Archief | november, 2011

Adviezen van wijze vrouwen

Door op 30 november 2011 in alles van Peggy, body and soul, boeken, dieet

Anke kwam aan met De Overgang, een nieuwe levensfase met de woorden: Dit moet je toch eens lezen!  Huh? Wat moest ik na haar bespreking nog met dat kloeke boek? Why? Ik heb de laatste tijd bijna geen last meer van de overgang, het gaat prima met me, zei ik nog. Alleen die verdomde kilo’s!

Voor ik het boek met Susun S. Weed’s adviezen uit de wijze vrouwen traditie in de kast zette, sloeg ik het toch nog even open (ik weet dat mijn vriendinnen het beste met me voor hebben) en bladerde meteen naar achteren. Op de een of andere manier kan ik non-fictie pas serieus nemen als de index gezien heb, en die was likkebaardend uitgebreid. En ja, ook dieet en lijnen stond vermeld. Dat zocht ik toch even na, benieuwd welk dieet de wijze vrouwen traditie zou aanbevelen. Op naar dieet numero negenennegentig!

Bladzijde 37: Op dit moment is het geen goed idee om te veel op je gewicht te letten en diëten te volgen. Het zorgt er alleen maar voor dat je botten breken, dat de extreme hormoonwisselingen je beroven van je slaap en van je zinnen, en  dat je innerlijke vuur of bijna dooft of waanzinnig oplaait.
Wat? Ik liet het even op me inwerken. Niet gaan lijnen?
Tien pondjes extra tijdens de overgang is een prima reddingsband. Ik weet dat je dit niet wilt horen… Inderdaad! 
Ik heb de vreselijkste opvliegers gehad, maar vond het niet zo erg als het dikker worden.  
Precies! Dat heb ik ook! Maar waarom dan niet fiks aan de lijn?

Bladzijde 38: Vetcellen veranderen androstenedione  (wat door de bijnieren en eierstokken wordt geproduceerd) in estron, het belangrijkste oestrogeen in de menopauze. Vrouwen die aankomen tijdens de overgang hebben minder opvliegers, een minder erge overgang en betere botten.

Nee, echt? Natuurlijk ging ik nu het hele boek lezen, compleet met recepten voor kruidenthee en tincturen. En ineens stond ik open voor alle wijze vrouwenpraat.

Bladzijde 25: Het is goed voor je om van nieuwe dingen te gaan houden, van melkzuurproducten. Donkere bladgroenten, goed op smaak gebracht met azijn en knoflook. Daar krijg je sterke botten van.

En nu ik toch bezig ben met quoten: Het wordt tijd uit je harnas te stappen. Wees iemand anders, doe eens iets nieuws! Ga tegen de stroom in en breek taboes. Ga buikdansen of gewichtheffen. 
Ineens voel ik me zo goed, misschien ga ik het allebei wel doen!

De Overgang, een nieuwe levensfase
Adviezen uit de wijze vrouwen traditie, een natuurlijke overgang voor vrouwen van 30-90 jaar,
door Susun S. Weed

Uitgeverij Rozhanitsa
Meer informatie zie: Overgang natuurlijk

Read full story • Comments { 7 }

Hysteria (waar we de vibrator aan te danken hebben)

Door op 29 november 2011 in alles van Peggy, body and soul, Rebecca, vrouwenzaak

& REBECCA Wist je dat de vibrator – eind 19e eeuw-  is uitgevonden om vrouwen van hun benauwdheid en angsten te genezen? En dat– in die puriteinse tijden- nog lang daarna een advertentie voor een vibrator gewoon tussen de broodrooster en haardroger in stond?  Dit zijn maar enkele weetjes die we vernamen op een leerzame en amusante maandagavond die gewijd was aan de vibrator. Het event werd georganiseerd door Mail & Female ter gelegenheid van de première van Hysteria, een film over de ontstaansgeschiedenis van de vibrator.

