Archief | boeken RSS feed voor deze afdeling

Culinaire & seksuele oppepper!

Door op 13 oktober 2011 in alles van Anke, body and soul, boeken, zin

Binnenkort verschijnt de Aphrodisiac Encyclopaedia, en een journalist van de Times ging bij de maker vast een middagje zinnenprikkelend koken. Hij en zijn vrouw kunnen namelijk wel een erotische boost gebruiken, want ze hebben kinderen in de peuterleeftijd. Wij niet, maar we zijn in de overgang. Minstens net zo erg.

Van alle recepten in de encyclopedie der afrodisiaca is de gebraden leguaan het meest exotisch. De leguaan wordt in Centraal Amerika vereerd als een toonbeeld van viriliteit (misschien omdat hij twee penissen heeft?) en wordt tijdens de Heilige Week verorberd door wellustige Nicaraguanen. Chinezen zien meer in slangensperma, flesjes met dit afrodisiacum zijn te koop in een straat van Tapei die Snake Alley heet. Men gelooft dat de meest preutse Chinese maagd erdoor in een wilde nymfomane verandert.

Mark Douglas Hill, de kookboekschrijver, heeft volop van dit soort weetjes: Arabische kooplui in de 10e eeuw gebruikten gal van de walvis om geil te worden;  Filipijnen aten met datzelfde doel eendenembryo’s; en volgens Livia, de vrouw van Augustus Ceasar, werden gasten hitsiger wanneer ze het eten bestrooide met gedroogde Spaanse vliegen.

Voor een culinaire én seksuele oppepper hier een lustopwekkend menu, van ingrediënten die hun nut als afrodisiaca al honderden (soms duizenden) jaren bewijzen.

Cocktail: Bloody Mary. Tomaten stonden in Frankrijk in de 18e eeuw bekend als de vrucht der liefde en werden daarom dan ook door Rome verboden. De combinatie met wodka, chilipeper, wasibi and bleekselderij is in elk geval een hemelse liefdesdrank.

Knabbels: Gekruide amandelen. De damesverslindende schrijver Alexandre Dumas, dronk altijd amandelsoep voor hij het hof ging maken. De toevoeging van cayenne, paprika, zwarte peper, komijn en zeezout en honing geeft amandelen een sensuele twist.

Voorafje: Avocado met krab, kervel en zeekraal. Avocado’s, die paarsgewijs groeien, zijn vernoemd naar het Azteekse ahuacatl wat testikels betekent. Ze zitten bomvol kalium en zijn rijk aan vitamine E en B6, wat stress gerelateerde seksuele schroom tegengaat. Daarnaast bezit krab ‘alle weldaad van de zee’ en is afgeladen met libidoverhogende mineralen, vitaminen en aminozuren.

Hoofdgerecht: Oesters met watermeloen en salsa. Er is een sterke link tussen oesters en sperma; als oesters ejaculeren, verliezen ze een derde aan hun lichaamsgewicht. Oesters smaken ook naar sperma; beide zijn rijk aan zink. Keizer Vitellius was een enorme oester fan. Ook de kookboekschrijver, blijkt: elke verjaardag slurpt hij het equivalent aan zijn levensjaren aan oesters op. Mijn vriendin ziet ernaar uit. Ze krijgt altijd een nacht om niet te vergeten!

Dessert: Hazelnoot Cranachan. Een schotse lekkernij waar je haar van op je borst krijgt. Vijftig gram haver, dat in mannen zowel als vrouwen het testosteron losmaakt,  gebakken in suiker, heidehoning en hazelnootstukjes. Dat wordt toegevoegd aan warme whisky en heidehoning, dan slagroom en frambozen erdoor scheppen en afmaken met frambozen compote.

Morgen even als een beest boodschappen doen en dan dit weekend: smakelijk eten en gegeten worden!

The Aphrodisiac Encyclopaedia verschijnt op 20 oktober (bij Square Peg)

Read full story • Comments { 1 }

Ik ontmoette een man…

Door op 22 september 2011 in alles van Roos, boeken, mannen, vrouwenzaak

Vanavond is de prijsuitreiking van de Academica Literatuurprijs 2011 en één van kanshebbers (en enige vrouw) is Gerrie Hondius. Wij duimen enorm voor haar, want Ik ontmoette een man is een heerlijk boek. Het bestaat uit korte schetsen over haar ontmoetingen met vrienden, minnaars, bijna minnaars en exen. Hoewel Hondius (1970) nog lang geen overgangstergirl is, zijn de verhalen heel herkenbaar.

