Ahhhhh… wat schattig, roept iedereen bij het zien van de pluizenbolletjes die achter moedereend aan zwemmen, in de vijver vlak bij ons huis. Eigenlijk wil ik het liefst mijn blik afwenden: ik weet wat er gaat gebeuren. Want zo gaat het ieder jaar: het clubje pijltjes wordt alsmaar kleiner. Het eendenkroost wordt opgevroten door reigers, ratten of sneuvelt bij het oversteken en andere landmanoeuvres. Het is een ware gruwel om aan te zien, en het lijkt wel of ik er met het stijgen der jaren steeds minder tegen kan. April is the cruellest month, zoals de openingszin van T.S. Elliots beroemde The Waste Land luidt.
April is the cruellest month, breeding
Lilacs out of the dead land, mixing
Memory and desire, stirring
Dull roots with spring rain.
Winter kept us warm, covering
Earth in forgetful snow, feeding
A little life with dried tubers.
(Lees verder op poets.org)
Het barre land (in de mooie vertaling van Paul Claes)
April is de grimmigste maand, hij wekt
Seringen uit het dode land, vermengt
Herinneringen en verlangen, port
Lome wortels op met lenteregen.
De winter hield ons warm, hulde
De aarde in vergetele sneeuw, voedde
Een restje leven met verdorde knollen.
