de button aan de rechterzijde)
Kwaad, gekrenkt en met afschuw vervuld
Het heeft er vast mee te maken dat ik nog niet lang geleden werd besprongen door collega Wijnand, dat ik me die ‘vermeende’ aanranding door Dominique Strauss-Kahn bijna persoonlijk aantrek. Alles in me komt in opstand als ik iets over die man hoor of lees. Zoals die verklaring van hem: de oneindige droefheid waarmee hij opstapt bij het IMF en het met de grootst mogelijke stelligheid volhouden van zijn onschuld. En er ook nog even zijn vrouw bijslepen van wie ik meer hou dan wat dan ook.
DKS heeft dan wel een enorme lul, maar geen ballen. Waarom geeft hij gewoon niet toe dat hij zich misdragen heeft en betuigt spijt. Waarom biedt hij zijn excuses niet aan bij het kamermeisje, in plaats van meteen met de beschuldigende vinger naar haar te wijzen? (Ze wilde het zelf) Klassiek staaltje blame the victim.
Dat is blijkbaar usance in die kringen. De filosoof Bernard-Henri Levy verdedigt zijn vriend zonder nog één feit te kennen. Tegelijkertijd verklaart hij het vreemd te vinden dat het kamermeisje alleen was. Meestal worden de hotelsuites van zo’n hooggeplaatste figuren schoongemaakt door een heel team….
Enfin, het blijkt dat ik niet de enige ben die zich hierover opwind. Afgelopen zondag was er in Parijs een protestbijeenkomst tegen de seksistische reactie op de arrestatie van DSK door de Franse journalisten, politici, presentatoren, psychologen, advocaten, schrijvers, en ga zo door. Die reacties bestaan vooral uit:
Verontwaardiging: zoals over zaken als het tonen van DSK in handboeien. Dan lijkt hij schuldig! In Frankrijk zijn namelijk strikte regels over dit soort afbeeldingen. Bovendien: de Franse elite is vrijwel onaantastbaar. De Franse conlusie: het Amerikaanse rechtssysteem is te streng.
Ontkenning: omdat het nieuws te shockerend is, moet het wel verzonnen zijn. Er is een plot gaande om te voorkomen dat DSK de volgende president wordt. Dit is overigens de heersende mening van de Franse media sinds dag 1. Niet gek dus dat 60 % van de Fransen gelooft in een complot (dit ondanks het feit dat DSK’s seksueel intimiderende gedrag naar vrouwen een openbaar geheim was).
Het afdoen: want wat stelt de zaak eigenlijk voor? Er is niemand dood gegaan, waarom zouden we er zo’n heisa over maken? zei Jack Lang, voormalig minister van Cultuur en Onderwijs.
Verder onthulde de Franse media de volledige naam van het 32-jarige kamermeisje uit Guinea dat aangifte van verkrachting deed en Le Figaro en Paris Match openbaarden ook de naam van haar 15 jaar oude dochter. Radioprogramma’s en kranten bediscussieerden de fysieke aantrekkelijkheid van het vermeende slachtoffer…
Drie feministische groeperingen – Osez Le Féminisme, La Barbe, & Paroles de Femmes – besloten actie te ondernemen en schreven gezamenlijk een pamflet dat in vele kranten werd gepubliceerd. Een samenvatting:
Al een week lang worden we overspoeld door een dagelijkse lawine van misogyne (vrouwenhatende) opmerkingen door publieke figuren, breeduit uitgezonden door onze tv- en radiozenders, ze worden aangehaald op onze werkplek en op de social networks. We zijn kwaad, gekrenkt en met afschuw vervuld. We weten niet wat er die zaterdag in New York voorviel maar wel wat er de afgelopen week in Frankrijk is gebeurd.
Eigenlijk is het maken van seksistisch opmerkingen bon ton, zoveel hebben de commentaren in de media wel duidelijk gemaakt. Ze vergoelijken ook de ernst van een misdrijf als verkrachting en doen of het een onfortuinlijk ongelukje betreft. Het geeft slachtoffers van verkrachting de boodschap: Doe geen aangifte. Maar wij willen iedereen eraan herinneren: verkrachting en poging tot verkrachting zijn misdaden.