Bij de lezingen hoorden we al vrij ongelofelijke dingen (er zijn vrouwen in Amerika die niets anders doen dan vibrators testen), en zagen allerlei nieuwigheden: de hedendaagse vibrator líjkt niet eens meer op een penis (helemaal en vogue is er eentje in de vorm van een appel) en veel vibrators lijken nérgens meer op (Rebecca zag in één een flessenopener) en zijn puur design. Vervolgens begon de film Hysteria, gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

In Victoriaans Londen is de jonge dokter Mortimer op zoek naar een betrekking en komt terecht in de kliniek van Dalrymple, die geheel is gespecialiseerd in hysteria, een kwaal waar – naar schatting – hálf vrouwelijk Londen aan lijdt. Om de stress en zenuwaandoeningen van deze vrouwen te genezen heeft Dalrymple een therapie ontwikkeld, waarbij de vrouwelijke delen –met de hand- gestimuleerd worden. Na enige tijd ondervindt de vrouw dan spasmes en voelt zich geheel bevrijd van wat-het-dan-ook-was daar haar zo teneer drukte.

De jonge dokter Mortimer heeft een welgestelde vriend die als hobby uitvinder is. Voeg daarbij dat hij – aanvankelijk héél goed in zijn nieuwe baan-  met krampverschijnselen in zijn hand te kampen krijgt (een RSI patiënt avant la lettre) en het plot begint zich te openbaren.
Als complicerende factor is Dalrymple vader van twee aantrekkelijke dochters, waarvan er één een dociele beauty is en de ander een raaskallende suffragette, die strijdt voor vrouwenkiesrecht en socialisme.

Kortom, de makers van de film hebben ervoor gezorgd dat Hysteria niet alleen over vibrators gaat, maar ook over klassenstrijd en vrouwenemancipatie. En ondanks dat Hysteria een sympathieke film is, wringt dat soms een beetje, zoals in de houterige dialogen. Desondanks werd er flink gelachen. Zoals bij het eerste experiment met de vibrator. Als hij voor het eerst op een proefpersoon ( Molly the Lolly) wordt getest, dragen de mannen een veiligheidsbril, alsof ze landmijn gaan ontmantelen. Vol spanning en ietwat angstig kijken ze toe en – Kaboem!- Molly explodeert.

Hysteria is vanaf 8 december in de bioscoop te zien.

 

Read full story • Comments { 3 }

Like us?

Door op 29 november 2011 in boeken, over ons blog

Yes!!! We mogen 5 exemplaren van het heerlijke boek Een klein beetje geweldig van Dawn French weggeven! Like us op Facebook en je maakt kans. Onder al onze nieuwe facebookvrienden verloten op 15 december vijf maal Een klein beetje geweldig, het ideale cadeau (voor jezelf) voor onder de kerstboom!

Read full story • Comments { 0 }

Een klein beetje geweldig (boekbespreking)

Door op 28 november 2011 in alles van Roos, boeken, vrouwenzaak

Dawn French is dus tegenwoordig niet alleen slank en single, maar ook schrijfster. Na haar autobiografie Fatty, zette ze zich aan het schrijven van een roman: Een klein beetje geweldig.

Mijn moeder is dus een absoluut onvervalst eersterangs raaskallend stom idioot lelijk rotwijf van het ergste soort, is openingszin van het boek. Aan het woord is dochter Dora, en de toon is gezet. In het gezin Battle staan de verhoudingen op scherp. Dat kan ook niet anders met twee pubers, een verstofte vader, en moeder Mo die in de overgang is en bijna vijftig wordt. Die laatste heeft het daar niet makkelijk mee. Ik voel me slonzig en onaantrekkelijk, en chagrijnig, constant. Kan de overgang zijn, schrijft Mo. Ik zie eruit als een stel foute kleren met een vrouw erin.

Dit mag dan klinken of Een klein beetje geweldig een tragedie is vol ruzie en neerslachtigheid, laat het aan schrijfster Dawn French over om er een hilarische comedy van te brouwen, met verrassend genoeg ook een spannend verhaal, met onverwachte twist. Ook leuk is hoe de verschillende gezinsleden –in dagboekstijl – vanuit eigen perspectief hun verhaal doen.

