Gisteren was een zware sportdag; de televisiemarathon van Wimbledon, de Tour de France en de finale van het EK was voor een normaal mens (ook wel vrouw genoemd) niet te doen. Aangezien Karel een sportliefhebber (ook wel: man) is, mocht die TV echt niet uit. Dus ging ík maar uit, met de meiden aan de boemel.
Ik geef toe, ik had iets teveel gedronken, maar ook nuchter had ik het tafereel dat ik bij thuiskomst aantrof niet met droge ogen doorstaan. Karel lag als een zak cement op de bank (de jongens waren godzijdank al afgetaaid) te kijken naar vier wielrenners die een etappe aan het naspelen waren, met poppetjes!
Er kwam geen grap, er was geen spoortje ironie, geen van de mannen had een helder moment (Waar zijn we mee bezig? We spelen met poppen! Op tv!)
Wie het zelf wil aanschouwen: hier de link ; fast forward naar 24.30.
Lulliger en knulliger had het allemaal niet gekund. Máák er dan wat van. Maar de sportgekte heeft dusdanig toegeslagen dat de infantilisering compleet is.
Ik las vanochtend in de krant dat er de komende drie weken dagelijks veertien uur radio en televisie over en rond de tour wordt gemaakt. Ik ben bang dat we het laatste van die poppetjes nog niet hebben gezien!
