Archief | hormonen RSS feed voor deze afdeling

Wilskracht? Ja graag!

Door op 9 februari 2012 in alles van Peggy, body and soul, hormonen

Net nu ik er geen greintje meer van bezit, moet ik lezen hoe ongelofelijk belangrijk wilskracht is. Volgens een boek dat net is verschenen (metéén een hit) is het de sleutel tot een succesvol en gelukkig leven. En o ja, volgens Willpower: Rediscovering Our Greatest Strength, wordt je er ook rijker en slanker van. Fijn.

Hoe ze dat weten? Ondermeer door het sociologisch experiment van Walter Mischel uit de jaren ‘60 naar hoe kinderen omgaan met instant beloning: ze kregen de keuze tussen één marshmallow nu, of twee als ze nog 15 minuten wachtten. Hij spoorde jaren later een aantal van die kinderen op en deed een onthutsende ontdekking. Die overigens gestaafd wordt door een recent onderzoek uit Nieuw Zeeland waarbij mensen vanaf hun geboorte 32 jaar lang zijn gevolgd.

Wat ze ontdekten was dat degenen met veel zelfbeheersing gezonder, gelukkiger en rijker waren. De proefpersonen met weinig wilskracht deden het slechter qua studie en hadden vaker laagbetaalde banen en weinig spaargeld. Ze kampten met overgewicht, drugs- of alcoholproblemen en het onderhouden van een relatie. Ook hadden ze vier keer zo vaak een strafblad. Kortom, wilskracht is een belangrijke factor bij het voorspellen van succes in het leven.

Onze wilskracht is een soort morele spier. Net als andere spieren wordt hij moe als je hem teveel belast. Ook het immuunsysteem teert op diezelfde pot, dus als je verkouden bent heb je minder wilskracht. Ook PMS (premenstrual syndrome) zo hebben ze ontdekt, vermindert bij vrouwen de weerstand en dus de zelfbeheersing.

Hé, dat klinkt me wel heel bekend in de oren. Is de overgang niet één grote PMS? Het lijkt er in elk geval verdomd veel op. Ontbreekt het me daarom op het moment aan elke vorm van zelfbeheersing? (HIÉR die marsmallow!) Omdat ik héél erg in de overgang ben? Laat het in hemelsnaam zo zijn, want dan gaat het ooit over.

Je kunt het trouwens wel trainen. Zelfs kleine alledaagse daden van wilskracht, als rechtop zitten, in hele zinnen spreken of je computermuis met je andere hand bedienen, versterken je zelfbeheersing op de langere termijn.

Waarin wilskracht ook op andere spieren lijkt is dat het uitgeput is, kan worden gereactiveerd met glucose, dus in tijden van grote nood kan een shot suiker net het verschil maken. En dan zijn we meteen bij de kern van het probleem, want dat geldt dus ook voor diëten. Vooral bij het volgen van een crashdieet, waarbij je dus eigenlijk zou moeten eten om de wilskracht op te kunnen brengen om níet te eten (this is my life!)

Tenslotte enkele tips uit boek: Bouw je zelfbeheersing op door met kleine dingetjes te oefenen. Leer de tekenen dat je wilskracht aan het afnemen is te herkennen. Doe niet aan crashdiëten. Probeer niet teveel tegelijk te doen. Stel goede gewoontes en routine in om je wilskracht ontlasten en leer effectieve to-do lijstjes te maken. (NB maak dat je uit die overgang raakt!)

Read full story • Comments { 0 }

Rebelse vijftigsters

Door op 25 januari 2012 in alles van Peggy, body and soul, hormonen

Kijk, wíj weten het allang, maar het is leuk als ook in de krant staat: Midlife rebels.
Oma van vier kleinkinderen Kate van 53 poseert tegenwoordig naakt als schildersmodel. Ze rolde erin, maar vindt het een bevrijdende ervaring. En het fijne is: als je eenmaal 50 bent, kan de mening van anderen je niet meer veel schelen. Zoals tv presentatrice Fern Britton die op haar 53ste haar eerste tattoo nam, zegt: weg met waardig ouder worden!

Vijftig is een cruciale leeftijd voor vrouwen, zegt psychotherapeute Evelyn Nathanson. Hun kinderen zijn (bijna) volwassen en het huis uit en hun ouders zijn meestal nog zelfstandig genoeg om voor zichzelf te zorgen. Hoewel we er op ons vijftigste bewust van zijn dat we ouder worden, voelen we ons nog fit genoeg om nieuwe uitdagingen aan te gaan. En aangezien de meeste mensen tegen die tijd financieel vrij goed af zijn, lijkt het bereiken van de 50 een kans te bieden die met beide handen aangegrepen moet worden.