Nog steeds een lekker wijf
De dag nadat ik 49 jaar werd, stond ik langs de gracht mijn fiets op slot te doen, toen er een bootje met twee leuke mannen voorbij voer. Een van hen knipoogde en riep: We hebben nog plek, hoor!
Ik glimlachte en maakte een wegwerpgebaar (ga toch weg, malle jongen!) maar tegelijkertijd juichte het in me: Yes! Negenenveertig, maar nog steeds een lekker wijf. Het was met afstand mijn leukste verjaardagscadeau.
Ik ben bang dat dat is wat vrouwen van onze leeftijd samenbindt: we willen onze aantrekkingskracht op mannen (nog) niet kwijt. Vooral tijdens de overgang slaat -door de tuimelende hormonen – de paniek ineens heftig toe: HELP, ik wordt oud! Ook bij Anita Witzier, blijkt uit een interview met haar in de Beau Monde, die het thema heeft: Meisjes van alle leeftijden (een erg fijn nummer).
Anita vertelt er: Laatst had ik een première en zag ik al die beeldschone actrices op de rode loper. Daar stond ik naar te kijken en ik dacht: ik ben gewoon een oude taart aan het worden. Vroeger was dat niet zo. Toen ging het om mij. Wat ik daar zag was jeugd. (…) Bij ouder worden draait het om ‘nooit meer’ merk ik. Nooit meer een kind krijgen en opvoeden. Nooit meer dat jurkje aan. Nooit meer strak. Nooit meer jong. Dat voelde ik een paar jaar geleden niet zo. Nu wel. Nu heb ik opvliegers. Verschrikkelijk.
Het viel Anita rauw op haar dak. Ik weet nog precies waar ik de eerste kreeg. Ik stond in een winkel en dacht: ik moet naar buiten! Ik kreeg het zo warm. Toen dacht ik: shit, dit is een opvlieger. Dat wil ik niet! Ik hoop nog heel lang een beetje knap te blijven.
Oh, man, ik ben er nog helemaal niet aan toe. Het had heel veel impact. Er wordt over de overgang altijd zo makkelijk gedaan. Ook door mij. Ik dacht altijd; de overgang? Ik ga er geen aandacht aan besteden, daar zwier ik lekker doorheen. Geen getut. Maar it hit me right in the face. Er was geen ontkomen aan. Ik werd ontzettend depressief. Kon niet meer slapen. Ik heb me heel erg verzet en was zo ongelukkig. Dacht: als ik morgen tegen een boom rijd: prima.
Volgens mij zijn velen van ons die boom tegen gekomen. Soms leek het een heel bos. De overgang is de grote gelijkmaker, het treft ons allemaal, ineens voelen we ons oud en afgedaan.
Om maar even aan te tonen hoe verschrikkelijk het met Anita gesteld is, hierbij enkele foto’s uit de Beau Monde. Zelf zegt ze: Ik weet: ik kan wel leuk aan mijn lijf blijven werken, maar het wordt nooit meer zoals het was.
Tja, Anita… Ik weet niet goed hoe ik dit moet zeggen, maar als ik twee mannen in een bootje was, zou je er zó bij mogen!
Zie: www.beaumonde.nl
Katten en complimenten
REBECCA 
Zou je je niet eens wat minder opmaken op jouw leeftijd?
Zo’n jurk zou leuk staan bij een jong meisje!
Goh, ik dacht jij ook uit 1952 was…
Zomaar wat losse opmerkingen. Soms sta ik er van te kijken hoe vals vrouwen tegen elkaar kunnen zijn. Het heeft het er vast mee te maken dat ik ben opgegroeid met drie broers. Als die elkaar dwars wilden zitten, deelden ze gewoon een stomp uit. Niks verborgen agenda.
Vandaar mijn naïviteit vroeger, in het herkennen van al die onderhuidse signalen van vrouwen: ik zag het eenvoudigweg niet. Ook kon ik nooit bevatten dat andere vrouwen mij als concurrente zagen, iets dat ik volkomen belachelijk vond. Ik haalde er mijn schouders over op en ging gewoon weer over tot de orde van de dag.
Naarmate ik ouder werd, registreerde ik de onderlinge concurrentiestrijd tussen vrouwen steeds meer. Gemene steken onder water troffen doel. Dat irriteerde me mateloos, voornamelijk van mezelf. Als je ouder werd, moest je toch zelfverzekerder worden en juist mínder gevoelig voor kritiek?
