De dag nadat ik 49 jaar werd, stond ik langs de gracht mijn fiets op slot te doen, toen er een bootje met twee leuke mannen voorbij voer. Een van hen knipoogde en riep: We hebben nog plek, hoor!
Ik glimlachte en maakte een wegwerpgebaar (ga toch weg, malle jongen!) maar tegelijkertijd juichte het in me: Yes! Negenenveertig, maar nog steeds een lekker wijf. Het was met afstand mijn leukste verjaardagscadeau.
Ik ben bang dat dat is wat vrouwen van onze leeftijd samenbindt: we willen onze aantrekkingskracht op mannen (nog) niet kwijt. Vooral tijdens de overgang slaat -door de tuimelende hormonen – de paniek ineens heftig toe: HELP, ik wordt oud! Ook bij Anita Witzier, blijkt uit een interview met haar in de Beau Monde, die het thema heeft: Meisjes van alle leeftijden (een erg fijn nummer).
Anita vertelt er: Laatst had ik een première en zag ik al die beeldschone actrices op de rode loper. Daar stond ik naar te kijken en ik dacht: ik ben gewoon een oude taart aan het worden. Vroeger was dat niet zo. Toen ging het om mij. Wat ik daar zag was jeugd. (…) Bij ouder worden draait het om ‘nooit meer’ merk ik. Nooit meer een kind krijgen en opvoeden. Nooit meer dat jurkje aan. Nooit meer strak. Nooit meer jong. Dat voelde ik een paar jaar geleden niet zo. Nu wel. Nu heb ik opvliegers. Verschrikkelijk.
Het viel Anita rauw op haar dak. Ik weet nog precies waar ik de eerste kreeg. Ik stond in een winkel en dacht: ik moet naar buiten! Ik kreeg het zo warm. Toen dacht ik: shit, dit is een opvlieger. Dat wil ik niet! Ik hoop nog heel lang een beetje knap te blijven.
Oh, man, ik ben er nog helemaal niet aan toe. Het had heel veel impact. Er wordt over de overgang altijd zo makkelijk gedaan. Ook door mij. Ik dacht altijd; de overgang? Ik ga er geen aandacht aan besteden, daar zwier ik lekker doorheen. Geen getut. Maar it hit me right in the face. Er was geen ontkomen aan. Ik werd ontzettend depressief. Kon niet meer slapen. Ik heb me heel erg verzet en was zo ongelukkig. Dacht: als ik morgen tegen een boom rijd: prima.
Volgens mij zijn velen van ons die boom tegen gekomen. Soms leek het een heel bos. De overgang is de grote gelijkmaker, het treft ons allemaal, ineens voelen we ons oud en afgedaan.
Om maar even aan te tonen hoe verschrikkelijk het met Anita gesteld is, hierbij enkele foto’s uit de Beau Monde. Zelf zegt ze: Ik weet: ik kan wel leuk aan mijn lijf blijven werken, maar het wordt nooit meer zoals het was.
Tja, Anita… Ik weet niet goed hoe ik dit moet zeggen, maar als ik twee mannen in een bootje was, zou je er zó bij mogen!
Zie: www.beaumonde.nl
Tja,bij zo'n foto denk ik dan: leve de fotoshop, of niet?
Nou Angelika, daar zeg je me wat; fotoshop. Ikzelf zeg altijd: niet doen of alleen het hoognodige in geval van bv rare schaduwen. Geen rimpels wegboetseren etc. Zo min mogelijk dus, maar voor BM is het een beetje een 'must'; het is tenslotte een glamourblad, vandaar. Ic is er van fotoshop overigens nauwelijks sprake; het licht van een goede fotograaf doet nl ook wonderen. En wees gerust: als ik 's morgens wakker wordt ziet het er heus anders uit. Anders hè, níet lelijker…
Hartelijke groet,
Anita Witzier
Hoi Anita, blijkbaar is niet iedereen op de hoogte van die oekaze dat vrouwen in de overgang elkaar niet meer de maat nemen, zoals ik vandaag nog beweer! Maar wel heel leuk om van je te horen.