Archief | kunst RSS feed voor deze afdeling

De fascinerende façades van Cindy Sherman

I’m every woman… die song (van Chaka Kahn) zou het lijflied kunnen zijn van Cindy Sherman (1954) een van ’s werelds meest belangrijke kunstenaars. Al 30 jaar lang staat ze zelf op al haar foto’s, maar hoe meer we van haar zien, hoe minder herkenbaar ze is.

Ze is een Hitchcock heldin, een voluptueuze Monroe, een slachtoffer van mishandeling, een verschrikte centerfold, een lijk, een Caravaggio, een Botticelli, een verminkte hermaphrodiet sekspop, een man in een bivakmuts, een desperate housewife, een cowgirl, een wanhopige clown, en dan zijn we nog maar net begonnen.

Sherman hekelt in haar werk, waarin ze model én fotograaf is, de willekeur van het clichébeeld waaraan de vrouw dient te voldoen. Aan de andere kant wil ze aantonen dat wij allemaal een rol spelen en dat onze gezichten slechts façades zijn waaraan een authentiek karakter ontbreekt.

Op dit moment (tot 26 juni 2012) is er een overzichtstentoonstelling van haar werk te zien in het museum of Modern Art in New York. De kritieken zijn lyrisch, de show wordt tijdloos, imposant en mindblowing genoemd.

In onderstaande video geeft Cindy Sherman zelf uitleg over werk.

Read full story Comments { 0 }

Neerkijken op piemels

Echt niemand was enthousiast over mijn post over de vrouw als urinoir. Gatver, moet dat nou en Dat wil ik helemaal niet weten! kreeg ik te horen. Gelukkig mailde Bernd (bedankt!) dat er ook pisbakken bestaan waar wel vrouwen afgebeeld zijn, maar die kijken geamuseerd en meesmuilend op de mannen neer, zoals in het Sofihotel in Queensland, Nieuw Zeeland. Verder vond ik ook nog de urinoirs in het Hilton van Las Vegas, Bangkok Airport, Manilla in de Phillipijnen, en Arlie Beach in Australië. Zo goed, girls?





Read full story Comments { 0 }

Zeiken over vrouwen

Terwijl ik zocht naar geheel iets anders (ach, internet) stuitte ik op de She-inal, het vrouwelijke urinoir.
Yes! Het leek me een glanzende belofte voor de toekomst: nooit meer ellenlange rijen bij concerten, evenementen en in de kroeg. Hoe het werkt: je posteert je voor een pisbak, zet een mondstuk op de vulva en allez!
Het ontwerp bleek uit 1990 te zijn (van Kathy Kidder Jones) en hoewel het alles van een hit in zich lijkt te dragen, kreeg het nooit enige bekendheid/succes.
Why not? Geen idee.

In plaats van een urinoir vóór de vrouw werd de vrouw áls urinoir een hit.
Echt!
Op een site als College Humor heet het ‘vernieuwende urinoirs’.
Elders zijn pisbakken in de vorm van vrouwenmond of -kont zogenaamd kunst, of design.
Kisses, de vuurrode opengesperde mond (een Nederlands ontwerp) baarde in 2001 nog opzien, maar is inmiddels verworden tot algemeen goed. Alsof het niet kinky genoeg is om in een vrouwenmond,- kont te urineren, zijn er ook nog de nonnenurinoirs.



Read full story Comments { 1 }

Angry Young Girl nog steeds alive & kicking

Vandaag een kleine expositie van het werk van Sarah Lucas (1962) een van mijn vroegere heldinnen die ik eigenlijk helemaal uit het oog verloren was. Sarah werd bekend als Angry Young Girl. Ze was de wildste van de Young British Artists, de kunstenaarsgroep die eind jaren tachtig opkwam;  ze feestte er op los en maakte provocatieve kunst die het publiek schokte en schoffeerde.

Au Naturel (1994)

Haar eerste solo expositie Penis Nailed to a Board (1992) maakte haar beroemd. Vooral in haar vroege werk deed ze altijd een of ander feministisch statement. Lucas gebruikte meubels als substituut voor het menselijk lichaam. Bitch (1995) bijvoorbeeld, bestaat uit een tafel, waarop een klein T-shirtje is bevestigd met daarin enkele enorme meloenen, terwijl tussen de achterste tafelpoten een pakje gerookte vis hangt. Ze gebruikt alledaagse voorwerpen en materialen (zoals de gebakken eitjes in haar befaamde zelfportret) in haar werken, die humor hebben, en vaak vol seksuele toespelingen en metaforen zitten.


