Een klein beetje geweldig (boekbespreking)

Dawn French is dus tegenwoordig niet alleen slank en single, maar ook schrijfster. Na haar autobiografie Fatty, zette ze zich aan het schrijven van een roman: Een klein beetje geweldig.

Mijn moeder is dus een absoluut onvervalst eersterangs raaskallend stom idioot lelijk rotwijf van het ergste soort, is openingszin van het boek. Aan het woord is dochter Dora, en de toon is gezet. In het gezin Battle staan de verhoudingen op scherp. Dat kan ook niet anders met twee pubers, een verstofte vader, en moeder Mo die in de overgang is en bijna vijftig wordt. Die laatste heeft het daar niet makkelijk mee. Ik voel me slonzig en onaantrekkelijk, en chagrijnig, constant. Kan de overgang zijn, schrijft Mo. Ik zie eruit als een stel foute kleren met een vrouw erin.

Dit mag dan klinken of Een klein beetje geweldig een tragedie is vol ruzie en neerslachtigheid, laat het aan schrijfster Dawn French over om er een hilarische comedy van te brouwen, met verrassend genoeg ook een spannend verhaal, met onverwachte twist. Ook leuk is hoe de verschillende gezinsleden –in dagboekstijl – vanuit eigen perspectief hun verhaal doen.

De dwarse Dora heeft het zwaar met puberperikelen: jongens, school en de lijn. Daarom gaat ze aan het witte-dingen dieet. Want van alleen maar witte dingen eten schijn je enorm af te vallen. Maar na een tijdje schrijft ze: Dit dieet stinkt zo erg. En wat ik dus echt ongelofelijk vind is dat ik helemaal niet afgevallen ben van het huilen, want dat doe ik al vierentwintig onophoudelijk en dat is ontzettend veel water, en water weegt hartstikke veel. Niet mijn water kennelijk. Dat is dan het enige aan mij wat niet zwaar is!

Zoon Peter van zestien, is intelligent en eigenzinnig. Hij staat erop dat iedereen hem Oscar noemt, naar Oscar Wilde, want hij wil als een eind achttiende-eeuwse dandy door het leven. Ik moet een geschikte kleermaker vinden. Dit vanwege het beschamend schamele stijlaanbod in Reading. Daar lukt het Oscar niet eens een eenvoudige kravat te vinden! Een en al herhaling, eenvormigheid en middelmaat. De lelijkheid van de lorren waarmee ze het wagen te leuren is een soort kwaal.

Wie het ook betreft, alle dagboekfragmenten hebben het handschrift van Dawn de comédienne die – ook als alles al behoorlijk crescendo is – er altijd nog een schepje bovenop doet. Voor ons overgangstergirls zijn vooral de beslommeringen van Mo – met het gezin, haar moeder, haar werk en natuurlijk die verdomde overgang en naderende vijftig – wel heel erg herkenbaar. Al waren ze niet eerder zo fijn beschreven.

Zo heeft Mo last van menobrein – Ik functioneer in een roze mist – en kijkt in een onbewaakt moment in de extra vergrotende spiegel. Hè? Greppels aan weerszijden van mijn neus en mijn mond en mijn kin, kloven dwars over mijn voorhoofd en, het vreemdts van alles, enorme verticale gleuven op mijn oogleden, van wenkbrauw tot de wimpers. Jezus! Dat heb ik nog nooit gezien, bij niemand. Ik zie eruit als een golfplaten dak.

Ze geeft meteen 80 pond aan een wondercrème uit, waarvan ze ook wel weet dat die niet werkt. Maar dan heb ik tenminste actief iets ondernomen. Ik ben het immers waard… O, Jezus. Ben ik dat wel?

Ja, Mo heeft het behoorlijk moeilijk. Zo is de lichamelijke check-up een confrontatie met een sadistische heks die op het punt staat mijn tieten in een bankschroef te klemmen en mijn angstige verstarde vagina binnen te dringen met een stalen laarzenspanner.

En als er zich dan ook nog een nieuwe liefde aandient, krijgt ze Het gevoel dat ik mijn eigen buitenlandse film speelde. Het was allemaal zo schokkend en vreemd. Misschien wordt mijn leven van nu af aan ondertiteld en permanent onverstaanbaar.

Over het verhaal zal ik verder niets verklappen. Wel dat ik het boek een aanrader vind. Méér dan een klein beetje geweldig.

Dawn French: Een klein beetje geweldig
Uitgeverij Bruna www.awbruna.nl