Vandaag een fijn verhaal van gastcolumniste Vrouwke, uit Parijs!
VROUWKE De beelden van Patricia Paay die een striptease doet, zijn opgenomen in ons collectieve geheugen. Een vrouw met een opgepimpt lijf, die in een feestzaal – waar waarschijnlijk net Arie Ribbens had opgetreden als support act – met haar blote borsten zwaait. Want eigenlijk was het niet meer dan dat. En toch had half Nederland het erover, want Patries is natuurlijk wel bijna bejaard. En een blote bejaarde is iets te veel voor mensen. Zelfs een opgepimpte blote bejaarde. Nou ja, vooruit… als gimmick ter inleiding van dit stukje kan het wel.
Een stukje waarin ik mezelf de vraag stel: Tot welke leeftijd kan een vrouw eigenlijk nog sans gêne naar een man kijken, flirten, of pogingen daartoe ondernemen, zonder dat de man in kwestie denkt, ach gut. Maar ook zonder dat de vrouw in kwestie over zichzelf denkt: ach gut.
In de Parijse metro hangen aanplakbiljetten van films. Op één ervan staat Robert Downey jr. Vind ik een leuke man, zeg ik tegen mijn dochter. Daarnaast hangt een Club Med poster waarop een mannelijk model staat afgedrukt (begin 40, grijs, gebruind, maar niet tè). Die ook, zeg ik. Lopen we naar school, komt er een man voorbij die er niet onappetijtelijk uitziet. Mijn dochter kijkt me al aan. Ik zeg niks. Op onze eettafel ligt Vanity Fair, met door Annie Leibowitz gemaakte foto’s van een halfnaakte Rob Lowe. Ze bladert en zegt: Mam, je bent daar toch echt te oud voor.
Voor haar is 43, in combinatie met het woord moeder, voldoende om mij onder het kopje ach gut te plaatsen. Mijn zoon stelt het nog sterker: ranzig. Dat is naar mijn idee wel een gezonde gedachtegang voor je eigen kinderen. Tegelijkertijd lijkt het moment dichterbij te komen dat ik ook zelf denk, dat het niet meer opportuun is om naar die posters te kijken, de man bij het schoolplein een blik te geven, of de foto’s in Vanity Fair te zien. Vroeger dacht ik dat je na je 40ste daar mee zou moeten ophouden. Nu denk ik, na je 55ste wordt het langzaam treurig. Zal Patricia Paay misschien ook haar grens steeds verder verlegd hebben en nu denken: na mijn 70ste kan het echt niet meer. Doen wij dat zo, wij vrouwen?
Een vraag die mannen zich niet hoeven te stellen. Zij blijven tot op hoge leeftijd aantrekkelijk voor vrouwen en flirten er dan ook vrolijk op los. Zelfs Henk Bleker doet het met groot succes (hetgeen mij ook verbaast moet ik eerlijk bekennen. Er zijn toch grenzen zou je denken). Ik ben niet zuur over de bevoorrechte positie van mannen, noch boos of erger… verdrietig. Ze hebben gewoon geluk. De natuur heeft het zo bedacht en daar doen ze vanzelfsprekend hun voordeel mee. Hun jonge vriendinnen natuurlijk ook (nou ja, behalve zij van Henk Bleker dan).
Patricia Paay heeft ook een jonge vriend, begreep ik. Ze is dus in feite de Henk Bleker van de showbusiness en daarmee de uitzondering die de regel bevestigt. Dat vind ik dan wel weer leuk. Want zoals ik elke oude man zijn groen blaadje gun, gun ik het zeker die enkele oudere vrouw die dat voor elkaar krijgt.
Zelf hoop ik dat mijn man zijn natuurlijke predestinatie ontloopt en met mij oud wil worden. Dan kan ik zo rond mijn 70ste nog eens een postje schrijven over een andere netelige kwestie waar ik niet over na wil denken, sterk aan deze gerelateerd overigens. De kop ligt voor de hand: Ach gut, ranzig (deel 2).
Vrouwke schrijft voor nurksmagazine.nl en heeft een eigen blog
Follow Us!