De dwarse Dora heeft het zwaar met puberperikelen: jongens, school en de lijn. Daarom gaat ze aan het witte-dingen dieet. Want van alleen maar witte dingen eten schijn je enorm af te vallen. Maar na een tijdje schrijft ze: Dit dieet stinkt zo erg. En wat ik dus echt ongelofelijk vind is dat ik helemaal niet afgevallen ben van het huilen, want dat doe ik al vierentwintig onophoudelijk en dat is ontzettend veel water, en water weegt hartstikke veel. Niet mijn water kennelijk. Dat is dan het enige aan mij wat niet zwaar is!

Zoon Peter van zestien, is intelligent en eigenzinnig. Hij staat erop dat iedereen hem Oscar noemt, naar Oscar Wilde, want hij wil als een eind achttiende-eeuwse dandy door het leven. Ik moet een geschikte kleermaker vinden. Dit vanwege het beschamend schamele stijlaanbod in Reading. Daar lukt het Oscar niet eens een eenvoudige kravat te vinden! Een en al herhaling, eenvormigheid en middelmaat. De lelijkheid van de lorren waarmee ze het wagen te leuren is een soort kwaal.

Wie het ook betreft, alle dagboekfragmenten hebben het handschrift van Dawn de comédienne die – ook als alles al behoorlijk crescendo is – er altijd nog een schepje bovenop doet. Voor ons overgangstergirls zijn vooral de beslommeringen van Mo – met het gezin, haar moeder, haar werk en natuurlijk die verdomde overgang en naderende vijftig – wel heel erg herkenbaar. Al waren ze niet eerder zo fijn beschreven.

Zo heeft Mo last van menobrein – Ik functioneer in een roze mist – en kijkt in een onbewaakt moment in de extra vergrotende spiegel. Hè? Greppels aan weerszijden van mijn neus en mijn mond en mijn kin, kloven dwars over mijn voorhoofd en, het vreemdts van alles, enorme verticale gleuven op mijn oogleden, van wenkbrauw tot de wimpers. Jezus! Dat heb ik nog nooit gezien, bij niemand. Ik zie eruit als een golfplaten dak.

Ze geeft meteen 80 pond aan een wondercrème uit, waarvan ze ook wel weet dat die niet werkt. Maar dan heb ik tenminste actief iets ondernomen. Ik ben het immers waard… O, Jezus. Ben ik dat wel?

Ja, Mo heeft het behoorlijk moeilijk. Zo is de lichamelijke check-up een confrontatie met een sadistische heks die op het punt staat mijn tieten in een bankschroef te klemmen en mijn angstige verstarde vagina binnen te dringen met een stalen laarzenspanner.

En als er zich dan ook nog een nieuwe liefde aandient, krijgt ze Het gevoel dat ik mijn eigen buitenlandse film speelde. Het was allemaal zo schokkend en vreemd. Misschien wordt mijn leven van nu af aan ondertiteld en permanent onverstaanbaar.

Over het verhaal zal ik verder niets verklappen. Wel dat ik het boek een aanrader vind. Méér dan een klein beetje geweldig.

Dawn French: Een klein beetje geweldig
Uitgeverij Bruna www.awbruna.nl

Read full story • Comments { 3 }

Waarom zijn mannen zo slecht in schrijven over seks?

Door op 26 november 2011 in alles van Anke, mannen, seks

De nominaties voor de Literary Review Slechte Seks in Fictie prijs 2011 zijn bekend, en bieden ons een kijkje in de erotische verbeeldingskracht van de schrijvers. Daar bevinden zich lenige tongen, kamers die beginnen te schudden, warme natte spelonken, vulkanische erupties, en bodemloze moerassen van dode vis en gele lelies. En dan ben je nog niet eens begonnen aan het masseren, kneden, stretchen, wrijven, knijpen, strelen, likken, kussen en zachtjes bijten, wat allemaal gebeurt in één zin van genomineerde David Guterson.

De longlist bevat 12 auteurs waaronder de respectabele Haruki Murakami die een vrouwelijk personage de naam Fukaeri gaf (zeg ’t maar eens hardop) in zijn 1Q84 trilogie. Een fragment:

Een pas gevormd oor en pas gevormde vagina lijken veel op elkaar, dacht Tengo. Beiden leken naar buiten gekeerd, pogend aandachtig naar iets te luisteren – iets als klokkengelui in de verte.
Ik was in slaap. Realiseerde Tengo zich. Hij was met een erectie in slaap gevallen. En zelfs nu was hij nog helemaal stijf. Had hij de hele tijd dat hij sliep een erectie gehad? Of was dit een nieuwe erectie, die volgde op het verdwijnen van de eerste (zoals  Premier Zus-en-zo’s tweede kabinet)?  Hoe lang had ik geslapen? Maar wat maakte het uit? Ik heb nog steeds een stijve en die toont nog geen teken van afname.