Ook voor Ceri betekende 50 worden een waterscheiding. Mijn kinderen hadden hun eigen leven en mijn man en ik waren uit elkaar gegroeid en gingen scheiden. In mijn jonge jaren was ik nogal een reiziger geweest, en ik vroeg me af of ik dat avontuurlijke nog steeds in me had. Sindsdien maakt ze stoere autotochten dwars door de Sahara en door Rusland naar het Noordpoolgebied. Voor Gill was de ballonvlucht die ze op haar vijftigste maakte, het startpunt voor allerlei halsbrekende stunts in de lucht, als parachutespringen, parachute-zweven en op de vleugel van een vliegtuig staan. Ik realiseerde me ineens dat ik van vliegen hou, en wilde alles proberen.

De reden waarom voormalig toegewijde moeders zich ineens op allerlei uitdagingen storten moeten we zoeken in hun hormonen. Volgens psychiater Louann Brizendine, auteur van The Female Mind nemen de zorghormonen af tijdens de overgang. De natuurlijke afname van oestrogeen, progesteron en oxytocine zorgen er ook voor dat we ons veel meer bewust worden van onze eigen wensen en verlangens.

En wat is vijftig nou, nu we zoveel langer leven. Volgens de statistieken wordt één op de zeven vrouwen die nu 50 zijn honderd jaar oud. De tijd dat vrouwen zich er in schikten om gehuld in twinset met parelketting onzichtbaar te worden is voorgoed voorbij. Tegenwoordig ligt het meer voor de hand dat de vijftigster zich in lycra hult om door Venezuela te gaan fietsen of in een wetsuit om met de haaien te gaan zwemmen.

****
Trouwens, het was een ware overgangstergirls bonanza vandaag, de Daily Mail; met ontwerpster Vera Wang die op haar 62ste nog een lekkere bikini babe is, het trio Brooke Shields, Daryl Hannah en Melanie Griffith die het front row gewoon naar hun zin hebben en er prima uitzien en dan nog het – best enge – verhaal van (weer een andere) oma van 53 die ineens zwanger was, terwijl ze de pil nog slikte! Ze heeft inmiddels een gezonde zoon. Bless them all!


Klik op de thumbnail voor het bijbehorende artikel.

Read full story • Comments { 3 }

Onbeschaamd flirten

Door op 2 november 2011 in alles van Roos, hormonen, lezerspost, seks, video, zin

Via een tweet van @BiekB (bedankt!) werd ik geattendeerd op een video waarin presentatrice Meredith Vieira (1953) onbeschaamd & buitensporig flirt met een knappe luchtmacht piloot. Wat er gebeurt?
Het loopt al tegen het eind van de aflevering van de quiz Who wants to be a Millionaire als de mooie Max –in uniform- binnenkomt. Meredith glijdt bijna van haar stoel. Ze heeft overduidelijk last van wat Anke ooit omschreef als een zeer lokale opvlieger.

Meredith steekt het niet onder stoelen of banken, ze overlaadt haar gast met complimentjes en zegt in de camera: Zo krijg ik ze nu eenmaal niet vaak!
Even later bekent ze: Het is pathetisch. Ik ben gewoon een oude hitsige vrouw, goed? En: Laat me lekker! Gimme a break!

Echt hot wordt het bij de tweede vraag: Bij het kindergrapje ‘iemand een wet willie geven’ steek je een natte vinger in iemands…
Waar je maar wilt!, roept Meredith.
En Max zegt: Zal ik het dan maar bij jou voordoen?
Meredith geniet. En wanneer de sirene enkele seconden later klinkt omdat de tijd om is, begint ze gewoon gillen: Nee, nee, nee!!!!!!!!!!!!!

Wat een geweldige video!

Read full story • Comments { 2 }

Transparante mannen

Door op 25 oktober 2011 in hormonen, mannen, Rebecca, relaties

REBECCA Medicijn tegen de Andropauze! Ja hoor, dacht ik toen ik dit  las, ze komen er achter dat mannen ook een menopauze hebben  en meteen wordt er een oplossing voor gevonden. Typisch!

