Kijk eens, wat een kek pannenkoekhoedje de verscheiden People’s Princess hier draagt! Maar die enorme bos spaghettikrullen is ook niet mis. Vet!
Pas toen ik deze fotoserie zag, kreeg ik zin in Koninginnedag. Want nu heb ik een reden om over de vrijmarkt te struinen. Ik wil ook metamorfoses met bloemkool en cherrytomaatjes maken. Ik moet zulke bordjes hebben!
Enfin, ik moet me nu gaan haasten. Ik duik de stad in ga bordjes scoren. Dit is zo’n beetje waar ik op zoek naar ga.
Eigenlijk had ik er nog niet echt zin, maar Karel kwam vanmiddag met een enorme kerstboom binnen. Ook op internet is de kerstsfeer volop losgebarsten. Hierbij een kleine selectie, om een beetje in de stemming te komen. Het allerleukst is onderstaande foto met bijschrift van de man die erg in zijn nopjes was met de –zeer originele – kerstversiering van zijn huis, maar die na twee dagen toch maar weer weghaalde. Dit vanwege de vele mensen die schreeuwend te hulp wilden schieten, waaronder een overgangstergirl die met gevaar voor eigen leven de loodzware ladder greep en het dak op klom…
In deze hele fijne video hebben de girls van The L-word de Charlie’s Angels fantasie, die ook wij ooit hadden (zie de tekening in onze header). Waar de overgangstergirls in hun rol van Angels het taboe van de overgang bestrijden, zetten de L-word vriendinnen vooral hun gaydar (geaardheid) guns in om erachter te komen of Jenny nu wel of niet lesbisch is.
Er bestaat trouwens ook een gun die heel geschikt is voor rebelse overgangstergirls. Die schiet tampons af. Want die hebben we (binnenkort) toch niet meer nodig.
Is het niet weer eens tijd voor een modespecial, of juist voor wat vulvakunst? Deze vulvabruidsjurk (ideaal voor het zomerbruidje) is een superbe compromis. (Uit de afstudeerexpositie van de Glasgow School of Art 2011).
De bruidegom moet natuurlijk het penispak aan uit de najaarscollectie 2011 van Isabel Mastache.
Overigens heeft Mastache zich vast laten inspireren door Black Panter activist Eldridge Cleaver die in de jaren ’70 als Eldridge de Paris zijn Cock Pants ontwierp, onder het motto Walking tall, walking proud. Hij voorspelt You’ll be the cock of the walk with the Cleavers, die hij zelf lekker cocky showde (klik op foto om te vergroten) en vergezeld deed gaan met aanbeveling kwistig te zijn met de stijfsel. 
Ook voor de gasten op deze imaginaire bruiloft (want welke overgangstergirl wil er nu trouwen?) leuke verkleedtips. Het vaginajasje (via Etsy) en de spermajeans.
Even dacht ik dat de vrouwenpornodag op een echec zou uitlopen. Ik had nèt mijn werk voor de vrouwenerotiek site overgedragen, maar die was zonder ladypornday meteen al out of date. Het voelde toch of ik mijn werk niet goed had gedaan. Ik baalde. En besloot het toch maar te melden, met het aanbod de site nog even bij te werken. Voor nop (ik zat aan mijn budget) en daar waren ze nogal verrast over.
En zo zat ik vorige week ineens aan een uitgebreide lunch met PL – de erg lekkere projectleider van de stichting- van wie ik toch weer zeer plaatselijke hotflashes kreeg. Wat ook niet hielp was dat hij, als bedankje, een fles bubbels liet aanrukken. Ik was al snel te lichthoofdig en heetkruizig om nog van het –heerlijke – eten te kunnen genieten. En toen deed PL me ook nog een verleidelijk voorstel.
De stichting wil dat ik de site blijf onderhouden. Zorgen dat de boel een beetje up to date blijft. Het hoeft me maar paar uurtjes per maand te kosten, en ze bieden een zeer goed tarief. Ik zei dan ook meteen volmondig ja. Wat natuurlijk weer reden was te klinken en elkaar even diep in de ogen te kijken. Heerlijk.
