Zijn we echt zulke bitches?

Op de werkvloer  zijn vrouwen zijn jaloerser en afgunstiger dan mannen. Het erge is, niemand is echt verrast bij het horen van deze conclusie van een onderzoek van Spaanse, Nederlandse en Argentijnse wetenschappers.

Vrouwen die in een voornamelijk vrouwelijke werkomgeving werken zijn jaloerser wanneer een rivale aantrekkelijker wordt gevonden en afgunstiger als de rivale meer macht en dominantie bezit, stelt onderzoeker Rosario Zurriaga. Mannen blijken daarentegen ongevoelig voor dergelijke onderlinge concurrentie. Tenminste: op het werk. De sociale vaardigheden van een concurrent wekken ook bij mannen jaloezie en afgunst op.

Maar het onderzoek richt zich op een beter begrip van de conflicten en problemen die kunnen ontstaan op de werkvloer. Zo werd er nooit eerder onderzocht wat jaloezie op het werk teweeg brengt, zoals stress bij de werknemers en een dalende kwaliteit.

Zijn we dan echt zulke bitches? Ja, ik ben bang van wel. Toevallig las ik een poosje geleden een column met precies dezelfde conclusies. Niet gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek, maar eigen ervaring van de schrijfster die dan ook opent met de zin: In mijn volgende leven wil ik man worden.

Het lijkt Diewke van Turenhout zo ontstellend heerlijk een mannetje te zijn op de werkvloer, omdat je dan gespeend bent van die troeblerende vrouwelijke emoties. Wanneer een collega promotie krijgt, bijvoorbeeld.

Nooit hoeven mannen moeite te doen om even aardig, vriendelijk, joviaal en prettig te zijn als altijd. Die superaardige collega krijgt gewoon wat hij verdient, oogst wat hij heeft gezaaid en heeft ook nog wat geluk gehad.

Dat is voor een vrouw niet weggelegd. Een vrouw wordt poepjaloers. Haar glimlach is ineens van staal, haar tekst droogt op tot ‘goh’ en ze rolt, als ze de kans krijgt, achter de rug van de gepromoveerde collega met haar ogen. Om aan te geven dat die wel heel overdreven blij is. Of dat toch zonneklaar is dat deze promotie – die ze zelf het liefst had willen hebben – echt onzin is. Een foutje van iemand een laagje hoger. In het slechtste geval kan ze zichzelf niet vermannen (daarom heet het verMANNEN) en slaat ze aan het roddelen om zo blijvende schade aan haar eigen reputatie toe te brengen, en aan die van haar vervloekte collega. In het beste geval schiet ze schromelijk tekort als collega-vriendin en vermoordt bijna een tot dan toe gezellige (werk-)relatie.

Soms kun je beter even geen vrouw zijn op de werkvloer. In mijn volgende leven word ik man, zodat ik met de gepaste blijschap mijn oud-collega en vriendin op de rug kan slaan en een liter bier achterover kan gieten omdat het werkelijk geweldig is dat haar werkgever zich wél in allerlei bochten wringt om haar te behouden.