Afijn, er staan dit jaar slechts twee vrouwen op, en eigenlijk wordt de lijst altijd door mannen gedomineerd. Schrijven mannen dan zoveel slechter over seks dan vrouwen?

Inderdaad, stelt Rowan Pelling, voormalig editor bij een erotisch magazine.
Er was een groot verschil tussen de seksen als ik schrijvers om een sexy verhaal vroeg. De vrouwen zetten zich er toegewijd en eerlijk toe om hun eigen ervaringen en verlangens om te zetten tot authentiek erotisch proza. De mannen daarentegen schrokken ervoor terug zichzelf in die mate bloot te geven. Zoals een bekende auteur stelde: ‘Ik kan wel over seks schrijven, maar alleen als het verdorven is, komisch, absurd, beschamend, of zonder meer walgelijk. Maar bij de gedachte om over ‘de liefde bedrijven’ te schrijven, krijg ik de kriebels’.

Pelling wijt dat het hoge aantal erbarmelijke seksscènes in de romans van mannen aan de aard van hun fantasieën.
Mannen lopen warm van een bepaald seksueel scenario: bijvoorbeeld een vrouw die op hoge hakken en in een kort rokje zonder slipje over hen heen loopt. Terwijl vrouwen geïnteresseerd zijn in de details van het verhaal; voor hen is het pas een  bevredigende fantasie als het realistischer is: wie is deze vrouw, wat is haar achtergrond en motivatie en wat voor merk schoenen draagt ze? Als een vrouw over seks schrijft is dus het vaak geloofwaardiger en minder bespottelijk.

Mannen schotelen ons de fantasietjes van volwassen schooljongens voor. Zo lukte het Simon Raven nooit een verhaal bij me in te leveren dat niet eindigde met een jonge jongen in wit cricket tenue die seks had met zijn moeder, tante of zelfs zijn oma. Maar ik heb nooit het gevoel op hol geslagen puberfantasietjes te lezen bij de vrouwelijke auteurs die over seks schrijven. Er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen, ik heb ook wel slechte seks bij een vrouw gelezen en goede bij een man.

De uitslag wordt op 6 december bekendgemaakt. Eindelijk eens een prijs die van ons best naar een man mag. Zelf zet ik in op dit fragment van horrormeester Stephan King (uit 11.22.63):

Ze zei: Laat me niet wachten, dat heb ik al genoeg gedaan, en dus kuste ik het bezwete kuiltje van haar slaap en bewoog mijn heupen naar voren… Ze hapte naar lucht, trok zich een beetje terug en tilde toen haar heupen naar me op. ‘Sadie? Alles goed?
‘Ohmijngodja, zei ze en ik lachte. Ze opende haar ogen en keek nieuwsgierig en hoopvol naar me op. ‘Zijn we klaar, of komt er nog meer?’
‘Nog ietsje meer,’ zei ik. ‘Ik weet niet hoeveel. Ik heb het al zo lang niet meer met een vrouw gedaan. Het bleek dat er nog heel wat meer kwam…
Tegen het einde begon ze te hijgen. ‘Oh liefje, oh mijn liefje, oh, mijn lieve lieve God, oh schatje!’

Bronnen: Bekendmaking nominaties, Waarom mannen slechte seks schrijven en Slechte seks door Haruki Murakami

Read full story • Comments { 1 }

Gedaanteverwisselingen

Door op 25 november 2011 in alles van Peggy, body and soul, dieet, uiterlijk

Komt het omdat ik zelf – vooralsnog zonder veel succes – probeer af te vallen, dat ik op de ene na de andere voormalige dikkerd stuit die een gedaantewisseling heeft ondergaan?  Het zijn ook allemaal vrouwen van onze leeftijd. De overgang doet blijkbaar echt wat met je, qua noodzaak tot transformatie.