Okay, ik heb natuurlijk wel beweerd dat ik blij was sekswerker af te zijn, maar een beetje parttime porno kan ik nog wel aan. Leuke bijkomstigheid: het betekent ook dat ik de overgangstergirls van seksnieuwtjes kan blijven voorzien. Ik begin maar meteen: met de tijding dat The Great Wall of Vagina af is!
De wat? Kunstenaar Jamie McCartney die vijf jaar werkte aan The Great Wall of Vagina (woordspeling op de Great Wall of China) legt uit: De muur is een verkenning naar de relatie die vrouwen met hun genitaliën hebben. Nadat ik het eerste paneel met 40 gispafdrukken maakte, was ik teleurgesteld over het resultaat. Ik besefte dat het sculptuur veel groter moest zijn om impact te hebben.
Sindsdien is het werk uitgegroeid tot een sculptuur van epische proporties. De uiteindelijke muur bestaat uit 10 panelen met 40 gipsafdrukken, dus 400 vulva’s van vrouwen van 18 tot 76 jaar.
Enfin, vanaf 6 mei is de exhibitie (treffende benaming) te zien op het Brighton Festival Fringe. Voor wie er niet heen kan, staat op de site een leuk extraatje: de handleiding hoe je zelf een afdruk van je eigen muts kunt maken. Leuk voor aan de muur!
Je ziet ze elke avond bij DWDD, Eénvandaag, of Pauw & Witteman: de deskundigen (op de een of andere manier zijn het altijd mannen). Wáárom ze zo deskundig zijn blijft vaak in het vage. Het lijkt vooral een kwestie van pertinente meningen poneren.
Wat vind jij, zullen we iets doen met dit kutje klei gedoe? mailde Peggy onlangs en ineens drong het tot me door: ik ben een deskundige!
Bizar, het begon met grapjes en leuke gebreide mutsjes, in elkaar geknutselde pumpums en kutkunst. Maar dat waren vulvavulsels: stukjes die op de blog tussendoor kunnen, als stoplap. Wat zo’n beetje begon op 6 mei:
Sorry, gekkenhuis hier. FF niet! Misschien een vulvagedoetje? sms’te Roos. En Peggy mailde dat ze alwéér ongesteld was: Ik lig gammel en depri op bed. Heb je niet nog zo’n leuk kutding om te posten?
Sindsdien ben ik zo’n beetje de kutexpert, vulvakenner, vaginaloge… Echter, ik schrijf altijd maar wat! Ik heb er geen studie naar gedaan ofzo. Vóór we met de overgangstergirls begonnen, was de enige muts waar ik echt wat over wist die van mezelf. Het is ook heel lang de enige foef geweest die ik gezien had (zo schreef ik een jaar geleden al)
Gek, dat alles went als je er maar lang genoeg tegenaan kijkt. Zo ook de vagina. Nee, daar kijk je dan waarschijnlijk niet dagelijks naar, misschien heb je dat wel nimmer gedaan (was die cursus dat je naar je eigen vagina ging leren kijken net opgeheven). Dat was dat mij het geval, maar toen moest het ineens van de Viva ofzo, en heb ik toch een spiegel ter hand genomen. Eh ja, interessant…
Over die cursus naar je eigen vagina kijken had ik ooit gehoord, toen ik nog jong en bleu was.
Het was iets dat feministes deden, werd gefluisterd.
Of dat echt zo was, daar ben ik nooit achter gekomen. Maar ik heb er ook nooit onderzoek naar gedaan.
Zoals ik eerder zei: ik schrijf vaak ook gewoon maar wat.
Dacht ik.
Tot ik van de week op deze foto stuitte (waar overigens het bijschrift bij stond: groep Brussel 1976). Op de een of andere manier had ik me de cursus naar je vagina kijken precies zo voorgesteld. Die zwarte panty maar half uit, onhandig hannesen met een spiegeltje terwijl er allerlei bijdehante types meekijken: nog iets wijder… ja, goed zo!
Tja, ik heb er niet voor gestudeerd, maar na een jaar vulvavulsels op de overgangstergirls moet ik concluderen: wat weet ik er eigenlijk veel van!
