Dat Smoelwerk een tijd onderop de stapel bleef liggen, komt door foto op de voorkant. Daarop trekt Mylène de la Haye zo hard aan het vel van haar gezicht dat het pijnlijk is om aan te zien. Het roept ook het naargeestige beeld op van de ijdele Ida Lowry die in de film Brazil letterlijk strakgetrokken wordt. Even ter herinnering: Ida is verslaafd aan verjongende cosmetische procedures en adoreert dokter Jaffe op wiens kunde ze volledig vertrouwt. Bovendien is in Brazils upper class cosmetische chirurgie de norm. De artsen zijn trots op hun vak en staan in aanzien… Nou en? Dat was in 1985, het jaar dat de film uitkwam, science fiction!
Al rent nog niet iedereen naar de cosmetisch chirurg bij de ‘eerste verschijnselen van het ouder worden’ zoals rimpels in de cosmetica-industrie heten, een spuitje botox, laserbehandeling of ooglidcorrectie zijn inmiddels vrij gangbaar. Een gezichtsreconstructie, zoals die waarover Mylène verslag doet is dan de logische volgende stap. Wel eentje die flink wat kost, hoofdbrekens, een bom duiten en een enkele vriendschap.
Over dit alles en nog meer, gaat Smoelwerk. Het is goed geschreven, grappig, en wetenswaardig, maar -net als bij de omslag – wringt het ook. Waarom moet zo’n leuke vrouw deze martelingen ondergaan, blijft bij het lezen de gedachte. Voor die paar rimpels? Ook Mylène wordt gekweld door twijfel, angst en zelfverachting over het feit dat ze een operatie nodig heeft voor haar levensgeluk. Zoals ze schrijft: In de lange periode dat de interne dialoog over dit vervloekte onderwerp al in mijn hoofd woedt, is elk argument, hoe hard bitter en pathetisch ook, al voorbij gekomen.
De bottom line is simpel. Mylène heeft zich laten opkalefateren omdat ze geen oud wijf wil zijn. Want we leven in een wereld waar oude wijven lelijk en onzichtbaar zijn en niet meer meetellen. Zoiets zegt ze ook bij Pauw & Witteman, waar inderdaad zelden een oudere vrouw te bewonderen is.
Toch nog ook maar even de cosmetische procedure in de film Brazil (1985)