Het doet me denken aan vroeger, tijdens het Grote Rondneuken, na de pil en voor het aidstijdperk. Toen een beetje kriebel in je lendenen voldoende was om het bed in te duiken met volslagen onbekenden, als het maar met wederzijdse instemming was. Het was niets om je voor te schamen en als de vriendjes elkaar tegenkwamen, was het hooguit ongemakkelijk. Hoewel ik ooit twee parallelverkeringen heb uitgemaakt, omdat ik niet wist wie ik voor mijn verjaardag uit moest nodigen en het geen twee keer wilde vieren.

Hoewel het vaak niet goed afloopt met al die verliefdheden, affairettes, en neukpartijtjes van Gerrie werd ik ongelofelijk vrolijk van dit boek. Vast omdat ik er die vrije geest van mijn vroegere (min of meer) single leven in herken.

We hebben goede hoop voor vanavond, want het betreft een publieksprijs, waarbij vrouwen zouden dus wat meer gewicht in de schaal leggen. Het grootste deel van de lezers is nu eenmaal vrouw. Maar ook voor wie niet van ‘vrouwenboeken’ houdt is Gerrie Hondius de perfecte winnaar: haar boek gaat uitsluitend over mannen!

Beschaving
Ik ontmoette een man met wie ik verkering kreeg. Op een mooie dag bedreef ik met mijn mond de liefde met hem. Toen ik nog wat lag na te smullen, duwde hij voorzichtig mijn hoofd van zijn buik. Ik keek hem aan. Op zijn gezicht was afkeer zichtbaar.
‘Wat is er?’ vroeg ik.
‘Liefje,’ zei hij, ‘het was heerlijk hoor, daar gaat het niet om.’ Waar kon het dan wél om gaan?
‘Het is meer dat… nou ja… eigenlijk vind ik het een vies idee dat mijn eigen vriendin dit soort dingen doet. En dan nog met die overgave. Alsof je er zelf van geniet.’
Zelfs mijn ‘Maar…’ verstomde voor ik het uitsprak. Ik kwam naast hem liggen en keek naar het plafond.
Wat heeft de beschaving toch een hoop ellende aangericht.

Vanalles
Ik ontmoette een man wiens werk ik erg bewonderde. Hij was een jonge hippie, compleet met baard, lang haar, the mama’s and the papa’s en the loving spoonful. Hij was altijd vrolijk en besluiteloos. Op een dag zag ik hem weer.
‘Hé, hoe gaat het?’ vroeg ik. ‘Waar ben je mee bezig?’
‘Ik ben filmpjes aan het maken,’ zei hij. ‘Ik heb veertig korte scenario’s geschreven en in een afbraakpand dat ik tijdelijk mag lenen een compleet landschap als decor gebouwd. En nu ben ik kostuums aan het naaien. Van een kreeft, een inktvis, een boon en een wortel. Zaterdag gaan we filmen.’
‘Allemachtig,’ zei ik. ‘Wat een hoop werk. Kan ik je misschien ergens mee helpen?’
‘Eh ja, misschien wel, goed dat je het vraagt. Want er moet inderdaad nog vanalles gebeuren, en het is altijd meer werk dan je verwacht. Misschien kun je zaterdag wat broodjes smeren of spijkers inslaan of gordijnen ophangen. En o ja, heb jij misschien een filmcamera?’

Waar
Ik ontmoette een man die van mij hield en die de waarheid sprak. Ik hield zielsveel van hem. Hij legde zijn hart aan mijn voeten en bleef trouw aan zijn vrouw.
‘Ik lieg niet,’ zei hij. ‘Ik lieg toch niet? Niemand zal ooit kunnen beweren dat ik lieg.’
Dat was waar.
Nooit eerder had een man mij zo oneerlijk behandeld.