Bij mij gebeurde het omgekeerde. Ik werd er steeds gevoeliger voor. Iemand hoefde maar iets te zeggen over mijn uiterlijk of mijn leeftijd en ik was dagenlang van de kaart. Zo’n rotopmerking nestelde zich in mijn hoofd als ‘de waarheid’ en bezorgde me een zwaar depressief gevoel. Ik praatte mezelf aan dat ik niet deugde, oud werd, lelijk, niet meer meetelde, mijn uiterlijk naar de verdommenis ging, onzichtbaar werd en ga zo maar door.
Wat de reden of aanleiding was, ik weet het nog steeds niet goed. Wat ik wel weet, is dat ik op een dag de knop in mijn hoofd omzette.
Ik ging naar de sportschool, stopte met drinken, probeerde er zo goed mogelijk uit te zien en… ik gaf complimenten aan andere vrouwen. Die ik dan vervolgens weer terug kreeg! Ik ging me steeds beter voelen en kon the occasional kat ineens veel beter aan en, sterker nog, pareren.
Ik raad alle vrouwen in de overgang dan ook aan heel lief te zijn voor zichzelf, maar óók voor andere vrouwen. Es lohnt sich. Zoals een vriendin van mij altijd zegt: I just love a love fest!
The Mirren & Streep love fest.
Overgangstergirls rock on!
Mei blijkt muzikaal gezien een geweldige maand voor onze leeftijdsgenootjes! Hoog tijd voor een overzicht:
Kate Bush (1958) bracht Director’s Cut uit. Met dit album van opnieuw uitgebrachte nummers reist Kate terug door haar eigen repertoire. Waarom? Samengevat: ouder, lager, beter!
Misschien geldt dat ook wel voor Cindy Lauper (1953) die vorige week de tentoonstelling Women Who Rock opende in The Rock and Roll Hall of Fame in Ohio. Op bijgaande foto bekijkt ze haar eigen jurk die is bijgezet, maar vervolgens gaf ze ook een spetterend optreden.
Gewoonweg lyrisch is de recensie over het Belgische optreden van Sade (1959): Sade schittert in een soulvol spektakel. Een quote: Voor een keer stonden alle visuele hoogstandjes – hydraulische platforms, metershoge gordijnen die in een seconde wegfloepten en verbluffende visuals – eens ten dienste van het muzikale verhaal, in plaats van andersom. De show klonk dan ook even indrukwekkend als ze eruitzag. Om nog te zwijgen over de elegante schoonheid die Sade zelf etaleerde op het podium.
Wellicht gaat Kim Wilde (1960) ook zo’n diepe indruk maken op Retropop in Emmen waar ze op 18 juni zal optreden. Ze was Princess of Pop in de eighties, tuinierster in de nineties, comeback kid in het jaar nul (deze eeuw) en kwam met nieuw werk in dit decennium. Er zijn nog zo’n nog duizend kaarten beschikbaar.
Verder was het fijn om te lezen hoe de geweldige Joan Jett (1958) in het verleden Steven Tyler (leadzanger Aerosmith) een blauwtje liet lopen. Volgens Tyler ging hij op een nacht naar haar hotelkamer, kleedde zich helemaal uit en klopte naakt op haar deur. Ik ga niet voor een grote 10-inch, lieverd, zei Joan – refererend aan de Aerosmith hit Big Ten Inch Record (33 toerenplaat) – en deed de deur voor zijn neus dicht.
We besluiten met Amerikaanse First Lady Michelle Obama (1964) die zich de afgelopen tijd inzette voor Let’s Move! Een initiatief om kinderen aan het bewegen te krijgen, want Michelle Obama heeft van de strijd tegen verdikking –obesitas- haar zaak gemaakt. Tijdens een event waarbij op scholen door het hele land gedanst wordt op Move Your Body van Beyoncé, bezoekt Michelle een school in DC. In eerste instantie is ze huiverig om mee te dansen. Ik heb geen tijd gehad om de pasjes te leren en wil mezelf niet voor schut zetten. Maar het ritme kruipt waar het niet gaan kan en dus laat ze al gauw wat moves zien. Zie de video.
Women in the Limelight
Follow Us!