Het interview met kutje klei kunstenares Yvonne Beelen in De Pers is te leuk om hier niet even over te nemen. Al was het maar voor de vele fijne synoniemen, al ontbreekt de muts. Wat weer goedgemaakt wordt door foef en feestpaleis.
Dit weekend helpt beeldend kunstenares Yvonne Beelen man en vrouw, jong en oud met het kleien van punani’s op het festival van vrouwenbeweging WOMEN Inc.
U zet mensen ertoe aan om yoni’s te boetseren.
Ja, ik ben interdisciplinair kunstenaar en ik wil dat de toeschouwer een actieve rol inneemt. Er is altijd iets te doen bij mij.
En nu dus het kleien van de vulva.
Inderdaad, de vagina is geen alledaags gespreksonderwerp, maar toch heeft elke vrouw er één. Ik wilde iets met die ambivalentie doen. Ik wil kijken wat voor positie de vagina inneemt en daarmee spelen.
Hoe?
Ik kom op veel verschillende festivals en probeer mensen te stimuleren om hun verbeelding te laten spreken tijdens het boetseren.
Wat voor bijzondere tutjes heeft u al gezien?
Nou, op de Bazar Curieux was er een 20-jarig meisje dat een eiland met een palmboom had gekneed. Dit was haar onbewoonde eiland: ze was nog maagd.
Hebben meer deelnemers van die vrije associaties?
Je ziet vaak dat mensen de vagina als iets seksueels zien. Een vrouw in het Natuurmuseum kleide eens een ‘feestpaleis’. Dit beschreef haar relatie met haar vagina.
En als de vagînes gekneed zijn, wat gebeurt er dan mee?
Dan interview ik de dames en heren. Ik vraag wat ze gemaakt hebben, hoe ze het noemen en wat de vagina voor hen betekent in het dagelijks leven. De mooiste creaties krijgen een plekje in het Magistrale Museum der Vaginale Verbeelding.
En wat zijn de benamingen voor de schede?
Veel mensen noemen het vagina of kutje, maar vaak zie je dat mensen het moeilijk vinden om er een woord aan te geven. En dat ze om de brij heen draaien.
Wat vindt u zelf het fijnste woord voor de foef?
Hmm… zelf kies ik voor ‘vulva’.
Waarom heet uw project dan ‘Kom Kutje Kleien’?
Ik vind kutje ook wel liefelijk. En het is een speelse, prikkelende uitnodiging.
Down under – vlak onder Australië- ligt het eiland Tasmanië, dat qua vorm precies op een driehoekje schaamhaar lijkt. Amerikaanse zangeres Amanda Palmer schreef een song over de Map of Tasmania, wat voor Aussies dus het eufemisme voor de schaamstreek is.
Het is een geweldig nummer dat volgens Amanda Palmer gaat over de Fight for Pubic Hair Freedom. Zoals ze zelf zegt: ik wil duidelijk maken dat meisjes en vrouwen een keus hebben. Je kunt de boel waxen, scheren, of lekker laten groeien!
Showing off my map of Tasmania… zingt Palmer vol verve, en biedt in de video ruim zicht op haar kruis. Die dan wel getooid is met een grote verzameling merkins: zo heten schaamhaarpruikjes die actrices bij naaktscènes dragen. Die harige tapijtjes worden over hun kruis geplakt om hun damesdelen te verhullen. In deze video zijn de merkins veelvormig en van elk mogelijk materiaal. Mijn favoriet is die met de roze krulspelden. Al zou die met De Schreeuw van Munch speciaal ontworpen kunnen zijn voor de vrouw in de overgang!
Het album Amanda Palmer Goes Down Under komt overmorgen (21 januari) uit. Voor meer info zie haar blog: Amanda Fucking Palmer
Goed nieuws. Het vulva-activisme is alive & kicking. Op zondag 26 september gaat weer ouderwets actie gevoerd worden. En wel in Las Vegas, waar het tweede Global Symposium on Cosmetic Vaginal Surgery wordt gehouden door de International Society of Cosmetogynecology.