Dawn French (1957) zegt daarover: Ik denk dat wanneer je de 50 passeert, je wat meer op je gezondheid moet letten. Ik was veel meer uitgedijd dan ik wilde, maar je kunt er altijd iets aan doen.
Dawn is tegenwoordig single (ze scheidde in 2010 van Lenny Henry) schrijfster (van de roman Een klein beetje geweldig) en dus ook slank.
Dawns dieettip: Je moet gewoon minder eten en meer wandelen, en dat is precies wat ik doe.

Net als Dawn was Alison Moyet (1961) big in the eighties. Zo’n jaar of twee geleden  slankte ze af. Wat haar uiteindelijk motiveerde was: Het angstbeeld een oude vrouw met obesitas te worden, die niet meer goed in staat zou zijn voor zichzelf te zorgen.

Ruth Jones (1966) schreef de BBC serie Gavin & Stacey, en vertolkte de rol van de vrijpostige Nessa. Ik kwam terug van vakantie -in januari 2010 – en we laten ons allemaal gaan tijdens de vakantie, toch? En ineens ging de knop om, ik voelde: het is nu of nooit. Ik wilde een positieve verandering aan mijn leven geven. Ruth deed het op de ouderwetse manier: calorieën tellen. In 22 maanden viel ze zo’n 30 kilo af.

Net als Dawn ‘de dikke van French & Saunders’ was, was Pauline Quirke (1959) ‘de dikke zus’ van Birds of a feather. Ze viel dit jaar 45 kilo af. Want: Ik realiseerde me ineens dat ik het figuur had van een sumo-worstelaar.

Nigella Lawson (1960) was eigenlijk meer ‘voluptueus’. Begin dit jaar (toen ze in boerkini op het strand verscheen) zei ze nog:
Als ik 40 pond (18 kilo) zou afvallen zou ik er meteen 10 jaar ouder uit zien. Dat is mijn excuus. Maar vrouwen kwellen zichzelf snel met hun gewicht en elke keer dat ik zei ‘ik moet wat af vallen’ kwam ik gegarandeerd aan.

Bovendien: Ik hou van eten en van koken en daar wil ik mezelf niet van beroven. Dun zijn werkt fantastisch voor kleding, maar ik zit niet in de modewereld.
Toch is het ineens: dun.

Enfin. Nu ik nog.

Meer transformaties: What happened to fat but happy?

Read full story • Comments { 7 }

Happy met je lijf

Door op 24 november 2011 in alles van Anke, uiterlijk

Tatjana (48) eindelijk tevreden met haar lichaam, stond in de krant. Die kop klinkt wat vreemd: heeft Tatjana nu eindelijk het lichaam heeft dat ze wilde, op de drempel van de overgang? Daar willen we het fijne van weten. Hoe doet ze dat?

Het antwoord is simpel en vereist ook geen fitnessplan of sapvastenkuur. Het is: acceptatie. Tatjana is blij met haar lijf omdat ze happy is. Het heet dus niet voor niks: lekker in je vel zitten. We hadden het kunnen weten.

Dat was niet altijd zo. Tatjana worstelde vroeger met haar lichaam: Ik ben klein, heb korte beentjes en ben rond. Maar van dat complex heeft ze geen last meer. Het babyvet is uit mijn gezicht, ik heb meer karakter. Ik vind het helemaal geen probleem dat mijn lichaam ouder wordt, en geniet er juist alleen maar meer van. Natuurlijk heb ik nog steeds die korte beentjes. So what? Zo ben ik nu eenmaal.

Nu denk ik dat er wel meer vrouwen van zekere leeftijd denken: zo ben ik nu eenmaal. Maar Tatjana gaat er ook gewoon mee in een naaktkalender staan!

Tatjana: Er waren mannen die ervan baalden dat ze het in de vrachtwagen nog steeds met mijn oude foto’s moesten doen, haha. Dus toen het verzoek van Panorama kwam, dacht ik: waarom niet?

Ja, eh… Dat kunnen wij ook zo gauw niet verzinnen. Het ziet er heel acceptabel uit, meid.  (Al heb je  op de enige foto die wij hebben gezien natuurlijk wel je bloes nog aan!)