Maar stond onlangs in de VPRO-gids niet iets heel anders? Regisseur Gianni di Gregorio, in een interview naar aanleiding van zijn nieuwe film Gianni e le donne, vertelde:
Het gaat vooral over het feit dat als je een bepaalde leeftijd bereikt vrouwen niet meer naar je kijken zoals vroeger. Net als mijn vrienden was ik daar bezorgd over, en ik heb deze film (Gianni en de vrouwtjes) gemaakt om die angst weg te nemen. Ik denk dat je op een bepaalde leeftijd transparant wordt. Onzichtbaar voor jongere vrouwen. Of je nou getrouwd bent of niet. Het gebeurt met alle mannen.

Di Gregorio heeft er duidelijk niet makkelijk mee: Na het succes van ‘Pranzo di ferragosto’ (zijn vorige film) werd mij pas echt duidelijk dat ik transparant was geworden. Ik hoopte, rekende er zelfs stiekem op, dat na het succes de vrouwen in de rij zouden staan, maar er gebeurde niets. Helemaal niets! Dit heb ik nog niet eerder verteld, maar het is de waarheid.

Comédienne Rita Rudner deed ooit de uitspraak: Male menopause is a lot more fun than female menopause. With female menopause you gain weight and get hot flashes. Male menopause – you get to date young girls and drive motorcycles.
Maar dat idee is dus achterhaald.  Di Gregorio zou eigenlijk een prijs moeten krijgen, want door zijn ontboezemingen zijn menopausal men ineens veel liever geworden. Het zijn helemaal geen geile machomotormannen! Ze zijn, net als wij, bang om onzichtbaar te worden. En daar bestaat geen pil tegen. Welcome to the club, gentlemen!

Read full story • Comments { 3 }

Het is geen smoes!

Door op 18 september 2011 in alles van Roos, hormonen, overgangsklachten, vrouwenzaak

Balen! Onze heldin Jeannie Longo moet afzien van het wereldkampioenschap wielrennen, wegens dopingperikelen. Door de – volgens Longo onterechte – beschuldigingen aan haar adres, voelt ze zich niet  in staat om haar titel te verdedigen. Dinsdag zal zij niet aan de start van de tijdrit verschijnen in Kopenhagen.

Longo is met haar 52 jaar de onbetwiste koningin van het vrouwenwielrennen. Achter haar naam staan 59 nationale titels, 13 wereldtitels, een Olympische titel en vorig jaar werd ze nog nationaal kampioen van Frankrijk.

Het is natuurlijk niet helemaal denkbeeldig dat ze echt wat ondersteunende middelen heeft gebruikt. Vrijwel alle mannelijke kampioenen doen dat immers ook. Zij voeren dan de meest  bizarre verklaringen aan: hoestsiroop, een massage met testosteronolie, te veel gedronken, vervuild vlees gegeten.  Alles wordt uit de kast getrokken.

Ik dacht dat het aminozuren waren en voelde me oud en moe (voormalig wielrenner Wim Vansevenant), een penisverlengend middel gebruikt, Columbiaanse thee gedronken, of iemand had een verboden middel in de tandpasta gedaan.

De meest bizarre smoes komt van Tyler Hamilton – Een Amerikaanse wielrenner die in 2004 betrapt werd op bloeddoping. Zijn excuus? Uit tests bleek dat er met zuurstof verrijkt bloed van iemand anders door zijn aderen stroomde. Inderdaad, gaf Hamilton toe. Bloed van mijn tweelingbroer die overleed toen we in de baarmoeder zaten en wiens foetus in mijn lichaam terecht gekomen is.

Nu bedacht ik opeens dat je hormoonspiegel tijdens de overgang flink fluctueert. Sterker nog, de overgang is één grote hormoonschommeling.  Daar heeft  Longo natuurlijk ook last van!

PS de overgang staat dus nog niet in het lijstje dopingsmoezen die al vergeven zijn!

Read full story • Comments { 2 }

Het verschil tussen mannen en vrouwen

Door op 1 juni 2011 in alles van Anke, hormonen, mannen, relaties

Jezus, jij bent net een vent! zei Clint.
We hingen op de bank en dronken een biertje. Ik had wat onhandig naar het restje wasibinootjes gehengeld en het bakje op de grond gegooid. Toen ik met mijn vingers de nootjes op het kleed bijeen harkte en het halve handje in mijn mond kieperde, bekeek Clint me met een vies gezicht.
Hij vond het smerig, en mij dus net een vent. Vervolgens ging hij zijn kruimeldief halen. Jawel, dat ding komt uit zíjn boedel. En dat vond ik wel weer erg mutserig, maar dat hield ik voor me.

