Uit de oude doos: IK IN DE OVERGANG? STEL JE VOOR ZEG… 2 december 2011.
(We houden erg van lezerspost. Sophie stuurde ons dit indringende verhaal.)
SOPHIE Sinds zaterdag weet ik het zeker. HET heeft toegeslagen. En ik ben boos, woest, woedend, pissed off en ik wil iedereens kop er af bijten.
Het gekke is, mijn hele leven bèn ik al een onaangepast, onvriendelijk, bits, bot, direct, boos kreng. Met vlagen van aardigheid en begrip. De week voor mijn maandstondes… oef. Ik moest geen functioneringsgesprekken voeren. Ze verlieten jankend het pand om meteen een maand ziekteverlof op te nemen.
Hoe vind je mijn haar? Te kort, je hebt nu zo’n bolle kop. Heel gek, werd me nooit in dank afgenomen. Terwijl zo’n advies toch goud waard is. Gewoon volgende keer iets langer laten.
Vergaderingen. Ik had het altijd gedaan. Als een vent gewoon zei dat hij het allemaal gelul vond, had hij gelijk en was hij de held. Maar als ik het zei, was ik een bitch en moest ik op het matje komen bij iemand die meer verdiende dan ik. Of ik me wat aangepaster kon gedragen? WTF??? Ik? Als ik een broek aan had gehad… sodemieter op, zeg!
Kortom, goedbeschouwd was ik mijn hele leven waarschijnlijk al menopausaal. Maar NU dan… NU…
Ik roei. En laatst zat ik in een viertje met wat vrouwen van ‘onze’ leeftijd. Hoewel ik van het type ben: ‘trappen, halen en werken – koffiedrinken en ouwehoeren doen we wel als we afgeragd zijn’, en dat natuurlijk ook roep zodra het geouwehoer grootse vormen begint aan te nemen, bleef ik stil toen onderlinge symptomen van Die Verrekte Overgang werden besproken. Ik herkende hier en daar wel wat, maar ontkende in alle toonaarden daar ooit iets van gemerkt te hebben. Stel je voor zeg…
Nee, echt niet Soof? Je bent toch… Hoe oud ben je?
Koket zuchtte ik dat ik toch ook al weer bijna 50 was en verwachtte de gebruikelijke complimenten. Ze bleven uit…. Ja, zie je wel, dat dacht ik ook, zei de boeg. En we maakten een ruk naar stuurboord, waarbij ik bijna snoekte. Of ik me wel even wilde concentreren, ja? Waarop ik snibde dat al dat geleuter niet echt tot lekker roeien leidde en dat we dan straks wel verder zouden kletsen, ok?
In dat viertje heb ik in die samenstelling niet meer geroeid.
Afrondend. Ik denk dat het nu een half jaar aan de gang is. Maar lichamelijk merk ik er niks van. Zo regelmatig als een maagd, mevrouwtje. Geen opvliegers. Dikke tieten heb ik altijd al gehad. Ze lijken wat gegroeid, maar dat kan ook komen doordat ik al een paar maanden enigszins geïsoleerd doorbreng en ook niet meer sport. In augustus hoorden we dat mijn echtgenoot een inoperabele longtumor heeft en hij besloot van behandeling af te zien. Sindsdien vreten en zuipen we dat het een aard heeft.
Maar het lijkt er op dat ik nu dus alles tegelijk voor mijn kiezen krijg. Overgang, echtgenoot die zeer waarschijnlijk in 2012 overlijdt… En dan moet ik het ook uitmaken met mijn (getrouwde) minnaar, want anders ga ik maar aan hem trekken omdat ik dan toch vrij ben. Mijn uitzicht: een peilloos diep zwart gat. En ik bijt iedereens kop er af.
(Hé Sophie, wordt het niet eens tijd voor een update?)