Chicken Knickers (2000) Obod Daddy (2010) Two Fried Eggs and a Kebab (1992)
De wildebras van vroeger is ze allang niet meer. Ze woont tegenwoordig in Suffolk, en laat zich zelden interviewen. Maar ze is volop aan het werk, en gisteren opende een nieuwe expositie in London: Miss Jumbo Savoloy.
Ik kwam de aankondiging (met een wolk van borsten) tegen en werd er helemaal vrolijk van: Sarah Lucas is alive and kicking!
Selfportrait with Fried Eggs (1996)

Read full story Comments { 0 }

De man als object

Een galerie vol met naakte mannen, lieve mannen, grappige mannen, dingen die op mannen lijken, mannelijke vrouwen en mannelijke lichaamsdelen. Wat moet dat een fijne tentoonstelling geweest zijn: Man as object: reversing the gaze.

Meer dan 100 vrouwelijke kunstenaars toonden in De man als object: we staren terug, onomwonden hoe zij mannen zien. Eén van de clichés die op de tentoonstelling werden gelogenstraft, was meteen ook de naam van het kunstwerk: Als je er een gezien hebt, heb je ze allemaal gezien.

Op dit fijne event dat in november 2011 in San Fransisco plaatsvond, waren behalve beeldende kunst ook een peepshow en films te zien en discussies om aan deel te nemen. Wij moeten het doen met deze video – die toch ook al heel fijn is.

Beeld: Construction Guy door Lynn Elliot Letterman & You’ve seen one, you’ve seen them all door Judith Segall

Read full story Comments { 1 }

Terug naar toen

Ooit waren we jong, en dat komt nooit meer terug. Hoewel… Irina Werning, een fotografe uit Buenos Aires doet met haar project Back to the Future, wel een poging het verleden te laten herleven. Ze maakt ongelooflijk exacte replica’s van oude foto’s, met verbluffend resultaat.

Zelf zegt Irina: Ik hou van oude foto’s. En ik geef toe dat ik een hele nieuwsgierige fotografe ben. Zodra ik bij iemand binnenkom, ga ik op zoek naar foto’s. Ik stelde me dan altijd voor hoe het zou zijn als mensen ze weer zouden uitbeelden. En uiteindelijk begon ik dat gewoon te doen. Met mijn camera nodig ik mensen uit om terug naar hun toekomst te gaan.





Er zijn twee afleveringen van Back to the Future: Deel 1 en deel 2

Read full story Comments { 1 }

Vaginakunstenares

Het was weer eens zover. Op een etentje waar ik het enige oude wijf was (geen van Clints vrienden deelt zijn liefde voor de rijpe vrouw; ze hebben allemaal jongere vriendinnen), viel het woord feminisme. In het kader van zó’n flauw grapje dat ik het niet ga herhalen. Meteen keek iedereen mijn kant op. Fijn, moest ik het nu voor de vrouwenzaak gaan opnemen? Daar had ik helemaal geen zin in. Maar deed het toch maar (want wie zwijgt, stemt toe).

Er ontspon zich een geanimeerde discussie, waarbij het wel opvallend was dat de jongens en meisjes van veertig jaar en jonger hele rare denkbeelden hebben over het feminisme. Bijvoorbeeld dat we mannen haten, of in elk geval toch tégen mannen zijn. Daar viel niet echt tegenop te redeneren. Tot iemand over seks begon, en ik de vrijgevochten feministische opvattingen ontvouwde.

Op een gegeven moment zag ik Clint met een wat afstandelijke blik naar me kijken. Dacht hij nu iets als: shut the fuck  up? Betrapt hield ik mijn mond.
Op weg naar huis vroeg ik of hij zich aan me geërgerd had. Je keek zo…
O dat, zei Clint. Dat was omdat Peter zei dat je net Maude Lebowski bent. Uit the Big Lebowski.
Is dat een compliment of belediging, vroeg ik, want zo goed ken ik die film niet. Clint wist het ook niet. Zei hij.

Nieuwsgierig ging ik vandaag even op internet kijken. En wat blijkt? Verbazingwekkend genoeg had Peter me niet raker kunnen typeren. Want Maude doet inderdaad kernachtige uitspraken over  feminisme en seks: It’s a male myth about feminists that we hate sex. It can be a natural, zesty enterprise.

Maar ze blijkt zich óók (en dat kan Peter helemaal niet weten) met vaginakunst bezig te houden!


Maude Lebowski: Does the female form make you uncomfortable, Mr. Lebowski?
The Dude: Uh, is that what this is a picture of?
Maude Lebowski: In a sense, yes. My art has been commended as being strongly vaginal which bothers some men. The word itself makes some men uncomfortable. Vagina.
The Dude: Oh yeah?
Maude Lebowski: Yes, they don’t like hearing it and find it difficult to say whereas without batting an eye a man will refer to his dick or his rod or his Johnson.
The Dude: Johnson?