Terwijl alle cosmetogynaecologen twee dagen lang lezingen bijwonen over de neovagina, vaginale verjonging en liposuctie en autoloog vet inspuiten bij cosmetische vaginale chirurgie, organiseren de vulva-activisten een tegenconferentie.
Daar zal het onder meer gaan over de revival van kutkunst (cunt art) in film, fotografie en beeldende kunst en over de laatste trends in lichaamverandering van Vajazzling tot Vatooing.
In de middag zijn er experimentele workshops met knutselen als verzet, vulvafotografie en reflecties op vulva-afkeer. Er is dus geen twijfel over mogelijk dat deze tegenconferentie een hele hoop vulvaknutselarij en kutkunst gaat opleveren.
Maar de Finse kunstenares Mimosa Pale die een vulvataxi maakte, waarin één persoon past, die languit liggend vervoerd kan worden, is qua kutkunst moeilijk te overtreffen.
Mimosa Pale met haar vulvataxi
Ik hoef echt niet alle credits te krijgen, onze jongens hebben natuurlijk enorm hun best gedaan. Maar ook mijn weelderige grasmatje heeft zijn uitwerking niet gemist, want zoals we weten: geschoren is verloren.
Voor mij mag dat WK nog tijden duren, niet om het voetbal zelf, dat kan me nog steeds niet boeien, maar we zijn er met z’n allen zo van opgeknapt! Je hoort niemand meer zeuren over allerlei zogenaamde wantoestanden, moslims of de dalende beurs. Het hele land loopt rond met een big smile.
Ja, mensen kunnen ook heel leuk zijn, en lief en aardig voor elkaar. En de stad zindert, het lijkt of iedereen verliefd is en de sfeer is ronduit sexy.
Buurvrouw Fien stapte bij de verfspeciaalzaak binnen voor een paar potten witsel en het was stil in de zaak, dus de service was optimaal bij het maken van een keuze. Je hebt namelijk allerlei soorten wit.
Wat zit er nu op? informeerde de verkoper.
Het is nu botergeel, zei Fien.
Botergeel… ook leuk… Hij keek Fien diep in de ogen en zei tegen zijn collega: ze houdt van botergeel…
Nu stonden twee mannen glazig naar Fien te kijken, die vertelde: Pas toen besefte ik waar het naar klonk: botergeel, en ik begon helemaal te blozen. En de mannen begonnen met donkere stemmen tips te geven over zachte vachtrollers, een kwast om in alle hoekjes en gaatjes te komen… De sfeer werd steeds broeieriger; het had me niets verbaasd als ze hadden gezegd: komt u maar even mee naar achteren, dan dopen we de kwast even lekker in een emmertje botergeel.
Tegen de tijd dat ik weer buiten stond gloeide ik helemaal. Ik wilde op de fiets stappen met mijn tas en emmers en wat oudere man schoot toe en zei: zal ik je daar even mee helpen, schoonheid?
Het verhaal van Fien staat niet op zichzelf. De hele stad is met elkaar aan het flirten. En meer… De avond vóór de wedstrijd (dus het was geen overwinningseuforie) was ik met Peggy op een feestje, waar ze ineens stond te zoenen met een 25jarige student. Wat was dat? vroeg ik later aan haar. Peggy wist het ook niet, maar de jongen had gezegd dat ze er zo leuk uit zag en zo’n lief gezicht had, dat hij haar wel wilde kussen. En ze zei: ik jou ook wel…
We zijn een beetje gek met zijn allen. Maar op een fijne manier. De hete stad heeft Latijnse schwung en allure. Mannen die fluiten, vrouwen die lachen, kinderen die olé zingend door de straat rennen…
We moeten gewoon echt maar kampioen worden. Ik ga er voor! Om het geluk nog iets meer af te dwingen had ik bedacht mijn eigen speelveld groen te verven. Ja, er bestaat namelijk een webshop waar je verf kan kopen voor je Betty, je haar daar. Maar ze hebben geen groen ( ik heb nog wel gemaild). Ze hebben wel blauw en blond (is geel) dus dacht ik als ik die twee meng, heb ik ook groen.
Maar toen zag ik dat ze ook een hele mooie kleur oranje hadden. Ik hoop wel dat de bestelling voor zondag arriveert.
Follow Us!