Word ik minder vrouwelijk? Dat vraag ik me wel eens af, met die overgang, het verlies van iets heel erg feminien. Ik kan het soms enorm missen, het 1X per maand hypersensitief zijn. Je borsten zijn zwaar en gevoelig, je voelt je weerloos en kwetsbaar en begint te huilen om niks. Zo voel ik me eigenlijk nooit meer. Ja, in die zin word ik misschien wel een beetje een man.

Aan de andere kant; wat zijn vrouwendingen en wat mannendingen (en maakt het wat uit)? De bakens rond deze kwestie zijn menigmaal verlegd. In mijn kinderjaren waren er aparte meisjes- en jongensdingen. Op het schoolplein huppelden de meisjes vooral zingend rond (elk speelkwartier was een soort musical): Witte zwanen zwarte zwanen… en Er zat een klein zigeunermeisje huilend op een steentje, huilend, huilend, helemaal alleen… De jongens waren eigenlijk altijd aan het voetballen. Je kreeg ook voortdurend te horen: dat doet een meisje/jongen niet! Dat we aparte soorten waren was dus wel duidelijk.

Ergens in mijn tienerjaren drong tot me door dat die notie op een vergissing berustte. We waren an sich niet anders, het was door de cultuur bepaald dat meisjes met poppen speelden, en jongens met autootjes. Ik ging er helemaal in mee. Het was een  onweerstaanbaar bevrijdende gedachte. Iedereen was gelijk! En op de een of ander manier moest iedereen het daarom ook met iedereen doen (Love the one your with!) Maar het allerbeste was natuurlijk dat ik hetzelfde kon doen als mannen deden; het huis uit, leren, reizen, uitgaan en werken. Als ik er aan terug denk, besef ik hoezeer ik heb geboft met die tijdgeest (mijn moeder had als enige keuze: trouwen).

Wanneer precies die omslag plaatsvond dat we ineens weer van Mars en Venus kwamen (het boek is van 1992) weet ik niet precies. Het sloop er geleidelijk in, dat mannen en vrouwen toch wel héél erg van elkaar verschilden. Mannen zijn namelijk van oorsprong jagers en vrouwen willen voornamelijk schoenen kopen. Vrouwen zijn door de biologie voorbestemd mannen aan zich te willen binden en mannen kunnen hun jachtgeweer niet in de broek houden. Zo waren er recent nog tienduizend onderzoekjes die het levensgrote verschil tussen de seksen benadrukten.

Zelf begin ik er steeds meer over te twijfelen. Natuurlijk hebben we ander hang- en sluitwerk, maar verschillen mannen en vrouwen nu echt zoveel? Daar ga ik me nog  eens over buigen, maar nu moet ik gaan quality-timen met Clint en zijn kruimeldief.

BEELD:  Buck & Allanah  (de hedendaagse Adam en Eva) van Marc Quinn, die mensen afbeeldt die extreme ingrepen hebben ondergaan om hun uiterlijk te veranderen.

Read full story • Comments { 1 }

Ja, zo’n dag hebben we allemaal wel eens…

Door op 31 mei 2011 in alles van Peggy, hormonen, overgangsklachten, video

Vandaag alleen een clipje, waarin Misery Bear precies verbeeldt hoe we ons voelen. We zijn namelijk heel erg in de overgang. Allemaal? Ja, dat is altijd het enge, heeft er één overgangstergirl verschrikkelijk last van de hormonen, hebben ze het allemaal! En dat is nog wetenschappelijk bewezen ook. Lees het maar na in:  Wat hoeren, nonnen en overgangstergirls gemeen hebben.

Read full story • Comments { 0 }

Leeftijd overgang te voorspellen? Pfff… Onzin!

Door op 28 mei 2011 in alles van Peggy, feiten, hormonen

Tja, als je een blog over de overgang hebt, moet je natuurlijk aandacht besteden aan overgangsnieuwtjes die zelfs de voorkant van de krant halen. Leeftijd overgang is te voorspellen, kopte de Volkskrant.

Gek genoeg werd ik niet meteen enthousiast over deze belangwekkende wetenschappelijke ontdekking waardoor de laatste menstruatie nauwkeurig kan worden vastgesteld. Inderdaad, die laatste menstruatie, waar velen van ons overgangstergirls inmiddels reikhalzend naar uitkijken.