Klik op de playbutton van de geluidsbalkjes om het fragment te horen (nieuw!)

Read full story Comments { 1 }

Reflecties

Is dat de leeftijd, dat ik tegenwoordig zo kritisch naar mijn spiegelbeeld kijk? Niet kritisch in de zin van: zit mijn haar wel goed, of is mijn mascara niet uitgelopen, maar meer op een CSI-achtige manier. Met extreem-vergrotende spiegel en speciaal licht. Een soort sporenonderzoek naar het ouder worden, de moord van mijn jeugd. Zelfs als er niks nieuws te zien is,  zoek ik verder. Hééééé… Wat is dat voor rimpel? Djiezus, is dat nieuw? En als ik nu eens heel verbaasd kijk, zit ‘ie daar dan nog? Nee…! Jippieeee!!!

En dan, in een flits van gezond-verstand: maar ik kan toch niet de rest van mijn leven met wijd opengesperde ogen rondlopen?

Enfin, ik moet hier echt eens mee stoppen. Want het maakt niet uit wat ik in die spiegel zie, ik vóel me hetzelfde als ik me me bijna mijn hele leven al voel. Een van mijn favoriete schrijfsters, de fantastische Doris Lessing (1919) zegt hierover:
Het grote geheim waar alle oude mensen deelgenoot van zijn, is dat je niet werkelijk veranderd bent in zeventig of tachtig jaar. Je lichaam verandert, maar jij verandert helemaal niet. En dat veroorzaakt, natuurlijk, grote verwarring.

The great secret that all old people share is that you really haven’t changed in seventy or eighty years. Your body changes, but you don’t change at all. And that, of course, causes great confusion.

Deze gedachte spreekt ook uit prachtige fotoserie Reflexion van Tom Hussey.





Website Tom Hussey’s Reflexion

Read full story Comments { 2 }

Publieke vrouwen

Het was 1966 toen kunstenares Niki de Saint Phalle (1930-2002) haar  beroemde Hon, een Kathedraal maakte. Hon was een gigantische liggende vrouwenfiguur (28 meter lang) in Niki’s karakteristieke Nana stijl. Maar Hon was meer dan een sculptuur, door de vagina konden bezoekers er naar binnen, waar zich een expositieruimte bevond, een klein bioscoopzaaltje, een planetarium, een aquarium en een ‘melkbar’.

Recent werd het vrouwenlichaam herontdekt als perfecte omgeving om in te spelen en recreëren, om doorheen te wandelen of varen. Bij het Bregenz festival in Oostenrijk dient een vrouwenfiguur als decorstuk voor de opera Andrea Chénier, Die Badende is een enorme sculptuur in het Alster meer in Hamburg, als giga-reclame voor Soap & Glory. In Northumberland  wordt gewerkt aan een landschap dat ’s werelds grootste menselijke figuur (een vrouw natuurlijk) verbeeldt: Northumberlandia.

hon

die badende

decor bregenz festival

northhumberlandia

Read full story Comments { 0 }

FF niet

Sorry, ik had iets uitgebreids over een interessant artikel willen schrijven, maar ik weet niet eens meer waar het over ging! (okay, vast iets over de overgang). Sinds ik op een ligstoel in de zon neerstreek, ben ik blanco. Vaak wordt gezegd dat je pas voelt hoe moe je bent, als je gaat zitten. Dat is precies wat ik ervoer toen ik de intrek nam in dit prachtige huis in de Provence en naast het zwembadje ging liggen. Ineens wilde ik niks meer!

En dat terwijl ik allerlei dossiers had meegenomen om door te nemen, en als leesvoer een stapeltje Engelstalige romans. En de laptop dus, om diverse doorwrochte verhandelingen voor de overgangstergirls te schrijven. Ehh… no way! FF niet!
Ineens denk ik: wat móet ik toch veel, maar why? En van wie eigenlijk? Het is aan mezelf om úit die ‘mallemolen van het leven’ te stappen.

Dit dus. Het origineel heet Les Glaneuses en werd in 1857 door Jean-François Millet geschilderd. Ik heb toch even opgezocht wat dat betekent: de arenleessters.  Ook dat weer opgezocht: Een arenlezer liep achter de korenmaaiers aan om de aren die waren gevallen te rapen. Arenlezen werd door minderjarigen of door oude mensen (meestal vrouwen) gedaan. Typisch!

Read full story Comments { 1 }