Read full story • Comments { 5 }

Nooit meer feest

Door op 23 november 2011 in alles van Peggy, body and soul, Eregalerij, vrouwenzaak

Okay, we zitten in de overgang, maar waarnaar toe? Roseanne Barr (59) is ons voorgegaan en vertelt over de heerlijkheden van de menopauze; ze is er een ander mens door geworden.
Zo las ze bijvoorbeeld een of ander showbizznieuwtje over Madonna die gespot was terwijl ze – ondanks haar 53 jaar –  nog volop zat te foezelen met haar 24-jarige vriendje. Roseanne las het, en tot haar stomme verbazing voelde ze melíj met Madonna in plaats van gierende ergernis. Bovendien voelde ze geen enkele aandrang de kop van de romp van de schrijver van dit wezenloze stukje te trekken en in zijn nek te schijten. Ja echt, mensen, zo mellow is Roseanne tegenwoordig.

Roseanne beschrijft het in Newsweek alsvolgt (samenvatting):

De menopauze heeft me een aardiger mens gemaakt. Ooit zal Madonna dat ook over zichzelf kunnen zeggen. Ondanks de botox, beautybehandelingen en jonge boys, zal ook haar body een eigen leven gaan leiden. Madonna  is 53 en ik ben 59. En drieënvijftig is het jaar dat fysiek alles naar de gallemiezen gaat, beginnend met je material girl-gereedschap. 53 is het jaar dat je piekt. Ik hoor dan ook dat Madonna’s nieuwe album haar beste werk ooit is.

Zelf ontdekte ik na de menopauze het genot van wijn, schrijven en tijd voor mezelf hebben. Het vervangt de seksdrive die me sinds mijn jeugd op sleeptouw had. Ik weiger mannelijke hormonen te gaan slikken om mijn libido op te krikken zoals me opgedrongen wordt door Susanne Somers en haar apostelen en andere postmenopauzale poema’s. Op je 53ste seks hebben met iemand van net 20 is gewoon exploitatie. Zo, dat heb ik gezegd.

Ik ben geen poema, meer een das. In elk geval is mijn seksleven de das omgedaan en ik ben er niet eens meer rouwig om. Ik ben nu oud: grijs, gerimpeld, moe en dik, en mijn gewrichten doen me zeer. Maar ik ben er klaar voor om als amazone piratenkapitein van mijn schip, kanonskogels op wereldwijde patriarchaat af te vuren.

Ahoy maatje, je bent gearriveerd. Je hebt het gehaald. Je bent ontsnapt aan de grip van de Natuur, en de aanval op je intellect die begon met je eerste ademtocht als vrouw, navigerend door woeste matriarchale wateren en emotioneel springtij. Voortgestuwd door de dictatuur van het lichaam – die zwoegende ploeterende vleesmachine – van de eerste schok in puberteit, tot het baren, zogen, opvoeden en weer loslaten van kinderen, heb je nu onbekende wateren bereikt, die duister en gevaarlijk zijn.

Je brein voelt bevrijd aan. Het is tijd om een beetje achterover te leunen, de boel te observeren, en minder angst, maar meer inzicht te hebben. Al denk je soms dat het leven van de wieg tot het graf een grote achtbaan is, ik begin te beseffen dat íets precies weet waar het mee bezig is. Uiteindelijk blijk ik door mijn lichaam, niet mijn geest, te worden geregeerd.

Begin niet te zaniken over dat je ‘je geen vrouw meer voelt’. Ten eerste wordt je alleen oud als je mazzel hebt. Okay, de wieg blijft voortaan leeg en je krijgt vrijwel geen wellustige blikken van het mannelijk geslacht meer, maar raad eens. Jullie zijn vrij, godinnen! Het is nooit meer ‘die tijd van de maand’, ‘feest’ of ‘de vlag hangt uit’ en je lidmaatschap van het Rode Kruis is voorgoed opgezegd.

Menopauze is het overwinningsrondje op het vervloekte bestaan als vrouw!