Dit toont natuurlijk meteen al aan dat die kop niet klopt. Want de aanvang van de overgang valt niet samen met die van de laatste menstruatie. Was het maar zo!  De overgang bestaat voor velen van ons uit jarenlang dan weer wel of niet, maandelijks of sporadisch, enorm of nauwelijks ongesteld zijn. Het is zo’n achtbaansrit dat de menopauze vanzelf een aanlokkelijk vooruitzicht wordt.

Is die bloedtest waarmee de concentratie Anti-Mullers Hormoon (AMH) gemeten wordt, en de laatste menstruatie wordt voorspeld voor ons overgangstergirls van belang? Niet heel erg. Want gek genoeg houden overgangssymptomen als opvliegers, moodswings en menobrein niet ineens op miraculeuze wijze op wanneer de laatste menstruatie heeft plaatsgevonden. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar de opvliegers/nachtzweetaanvallen gaan vaak nog jaren na de menopauze door.

Is die AMH test dan van belang voor vrouwen die nog niet in de overgang zijn? Volgens mij ook niet zo heel erg. Als je via de uitslag verneemt dat je -zeg – op je 50ste verjaardag je laatste menstruatie hebt, kun je niet bevroeden dat je op je 47ste ineens weken huilend op bed ligt, de ene na de ander opvlieger ondergaat,  ineens héél veel zin in seks hebt, of juist een droge foef.

Eigenlijk is de AMH test het equivalent van de voorspelling je dat je op een bepaald tijdstip zult aankomen in Parijs. Maar je weet niet of je op de reis erheen champagne drinkt in de first class van een vliegtuig, of riant in de TGV zit terwijl je een boek leest, of je je zwoegend per fiets verplaatst, of wandelend, liftend, of in je eigen auto, die het onderweg begeeft en jij langs de snelweg strandt (tot er iemand stopt om je te helpen).

Voor wie heeft die test dan wel zin?  Mag ik de VK even quoten: Vruchtbaarheidscentra gaan, na een lange ethische en politieke discussie, beginnen met het invriezen van eicellen.

Inderdaad, de lucratieve business van het invriezen van eicellen (een zeer kostbare procedure) is eigenlijk de enige partij die enorm veel profijt zal hebben van deze test die ‘de overgang voorspelt’. NOT.

PS En dan heb ik het nog niet eens gehad over de fotootjes van extreem depressieve ouwe wijven die bij alle artikelen over deze ontdekking staan. Gek genoeg is het nooit iemand die nog steeds een lekker wijf is, als Madonna, Iman of Anita Witzier, maar altijd een bijna huilende grijze vrouw. Die dan aan een bloem ruikt ofzo. What the … Daar  ga ik snel ook nog eens iets over schrijven. Nu even kalmeren…

BEELD: Mature models in London protesteren tegen de ‘one-size fits-all’ mentaliteit van de mode-industrie. (link)

Read full story • Comments { 1 }

Bea’s tricks (revisited)

Door op 30 april 2011 in alles van Peggy, hormonen, memory lane

Hoe zou Bea de overgang hebben doorstaan, bedacht ik met Koninginnedag in zicht. Zo rond haar vijftigste verjaardag zal ze daar toch zeker wel mee geconfronteerd zijn. Had ze moodswings, een droge vagina, of alleen maar last van slapeloosheid? Het is moeilijk te achterhalen: was ze zo aan het wuiven vanwege een opvlieger, of uit pure liefde voor het volk?
1988 BEATRIX 50 JAAR

Hoe dan ook: het kan niet anders dan dat ook Bea’s hormonen het duchtig te verduren hadden. En haar (toch al vrij hoge) testosteronspiegel werd toen natuurlijk net iets hoger. Ja, en vrouwen met veel testosteron… Dat zijn powervrouwen als Madonna, Paay en… Bea! Die willen geen slap gelul, maar een lekkere toyboy!

Ineens snapte ik het. Die foto waarop ze wordt gekust! Natuurlijk was dat geen toevallige ontmoeting met een toegewijde onderdaan: het was Bea’s lover! En Bea had zeker al honderd keer gezegd: wat wij hebben is bijzonder, daar hoeft niemand iets van af te weten. Dit is ons speciale geheimpje!