Gerrie Hondius: Ik ontmoette een man
Uitgeverij Contact

Read full story • Comments { 1 }

Menselijke gebreken voor gevorderden (boekbespreking)

Door op 12 juli 2011 in alles van Roos, boeken, relaties, video

Voor mij is één wezenlijk kenmerk de basis van alles wat sympathiek is aan mensen: het vermogen jezelf te vergeten. Een muzikant die helemaal opgaat in zijn spel, is zichzelf helemaal vergeten. Iemand die pardoes in de gracht springt om een drenkeling te redden, is zichzelf vergeten…

In Menselijke gebreken voor gevorderden focust Roos Vonk vooral op die momenten dat de mens zichzelf niet vergeet. Juist de bovenmatige aandacht die we voor ons ‘ik’ hebben, de behoefte om ons gevoel te volgen en onze neiging om achteraf een heleboel goed te praten, komen aan bod. Vonk schrijft humoristisch en treffend over het menselijk gebrek en dat is  een feest van herkenning. In de overgang overkomt je zoveel, dat je haast wel op jezelf gefocust moét zijn.

Een advies waar wij in deze levensfase iets aan kunnen hebben: Ken jezelf, vertrouw op de ander. Onder invloed van hormoonschommelingen kan het een doodenkele keer voorkomen dat een overgangstergirl irrationeel, ontremd, of zelfs ronduit agressief gedrag vertoont. Op het moment dat dit gebeurt, is zij er heilig van overtuigd dat het volkomen terecht is. Dan kan het verstandig zijn om van een ander aan te nemen dat dat niet zo is. Vooral om het moment dat meerdere personen tegelijk tegen je roepen: doe normaal!

Vonk beschrijft het mechanisme, dat we allemaal hebben, waardoor we meestal maar weinig inzicht hebben in ons eigen gedrag. Zo vinden we allemaal van onszelf dat we niet discrimineren, niet snel klaar staan met ons oordeel, niet slijmen bij de baas, ons niet asociaal gedragen, niet roddelen en onze opvattingen niet laten bepalen door eigenbelang. Dat zijn vooral andere mensen, die dat allemaal doen.

Uit onderzoek blijkt dat mensen die op een test goed scoren, die test heel betrouwbaar vinden (zelfverheffing), terwijl diegenen die slecht scoren de betrouwbaarheid van de test in twijfel trekken (zelfbescherming). Van zichzelf zagen de deelnemers dat mechanisme niet, maar bij anderen wel. Conclusie van Vonk is, dat je mening over het gedrag en de drijfveren van anderen vaak beter klopt dan die over jezelf.

Een andere tip waarin wij in deze – soms wat deprimerende periode – iets aan hebben: Eerst doen, dan geloven. Vonk beschrijft hoe het kan helpen om net te doen alsof. Samengevat: als je doet alsof je lacht, word je vrolijk. (Ja, die Bhagwanezen waren zo gek nog niet). De wetenschappelijke term hiervoor is embodiment: Zo kunnen mensen ook positiever tegen iets aankijken wanneer ze onbedoeld ja schudden in plaats van nee, doordat ze een balletje volgen dat op en neer beweegt in plaats van heen en weer.

Volgens mij is daarmee het wetenschappelijk bewijs geleverd voor het aloude overgangstergirl adagium use it or loose it, toepasbaar op sport, seks en studie.

Al met al zorgt Vonk  ervoor dat je jezelf eens heel anders bekijkt. Maar ook  al die arme tobbers om je heen. Echt een aanrader voor de vakantie.

Roos Vonk: Menselijke gebreken voor gevorderden

Read full story • Comments { 3 }

De Overgang (boekbespreking)

Door op 4 juli 2011 in alles van Anke, body and soul, boeken, hormoontherapie, overgangsklachten, vrouwenzaak

Je wordt wel een beetje zo’n kruidenvrouwtje, vond Clint. Het is waar dat ik aan de brandnetelthee, zeewier en lijnzaad ben, sinds ik Susun Weed heb ontdekt. En toen ik in de keuken een tinctuur van paardenbloem aan het brouwen was, werd hij toch een beetje ongerust. Wat is dat eigenlijk voor een boek?

Tja, het is bijna onbegonnen werk die vraag te beantwoorden. De Overgang, een nieuwe levensfase, is een naslagwerk voor overgangsklachten en -kwalen,  een kruidenwijzer, spirituele gids en zelfhulpboek ineen. En als het nog niet duidelijk was: ik vind het geweldig.