We hebben spitsroeden gelopen, en hebben volgehouden, we zijn gehavend, en gekneusd, maar hebben het gehaald. We zijn Wijze Vrouwen geworden. En met een beetje geluk hebben we nog wat tijd om dingen te veranderen. Maar we hóeven niets meer, behalve een zucht van verlichting te slaken en beseffen dat we meer tijd over hebben, dan dingen die we willen doen. Zorg ervoor dat je goede en echte vrienden hebt. Je hebt geen jong atletisch lichaam of stapels geld nodig, om mooie boeken te lezen, van prachtige muziek en kunst te genieten, of iets moois (en eetbaars) in je tuin te kweken. Moge je baarmoeder op haar lauweren rusten tijdens de gouden tijden achter de geraniums.

Read full story • Comments { 3 }

Eerste stapjes

Door op 22 november 2011 in alles van Peggy, video

Onze vriendin Loes, die eerder al haar vriendin Paula zo fijn morele steun gaf en lekker quality timede met haar huisgenoot, blijkt ook een zoon te hebben. En Ramon is een bijzonder ventje (dat heeft hij van haar kant van de familie).

(Met Loes Schnepper, regie: Allard Westenbrink)

Read full story • Comments { 1 }

Borstkanker zonder roze lintje

Door op 21 november 2011 in alles van Roos, borsten, vrouwenzaak

Veel vrouwen, waaronder wij, voelden zich al langer ongemakkelijk met de manier waarop borstkankermaand gevierd moest worden, met een Glossy die draaide om roze spulletjes aanschaffen, en VIP-party’s  met champagne, galajurken en celebs. Maar ja, er werd flink geld mee opgehaald, dus hield je je kritiek voor je.

Maar na een kritische Canadese documentaire over de commerciële doeleinden van de internationale kankerhulpinstantie Pink Ribbon, haakte Nieuwsuur in met onderzoek naar de Nederlands tak en concludeerde dat er maar weinig geld naar financiering van borstkankeronderzoek gaat.

Vervolgens vlooide publiciste Karin Spaink de jaarverslagen door. De uitkomst is onthutsend: Pink Ribbon geeft veel geld uit aan Pink Ribbon, en geen geld aan kankerpatiënten of -onderzoek. Zelfs een deel van het geld dat de organisatie krijgt met de uitdrukkelijke afspraak dat het moet worden doorgesluisd naar kankeronderzoek belandt voor een deel in de zakken van Pink Ribbon zelf.

Karin Spaink: Aan haar eigen bureau heeft Pink Ribbon tussen 2007 en 2010 bijna 2,3 miljoen besteed. Aan kankeronderzoek hebben ze niets besteed. Zelfs met gekregen onderzoeksgeld kunnen ze niet uit de voeten: daarvan ligt nog een ton op de plank. Mocht u denken dat Pink Ribbon dat geld achterhoudt als broodnodige financiële buffer: hun huidige reserve beslaat zo’n 7 miljoen. Allemaal ingezameld en nooit uitgegeven.

Ondertussen zijn er cijfers die nog steeds wél kloppen. Borstkanker is de meest voorkomende soort kanker bij vrouwen. Jaarlijks treft het wereldwijd ongeveer 1 miljoen vrouwen. In België en Nederland krijgt één op de negen vrouwen borstkanker. Onder vrouwen tussen 30 en 59 jaar is het de meest voorkomende doodsoorzaak.

Om daar aandacht aan te besteden, begon fotograaf David Jay met het fotograferen van jonge vrouwen die borstkanker kregen. Zijn SCAR project heeft als ondertitel Breast Cancer Is Not A Pink Ribbon. De prachtige, indringende foto’s (bekijk vooral de gallery van de site) zijn bedoeld om het bewustzijn over borstkanker te vergroten. Maar de foto’s hebben ook op de vrouwen die geportretteerd worden groot effect. Jay: Het helpt hen hun vrouwelijkheid, seksualiteit en kracht te herwinnen. De foto’s schenken hen de moed om trots verder te gaan met hun leven.

NB: Op de vraag waar we dan wel kunnen doneren voor borstkankeronderzoek; wél naar onderzoek ging het geld dat is ingezameld door A sister’s hope die ruim 3,5 miljoen euro naar de wetenschap overmaakte.

Read full story • Comments { 27 }
Oudere artikelen »