Eén van de dingen die ons overgangstergirls bijzonder bezighoudt, is toch wel de man-vrouw verhouding. Maar ook mannen die liever een relatie met een pop dan een vrouw hebben, kwamen voorbij. Allengs blijkt dat -toch wel tot onze verrassing- steeds minder een aberratie.
Het verlangen om een perfecte vrouw te creëren – en tot leven te wekken – is zo oud als Pygmalion, maar voortschrijdende technologie brengt dat droombeeld steeds naderbij. Over het schemergebied tussen die fantasie en de realiteit, gaat de documentaire The Mechanical Bride.
Naast een overzicht van klassieke scènes uit films en tv-series over de plastische of mechanische vrouw, laat de documentaire mannen aan het woord die van namaakvrouwen –zeg maar poppen- houden, als sekspartner of gezelschapsdame.
De film draait vooral om de vraag waarom zoveel mannen liever een latexpop met lege ogen hebben, of een geprogrammeerde fembot (vrouwelijke robot), dan een levende, ademende vrouw. De film verkent een aantal mogelijke antwoorden; angst, lust, het verlangen naar perfectie, en het verlangen naar controle. Er zijn sterke argumenten voor elk van deze verklaringen, maar regisseur Allison de Fren komt niet tot een eensluidende slotsom.
Net als eerder bij de Japanse jongens die met poppen spelen, bekruipt je het gevoel: waarom doen mannen dit? Zijn ze dan zo verknipt, dom of griezelig? Wat bezielt die mannen, zoiets bespottelijks zou toch geen vrouw doen?
Gelukkig bedacht ik ineens dat de halve vrouwelijke – Westerse- bevolking een vibrator heeft. Eigenlijk hebben die vrouwen dus ook allemaal een mechanische of plastische man in huis, maar die hebben blijkbaar genoeg aan de namaakpenis, en totaal geen behoefte aan een hele namaakman daaraan vast. Ook best vreemd (maar minder dan -zeg – de man in onderstaand fragment).