Echt het enige wat ik er jammer aan vind, is dat ik het niet eerder heb ontdekt. Dan had ik misschien wel gedaan wat schrijfster Susun Weed aanraadt: in de overgang een Crone’s time-out te nemen, een periode waarin je je terugtrekt uit je dagelijkse leven.

maiden, mother, crone

Weed gebruikt Crone als geuzennaam, het is wat we worden in het derde stadium van ons leven: maiden, mother, crone, ofwel maagd, moeder, eh…Voor Crone bestaat geen echte vertaling, behalve het in onbruik geraakte woord karonje dat kreng, ondeugende, lastige, liederlijke vrouw, oude heks, feeks betekent. Wat van dit alles ík ga worden, weet ik nog niet.

Eerst is het zaak die overgang een beetje knap door te komen, en daar komt dit boek enorm bij van pas. Deels door de adviezen welke voeding en kruiden we tot ons moeten nemen. Vandaar dat lijnzaad (tegen opvliegers, voor een gezond hart, sterke zenuwen, sterke botten, goed werkende endocriene klieren en minder rimpels) en brandnetelinfusie (sterke thee die even heeft gestaan) 2-4 kopjes per dag maakt je haar sterker en voorkomt haaruitval omdat het boordenvol eiwitten, vitamine B& E, ijzer en andere mineralen zit. Bij regelmatig gebruik krijg je – weer – een dikke glanzende haardos. Om meer mineralen binnen te krijgen eet ik meer yoghurt, drink voedende kruideninfusies, kook mineraalrijke soepen, gebruik kruidenazijn en eet ik zeewier.

Verder staat het boek vol raadgevingen – Ga buikdansen of gewichtheffen. Draag rood! - en inzichten: De vrouw in de overgang (of haar familie en vrienden) denkt misschien dat ze gek aan het worden is, maar ze is nog nooit zo bij haar verstand geweest.

Kortom, het boek biedt echt alles om op een fijne en natuurlijke wijze door de overgang te komen. Met behulp van voeding, kruiden en andere alternatieve methodes. Maar er wordt niet voorbij gegaan aan de medische wetenschap. Voor elke klacht geeft het boek in zes stappen verschillende opties, variërend van niets doen, tot kruidentincturen, tot een bezoek aan de dokter.

Weed vertelt ook waarom we beter geen hormonen kunnen gebruiken:  De overgang gaat over groei, niet over vasthouden aan het verleden. Ze zet ook de bijwerkingen van hormoongebruik op een rij, zoals bijvoorbeeld: vocht vasthouden, depressiviteit, extreme stemmingswisselingen, pigmentvlekken, rimpels en overmatig haargroei in het gezicht en het verlies van je libido.

Nee, dan liever Weeds alternatieven: Mijn remedie voor een verminderde libido is 7 orgasmen per week of je er zin in hebt of niet. 7 orgasmes op één dag of één per dag, 7 dagen per week, dat maakt niet uit.

Ja, en sinds ik Clint dat vertelde, is hij ook  helemaal om. Wat een wijze vrouw!

De Overgang, een nieuwe levensfase
Adviezen uit de wijze vrouwen traditie, een natuurlijke overgang voor vrouwen van 30-90 jaar,
door Susun S. Weed

Uitgeverij Rozhanitsa
Meer informatie zie: Overgang natuurlijk

Read full story • Comments { 7 }

Vrouwen verslaan de mannen, op bijna elk terrein

Door op 19 juni 2011 in alles van Peggy, boeken, mannen, penis, vrouwenzaak

De man staat voor lul, schrijft David Weidner in een fijne column over beleggen. Want ook op dat terrein verliezen de mannen het van de vrouwen. Wat is dat toch met mannen? Zijn ze dan allemaal onderhevig aan ‘de wet van Weiner’ die stelt dat mannen zelfvernietigend zijn?

Het is niet alleen Weiner, de voorbeelden zijn legio. Ook Clinton, John Ensign, Schwarzenegger, John Edwards en DSK kwamen in de problemen omdat ze hun lul achterna liepen.

Wij mannen nemen verkeerde beslissingen, schrijft Weidner: we kunnen het niet helpen. We zijn mannen. Vrouwen daarentegen, doen bijna alles beter. Intuïtief  weten we dat al heel lang. En als je dat niet wist, vraag het maar aan je vrouw of je moeder.

