Eén miljoen dollar schadevergoeding eist de actrice wiens geboortedatum op de Internet Movie Data base vermeld staat. Voor ieder die het wil zien wordt dus geopenbaard dat ze – the horror the horror – 40 jaar oud is! De actrice in kwestie wil dan ook anoniem blijven.
Sinds haar leeftijd werd onthuld, daalde het aantal rollen dat ze kreeg aangeboden plotseling.
Als ze denken dat je dat je ‘op je retour bent’ (want veertig) is het vrijwel onmogelijk voor een aan-de-weg-timmerende actrice om nog werk te krijgen, luidt de aanklacht.
Ze is niet de enige die problemen heeft met de brute data van de IMDb (tja, daar is een data base voor; een superbe site overigens). Het gaat erom hoe goed je bent, niet hoe oud je bent, verklaren acteursverenigingen. Maar die notie wordt volkomen gedwarsboomd doordat de IMDb tegenwoordig standaard gebruikt wordt door castingbureaus.
Maar volgens mij snap je niet veel van internet als je denkt dat het alleen die éne site is die jouw persoonlijke gegevens kent. De dagen van het oude Hollywood, toen actrices eeuwig jong konden blijven door naar hartenlust te liegen over hun leeftijd, zijn voorgoed voorbij. Al probeerde ook Sandra Bullock onlangs nog een paar jaartjes bij haar geboortejaar op te tellen (ze is van 1964).
Is het dan echt zo erg om in de werkelijkheid te leven? Misschien moet deze actrices zich er drukker om maken dat 40 blijkbaar synoniem is aan over the hill? Strijden tegen de vooroordelen, in plaats het verstrijken van de tijd te bestrijden? Dat is een gevecht dat je zeker verliest.
Onlangs vertelde actrice Julie Walters dat ze een bloeiende carrière heeft overgehouden aan actrices die zich niet willen neerleggen bij hun leeftijd. Zelf heeft ze nooit iets laten doen. Geen botox of wat dan ook. Ik doe ook niet meer aan mijn lijn, ik draag gewoon spanx, zegt ze.
Ze krijgt nog volop aanbiedingen. Tot haar verbazing ook uit Hollywood. Een producer vertelde me dat ze geen actrices van zestig kunnen vinden die er ook zo uitzien. Het is wrang dat al die actrices die plastische chirurgie hebben om er jonger uit te zien voor hun carrière, hun rollen aan mij verliezen, met mijn grijze haar en lachrimpels.
Dat het niet meevalt de ouderdom te omarmen weet Julie ook wel. Nadat ze een tijdje terug het hoofd kaal had moeten scheren voor een rol, groeide het grijs terug.
Ik keek in de spiegel en dacht: ‘God, ik lijk precies mijn oom!’ Maar ik begon het steeds leuker te vinden, en – tenzij het voor een rol is – ga ik het niet meer verven.
Ergens begrijp ik de boosheid van de actrice in kwestie wel een beetje. Een casting-agent en regisseur zullen toch onbewust beïnvloed worden door haar ware leeftijd, ook al ziet ze er jonger uit. Voor een actrice hoort te geldent: je bent zo jong of oud als je lijkt. Je ware leeftijd doet er dan helemaal niet toe. Is die ware leeftijd toch bekend, dan heeft dat onbewust toch invloed – als je al ook niet in een archieflade in een bepaalde categorie bent ondergebracht. Beter is het dan om in een categorie te zitten van 'speelleeftijd'.
Sommige vrouwen hebben mazzel met hun genen en leefstijl (niet roken; weinig/niet drinken; weinig/geen fastfood; genoeg slaap; genoeg bewegen) en kunnen er wel tien jaar jonger uitzien dan hun ware leeftijd.
Andere vrouwen hebben pech wat betreft hun genen en leefstijl (laatste is natuurlijk eigen schuld) en zien er zo oud uit als ze zijn, of erger: (veel) ouder.
Ik zeg altijd rustig hoe oud ik ben als er naar wordt gevraagd (of soms zeg ik het uit mezelf als het ter zake doet). Maar ik heb misschien makkelijk praten, omdat ik altijd zo'n tien jaar jonger wordt geschat (hé, zonder plastische slager, fillers en botoxgif. Gewoon een beetje gezond leven en een goede crème op je toet). Maar ik begrijp best dat er actrices zijn die niet afgerekend willen worden op hun ware leeftijd, want speelleeftijd is wat hoort te tellen. Er zijn al genoeg Hollywood-moguls die aan leeftijdsdiscriminatie doen (terwijl ze zelf nota bene vadsige, lelijke gnomen zijn – the nerve!). Je hoeft het ze niet nóg makkelijker te maken om daarmee door te gaan.