Isabella Rossellini (1952) is een van de supermodels die in de nieuwe documentaire About Face wordt geïnterviewd over de rol van uiterlijk in haar leven als model.
Ze praat over oud worden, en vraagt zich af of plastische chirurgie het nieuwe voetbinden voor vrouwen is.
Carmen Dell’Orefice (1931), die toegeeft dat ze een aantal cosmetische ingrepen heeft laten doen, is het er niet mee eens: Als het plafond naar beneden komt laat je het toch ook repareren?
Tja, zo kan ik het ook: Een plafond met originele ornamenten in een historisch pand laat je toch ook niet glad stucen?
De vergelijking met het Chinese gebruik vrouwenvoeten in te binden is het waard om wat langer bij stil te staan. Volgens het achtergrondartikel Lotusvoetjes; stijlvol, sexy en extreem pijnlijk, begon het voetbinden meer dan een millennium geleden onder de Chinese elite als een teken van rijkdom.
Al snel werd het de ideale look, en moeders die hun dochters’ voeten niet wilden inbinden, bezegelden hun lot, want de kans dat ze zouden trouwen of hogerop konden komen, was hiermee verkeken.
De traditie bleef zo’n duizend jaar bestaan. Mannen vonden het sexy om de kleine, ingebonden voeten in piepkleine schoentjes te zien, of om de naakte voeten aan te raken. Ook hielden ze van de zwaaiende, wiegende manier van lopen die het veroorzaakte. Pas in 1912 werd voetbinden officieel verboden, al werd het nog vele jaren in het geheim gedaan.
Opmerkelijk genoeg wordt óók in dit artikel de vergelijking gemaakt met de hedendaagse plastische chirurgie:
Het is makkelijk om te zeggen dat er tussen voetbinden en onze keuze om een borstvergroting of liposuctie te ondergaan werelden van verschil liggen. Toch gaan er achter beide trends precies dezelfde motieven schuilt; de sociale druk van de maatschappij, de behoefte aan sociale acceptatie en de garantie op een beter leven.
De HBO documentaire About Face; the Supermodels, then and now staat in Nederland nog niet geprogrammeerd.
Wat een gedoe om een reactie te plaatsen. Mijn password ben ik nu al vergeten en de link om te activeren zat in mijn spambox. Dat wordt niets een volgend keer.
Wat het artikel betreft: moderne plastische chirurgie is een fluitje van een cent, het voetbind gebeuren was een zeer pijnlijk en langdurig proces. De overeenkomst is dat beide een knieval zijn (waren) naar heersende opvattingen over wat mooi is (was). De praktijk van het voetbinden was invaliderend terwijl je met je siliconen dubbel d rustig nog de 100 meter horden kan rennen. Dus nee ik vind het niet te vergelijken.
Hé, het is toch gelukt! Sorry voor het gedoe, maar we hebben enorm gedoe met spam (van het ergste soort) en zelfs hackers gehad.
Je hebt gelijk wat betreft die knieval naar heersende opvattingen over wat mooi is. Dat is het precies. Maar die dubbel D's moeten toch om de zoveel tijd vernieuwd, en dan dat lekken etc. Plastische chirurgie is ook vaak ingrijpend (ik heb smoelwerk van de la haye gelezen en zo'n facelift is best heftig), maar ik snap wel wat je bedoelt. Het staat niet in verhouding.