Onderzoek toont aan dat vrouwen op de beurs meer winst maken doordat ze minder risico’s nemen dan mannen. Ze kopen en behouden. Kortom, vrouwen handelen minder, maar verdienen meer. Ze hebben deze aanpak omdat ze niet zo zelfverzekerd zijn als mannen. Omdat ze van zichzelf weten dat ze snel gestresst raken, zijn ze gedisciplineerd.

Terwijl juist mannen meer discipline zouden moeten hebben. Die blijken veel te overmoedig te zijn, als het op investeren aankomt. Om van de rest maar niet te spreken. Er is namelijk een overvloed aan bewijs dat vrouwen beter zijn, niet alleen  in beleggen, maar in alles. Zoals ook blijkt uit de titel van Dan Abrams boek: Man Down: Proof Beyond a Reasonable Doubt That Women Are Better Cops, Drivers, Gamblers, Spies, World Leaders, Beer Tasters, Hedge Fund Managers, and Just About Everything Else.

Abrams beschrijft hoe vrouwen betere soldaten zijn, omdat ze minder snel over pijn klagen. Ze worden minder vaak door de bliksem getroffen omdat ze niet zo stom zijn om bij onweer buiten te gaan staan. Ze herinneren zich woorden en gezichten beter. Ze zijn betere spionnen omdat er beter in zijn mensen aan het praten te krijgen.

Abrams zwamt niet zomaar wat, zijn beweringen staaft hij met onderzoek. Zoals dat van de Radboud Universiteit waarin wordt aangetoond dat mannenhersens slechter gaan werken in het gezelschap van een mooie vrouw, ongeacht hoe intelligent die man is. Terwijl vrouwen geen krimp geven in gezelschap van een knappe man. Ook daarom zijn vrouwen betere spionnen.

Terug naar Weidner die zelf het ultieme bewijs ziet in het feit dat er onlangs 24.000 e-mails van Sarah Palin zijn geopenbaard, en daar niet één foto van haar kruis tussen zat.

Het is ontmoedigend nieuws voor ons mannen, schrijft Weidner: al zijn wij nog steeds wel de beste in zelfvernietiging, door onze trots, overmoedigheid, driestheid en ons ego.

Dus dames, ga jullie gang. Verdien het geld maar. Jullie zijn er beter in. Wij mannen maken wel ongepaste opmerkingen, sturen jullie vieze foto’s en zetten onszelf voor lul.

Daar hebben we Facebook en Twitter voor uitgevonden. Dat is waar we goed in zijn.

Dan Abrams: Man Down, Proof Beyond A Reasonable Doubt That Women Are Better Cops, Drivers, Gamblers, Leaders, Beer Tasters, Nail Hammerers, And Just About Everything Else

Read full story • Comments { 11 }

Franse chic

Door op 9 mei 2011 in alles van Peggy, boeken, uiterlijk

We hebben ons er al vaker over gebogen: mon dieu, die Françaises, hoe doen ze het? Die schijnbaar moeiteloze stijl die vooral vrouwen d’un certain age tot in de finesses beheersen. Wat is hun geheim?

Ook de vriendinnen en kennissen van het Franse stijlicoon Ines de la Fressange vroegen haar dat keer op keer. En als iemand het weet, dan zou het de la Fressange moeten zijn. Ze is al drie decennia een gevierd model, de muze van Karl Lagerfeld en Jean-Paul Gaultier en ze werd verkozen tot het gezicht van Marianne, het nationale symbool van Frankrijk. Kortom, De la Fressange belichaamt de stijlvolle Parisienne en dus maakte ze een stijlgids waarin ze al haar geheimen prijsgeeft.

Parisian Chic: A Style Guide staat vol tips en adressen van winkels die De la Fressange frequenteert, en natuurlijk met do’s and don’ts voor vrouwen die de vijftig zijn gepasseerd.

Die hebben nogal eens de neiging, zegt De la Fressange, om er krampachtig jonger uit te willen zien en teveel met de mode mee gaan. Niet doen, niets maakt een vrouw ouder dan wanneer ze klakkeloos de mode volgt. Verder: draag geen bh met transparante bandjes (die zijn belachelijk), maar draag wél een bh. Geen piercings, mini-rokken en micro-shorts (hallo?), voorkom het gapende knoopsgat ter borsthoogte en tenslotte: platte schoenen als loafers, mocassins en flatjes staan iedereen goed.

