Bij het bericht dat Nora Ephron (aan leukomie) is overleden, las in nog even onze bespreking van haar boek I Feel Bad About My Neck: And Other Thoughts on Being a Woman waarin ze geestig lamenteert over het ouder worden. Ik stuitte op dit fragment:
Ik ben minstens acht uur per week bezig aan onderhoud om er min of meer hetzelfde te blijven uitzien! En dan zijn er de erbarmelijke pogingen om de klok terug te draaien. Ik ben elke week maar acht uur verwijderd van het uiterlijk van een dakloze. En het wordt alleen maar meer. Tegen de tijd dat ik in de zeventig ben, ben ik vast twee keer zo veel tijd kwijt. Mijn enige troost is dat wanneer ik oud en werkeloos ben dan tenminste nog iets te doen heb.
Een betere reden om maar iets minder over rimpels in te zitten, is er niet. Uit haar boeken spreekt hoe hard ze streed om er niet oud uit te gaan zien. Zelf zou daar vast het grapje over maken: dat is dus gelukt. Toen ze stierf was ze nog maar net 71 geworden. Nog één fragmentje uit Ik baal van mijn nek:
Hier wat vragen waar ik constant over loop te tobben: Moet je verspillen of oppotten? Moet je elke dag leven alsof het de laatste is of je geld opsparen vanwege de kans dat stokoud wordt? Moet je zo hard werken als je kan, of het rustiger aan gaan doen en van het leven genieten? En wat is de rol van koolhydraten hierin precies?
Hoewel ze wereldfaam kreeg met haar filmscripts voor romcoms als When Harry met Sally, en Sleepless in Seattle (dat ze ook regisseerde) blijft Heartburn mijn favoriet. Het is de verfilming van haar gelijknamige roman uit 1983 over het stuklopen van haar huwelijk met journalist Carl Bernstein, bekend van de Watergate-affaire. Hier een kippenvelmoment uit de film.