Maar toch… Hij was gek op haar, het was haar ‘verjaardag’ die extra groots werd gevierd, omdat ze dit jaar vijftig was. Hij vond dat hij moest laten weten dat die leeftijd hem niets deed, dat hij stapeldol was op zijn Beetjescheetje. En zij… Ach, niet voor niets liep ze langs zijn stamcafé, koket lachend. Hij zag haar aan komen wandelen, met die lekkere beentjes, en wat zag ze er fantastisch uit!

Hij kon niet anders dan op haar toestappen en haar kussen. Zijn hand lag op haar heup, zij pakte zijn schouder beet. Ik hou van je, fluisterde hij. En zij giechelde: Ik zie je vanavond, gekkie!

Read full story • Comments { 0 }

Klaar met seks

Door op 4 maart 2011 in alles van Peggy, hormonen, seks, zin

Ik geef het meteen toe, ik heb last van overgangstunnelvisie. Artikelen die over iets heel anders gaan, gaan volgens mij over de overgang. Zo ook deze column van schrijfster Lucretia Stewart waarin ze vertelt hoe blij ze is om de seks er voorgoed aan gegeven te hebben. Lucretia schreef in 2000 nog Erogenous Zones, een bloemlezing over seks over de grenzen. Maar ze is er helemaal klaar mee, nu ze zich heeft gevestigd op een Grieks eiland, is alle zin in seks uit haar weggevloeid. (Een beetje het omgekeerde van wat Shirley Valentine meemaakte). Dat dit een hormonale (en tijdelijke) kwestie zou kunnen zijn, komt blijkbaar niet in haar op.

Het einde van seks
Ik verloor zes jaar geleden mijn interesse in seks. Niet plotseling, maar ik merkte in een periode van maanden dat ik geen seksuele gevoel en geen zin meer had. Een oudere vrouw die wat je noemt een grande horizontale (fenomenaal in bed) was, en in zekere zin nog is, net als een schoonheid en flirt, zei dat ik nog wel wat jong was om geen zin meer te hebben (ik was net vijftig). Misschien was dat zo.

Toen ik jong was kende ik een man die vond dat niemand boven de 35 nog aan seks mocht doen. Op esthetische gronden. Een deel van me is het met hem eens en soms denk ik dat één van de redenen is dat geen zin in seks meer heb is dat het zo onbetamelijk is. Seks is voor jonge mensen.

Toch zat het me een tijdlang wel dwars. Seks –of misschien bedoel ik romantiek- had altijd zo’n belangrijke rol gespeeld in mijn leven dat ik niet wist wat ik zonder moest. Het is een beetje als kleurenblind worden of je smaakzin kwijtraken. Ik vroeg me af of ik ooit weer zin zou krijgen. Ik wilde er niet aan denken dat ik nooit meer seks zou hebben, maar ook niet dat ik wel had. Een leeftijdgenote die celibatair is sinds de conceptie van haar dochter van 17 jaar, heeft precies hetzelfde.

Verder heb ik ook – al is dat niks nieuws – nooit behoefte gehad aan een partner of gezelschap. Ik ben net zo lief, of liever, alleen.

Volgens mij zijn er twee redenen dat ik geen zin meer heb. Ten eerste dat ik op Naxos (een Grieks eiland) zit, waar geen mannen zijn om over te fantaseren, tenminste niet voor mij. De tweede reden is dat ik een huis heb gekocht waar ik elke seconde van de dag mee bezig ben. Het is mijn passie en alle tijd die ik ooit besteedde aan mijn liefdesleven stop ik nu in dit huis.

Mijn laatste verkering – de laatste man waarmee ik sliep, in 2005 – stuurde  me onlangs een mailtje dat hij tekende met  ’Liefde & lust’ . Je maakt zeker een grapje, dacht ik vermoeid.Ik denk dat hij het vleiend bedoelde. Ik denk ook dat mannen veel langer lustgevoelens houden dan de meeste vrouwen. Seks is voor vrouwen het middel tot een doel, terwijl het voor mannen het doel op zich is. En het sterkt hun ego.

Ik heb een homoseksuele vriend die binnenkort 70 wordt. Hij is seksverslaafd. Voor hem is seks de heilige graal. Een vroegere vriend van me – ook 70- invalide vanwege een heupfractuur en andere medische nachtmerries, schepte onlangs op dat hij nog steeds ‘vriendinnetjes’ had. Als ik de zin in seks niet al verloren had, zou de gedachte aan dat plaatje het alsnog doen.

Read full story • Comments { 9 }
Oudere artikelen »