De la Fressange’s filosofie voor het leven is: relax; het leven is kort; een gevoel voor humor is een accessoir van onschatbare waarde; probeer jezelf niet voor gek te zetten (maar als het toch gebeurt, sta er niet te lang  bij stil); maak plezier; probeer en leer; vier je verjaardagen; probeer er altijd op je best uit te zien en denk er verder niet meer over na.

Top 7 van onmisbare kledingstukken voor de stijlvolle Parisienne:

1. Een marineblauwe blazer
2. Trenchcoat
3. Marineblauwe kasjmier sweater
4. Tank top / hemdje (een ‘Marcel’)
5. Een LBD (zwart jurkje)
6. Jeans (blauw, wit of zwart)
7. Een leren jasje of jack

(Op de foto links Ines, rechts haar dochter Nine)

Ines de la Fressange & Sophie Gachet, Parisian Chic

Meer over Ines de la Fressange

Read full story • Comments { 5 }

Foute Sarahs (boekbespreking)

Door op 6 mei 2011 in alles van Roos, boeken

Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze, luidt de beroemde openingszin van Anna Karenina, het relaas van een tragische heldin. In de roman Foute Sarahs heeft de heldin niets tragisch, ze is een leuke, actieve, slimme vrouw, wiens enige tragiek is… dat ze Sarah wordt en in de overgang is.

Elke vrouw is anders, maar vrouwen in de overgang lijken allemaal elkaar, zo zou de variatie op Tolstojs motto kunnen luiden. Want het leven van de Foute Sarah in Claudia Biegels roman zit vol bizarre, vreemde gebeurtenissen en ervaringen die elke leeftijdsgenoot herkent. (Of van in bange verwachting is. Al duurt het nog een jaartje: ik zie nu al op tegen die vijftigste verjaardag!)

Je 50ste kondigt zich aan met folders van hulpmiddelen…
Ze heeft er weer eentje gekregen. De Sarah-aanbiedingen, die ze bijna doorlopend ontvangt omdat ze vijftig wordt over een paar maanden. Ik weet er alles van. Of er een geheim teken is gegeven, raakt je brievenbus plotseling volgestouwd met folders over Tena Lady’s, elektrische fietsen, stoelen waaruit je makkelijk opstaat en ga maar door. Ook vaginaal glijmiddel wordt bij je thuis bezorgd, als proefmonster vastgeplakt aan een brief met daarop de afbeelding van een stralende vrouw die de pluisjes van een paardenbloem wegblaast. Wie bedenkt dit, vraag je jezelf af, in godsnaam, wie? (blz. 38)

Behalve die doos waarschuwt niemand je voor wat je te wachten staat.
Het is vreemd wat er gebeurt na je veertigste. Een goed bewaard geheim. Niemand praat erover, of bereidt je erop voor, zelfs je eigen moeder niet. Geen woord, nooit, terwijl ze het zelf moet hebben meegemaakt. (blz. 86)

Je bent niets zonder je vriendinnen.
Goede tip van Trix : sexy ondergoed dragen, dat geeft een gevoel van macht tijdens het gesprek; en doe een bril op, dan kom je serieuzer over. Zij weet alles, Trix, zij is mijn baken, mijn levensgids. (blz. 62)

Ineens blijken er regels te bestaan over hoe je je dient te kleden.
Meest opzienbarend vind ik dat vrouwen  dit accepteren als een natuurlijk verschijnsel. Zelfcensuur. Sterker nog, ze worden elkaars grootste criticasters.
Nee, dat kan werkelijk niet, nee, niet op deze leeftijd…
Na de veertig is het: knieën bedekken. Veertigplus betekent: bovenarmen uit zicht, en bij vijftig valt het doek. Alles omsluieren – of simpeler: een boerka dragen. (blz. 87)

De ‘ladies only’ event doet een intrede in je leven.
Sinds Trix haar man kwijt is, zweert ze bij ladies only-uitstapjes, -feestjes en –borrels. (blz. 151)

Je uiterlijk verandert. Tja, wat doe je eraan? Moet je dan aan de …?
Botox? Zegt ze dat echt…? Nee, dat kan niet, denk ik. Onmogelijk. Botox is voor mislukkingen, Gooise vrouwen, filmsterren die verslaafd zijn aan drank of drugs, of beide. In elk geval is het niet voor ons soort vrouwen. Gebruikt zij dat dan? (blz.178)

En-  mijn god- wat ben je het hele gedoe  soms zat…
Waarom hij de menopauze erbij haalt, vraag ik. Omdat ik nu toevallig eenenvijftig ben en in de overgang zit, betekent niet dat alles wat ik doe daarmee verband houdt. Dat ik godverdomme ook nog een individu ben en niet alleen een menopauzekloon! schreeuw ik plotseling. (blz.219)

Zonder veel over het plot te verklappen, één geruststelling: met Foute Sarahs loopt het een stuk minder tragisch af dan met Tolstojs heldin.

Claudia Biegel, Foute Sarahs

Read full story • Comments { 3 }

Lady Live!

Door op 4 april 2011 in alles van Peggy, boeken

Stel dat Lady Di niet dood was gegaan? Over dat idee schreef Monica Ali het boek Untold Story, waarin Diana het auto-ongeluk in Parijs overleeft en een nieuw leven opbouwt. Onder de naam Lydia ondergaat ze plastische chirurgie, verft haar haar, neemt spraaklessen en vestigt zich in een klein stadje in Amerika waar ze hondenverzorger in een kennel wordt.

De eerste recensies waren niet mals. Wat moest de literaire Ali met zo’n pulp-onderwerp? En ze had er ook nog eens níks van gebrouwen. Bovendien: Diana zou zoiets nooit doen, daarvoor hield ze teveel van haar zoons. Zoiets zou ze hen niet aandoen. En dan laadt Ali met de datum van publicatie – een maand  voor HET huwelijk- ook nog eens de verdenking op zich mee te willen liften op alle royalty-commotie rond William en Kate’s grote dag. Kortom, het is alsof Ali een halsmisdaad heeft begaan.

Gelukkig ontstaan er tegengeluiden. Zo wordt het argument dat Diana haar kinderen nooit in de steek zou laten, weerlegd. Diana dacht namelijk dat er een complot gaande was haar om te brengen. Als ze haar dood niet had gefaket, was ze vermoord, denkt Lydia in het boek. In werkelijkheid vroeg Diana de dag na de moord op Gianni Versace (16 juli 1997) aan boord van de Jonikal (zie foto) aan Dodi’s bodyguard: Denk je dat ze dat bij mij ook zullen doen?

Ook Suzi Feay nam het voor Ali op en schreef lovend over Ali’s  stijl en de kostelijke vondsten. Omdat ze niemand in vertrouwen kan nemen, praat Lydia onophoudelijk tegen zichzelf en Ali geeft deze interne dialoog effectief weer, zij het niet zonder pathos.

Prinsessen worden in sprookjes altijd opgesloten in torenkamertjes, denkt Lydia. In de werkelijkheid was er geen toren en waren er geen sloten. Je stond bovenaan een kristallen trap op torenhoge glazen muiltjes, en het was onmogelijk naar beneden te komen zonder je nek te breken.

Wanneer Diana Frances, Lady Spencer op 31 augustus 1997 verongelukt is ze zesendertig jaar. Eén ding is zeker, als ze was blijven leven, zou ze op 1 juli vijftig worden. Dan zat ze nu wel zo’n beetje in de overgang. Maar daar lees je dan weer niks over.
Monica Ali, Untold Story

Read full story • Comments { 1 }

Vrouwen in de prijzen? (deel 2)

Door op 20 maart 2011 in alles van Roos, assertief, boeken, vrouwenzaak

Wat betreft die lawine aan literatuurprijzen voor vrouwen, wat betreft de Librisprijs heb ik er toch wel een hard hoofd in. Weliswaar telt de jury drie vrouwen, maar er is slechts één vrouwelijke auteur genomineerd. Esther Gerritsen heeft, volgens het juryrapport, met Superduif de lezer direct te pakken:

Gerritsen kruipt in de huid van Bonnie, enig kind van late ouders, een depressieve tiener die iedere ochtend gillend van weerzin wakker wordt. Verlossing gloort als ze opeens losjes over het tuinhekje zweeft, het eerste teken van de superheldenrol die Bonnie zichzelf heeft toebedacht. Bonnie wordt een duif die uitvliegt om honden, kinderen en bejaarden te redden: een superduif.

Mij intrigeert het wel, maar gaat een man zo’n boek nou ook lezen?

Het blijft raar dat vrouwelijke lezers het overgrote deel van de literatuur afnemen, terwijl  vrouwen nauwelijks prijzen krijgen of gelauwerd worden. Ik kan me moeiteloos verliezen in de hoofdpersoon van Joe Speedboot. Een verlamde tiener die slechts in één van zijn armen kracht heeft en deze arm gebruikt om  zichzelf veelvuldig af te trekken en kampioen armdrukken wordt.

Of anders in Teun, uit Een soort familie van Kees van Beijnum, die na zijn scheiding op zoek gaat naar zijn jeugd en waar het allemaal is misgegaan. Ook de rondneukende personages van A.F.Th. van der Heijden en vroeger Jan Wolkers. Allemaal even goed geschreven en reuze interessant voor de dames die de voorleesavonden van de bibliotheken en de boekenclubs in het land bevolken.
overgangstergirls.nl

Maar ik vraag me dan wel af of er ooit een clubje mannen het werk van Renate Dorrestein bespreekt en zich dan heel serieus afvraagt hoe de relatie tussen Loes en haar moeder in elkaar zit. Of anders de precieuze verhouding tussen Vince en Saskia uit De Vertrouweling van Marja Pruis. Blijkbaar kunnen en willen vrouwen zich in alles en iedereen verplaatsen, maar is dat andersom helemaal niet het geval.

De nominaties voor de AKO-literatuurprijs moeten nog plaatsvinden. De jury bestaat voor de helft uit vrouwen, maar dat zegt niets. De overwegend vrouwelijke jury onder leiding van Femke Halsema presteerde het vorig jaar om geen enkele vrouw te nomineren! Hoe kunnen we nu van mannen bijval verwachten en interesse in boeken van vrouwen eisen, als we ze zelf niet de lucht in steken? Waar blijft het old girls network dat elkaar bedelft onder lofuitingen en elkaar alle prijzen toekent?

Read full story • Comments { 0 }

Vrouwen in de literatuur

Door op 19 maart 2011 in boeken, Rebecca, vrouwenzaak

REBECCA De wereld van de literatuur is er overwegend een van mannen. Tenminste, als je kijkt naar wie de literaire prijzen krijgt, of de meeste aandacht van de media gaat.Vrouwen spelen nog steeds een bijrol, wat wonderlijk is gezien de overvloed aan vrouwelijke schrijvers.

Volgend jaar bestaat het Boekenweekgeschenk 70 jaar. In die tijd zijn er welgeteld 16 boekenweekgeschenken geschreven door vrouwen en 4 samengesteld door vrouwen. Bedenk dan ook nog dat van die 16 geschenken er 3 zijn geschreven door Hella Haasse en 2 door Marga Minco. Een magere oogst.

Inmiddels al weer 10 jaar geleden dat een vrouw – Anna Enquist – een boekenweekgeschenk mocht schrijven. Als je die hele lijst met boekenweek-schrijvers bekijkt en daar ineens Salman Rushdie (2001) tussen ziet staan, bekruipt je het gevoel dat ze blijkbaar nog liever een vent uit het buitenland vragen dan te kijken naar het vrouwelijke schrijversaanbod in eigen land.
overgangstergirls.nl

Er wordt immers heel wat geschreven door vrouwen. Dat aanbod kun je moeilijk over het hoofd zien. En toch gebeurt dat. Het wordt afgedaan als Wijvenboeken of vrouwen zijn zelf zo stom hun boeken als Chicklit aan te prijzen. Hoe dan ook, er zijn weinig vrouwelijke schrijvers die echt serieus genomen worden.

Maandag werd in Saoedi Arabië  voor het eerst in de geschiedenis een literaire prijs uitgereikt aan een vrouw: Raja Alem voor The Dove’s Necklace. Ze moet de prijs wel delen met een man, maar toch…. Er werd in de media veel aandacht aan besteed in de trant van: eindelijk vooruitgang. Natuurlijk is dat zo. Maar ook wel een beetje hypocriet, zolang Nederlandse schrijfsters nog moeite moeten doen hun gerechtvaardigde plek binnen de literaire wereld op te eisen.

Read full story • Comments { 0 }
« Nieuwere artikelen
Oudere artikelen »