Lezerspost is altijd welkom. ELISA (sinds kort bezoeker op ons blog) schreef dit fijne stukje:
Overgangstergirls schijnen nog al eens bij de huisarts te komen. We krijgen immers ineens allerlei nare kwaaltjes en vage klachten, en vragen ons af of we misschien één of andere vreselijke ziekte onder de leden hebben. Als het dan de overgang blijkt te zijn, is dat enigszins een geruststelling (we gaan niet dood en worden niet gek!), maar we voelen ons óók ontzettend genaaid, want wie van ons wist nou van te voren dat de overgang zó erg zou zijn?
Francine Oomen
Francine Oomen (51 jaar), kinderboekenschrijfster bekend van de Hoe overleef ik… serie, wist het in ieder geval niet, zo las ik vandaag (al wachtend bij de huisarts 
) in de Elsevier van 27 augustus. Ze heeft een writer’s block, mogelijk veroorzaakt door de overgang die haar volkomen overviel.
Want van de overgang weet je alleen maar dat die komt, maar niet hoe en wanneer. Het is een taboe: vrouwen praten er liever niet over omdat het stigmatiserend is.
Ik kreeg vreemde, verontrustende klachten en wist niet wat me mankeerde. Niemand vertelt je er iets over. Er waren periodes dat ik niet meer kon nadenken, warrig was, vergeetachtig, aldus Francine. Ik was bijvoorbeeld aan het koken en rook een vieze lucht. Totaal vergeten dat ik iets in de oven had gedaan. Dat was een dikke zwarte koek geworden. Zou me normaal niet gebeuren. Ook ben ik soms zo onhandig, er zijn de afgelopen maanden heel wat spullen gesneuveld. Ik word dement, dacht ik, net als mijn moeder. Of: ik heb een herseninfarct gehad. Mijn hart doet raar, zelfs dat is op hol geslagen en ik kon me niet focussen op het verhaal dat ik schreef.
Ik wist niet wat er aan de hand was. Dan word je heel onzeker. Je raakt jezelf kwijt en je weet niet of het overgaat, want zoals altijd denk je dat elke staat waarin je bent, permanent is. Ik ben een controlfreak en op het moment ontglipt die controle me.
Toen zei mijn vriendin: ‘Je zit gewoon in de overgang’. Het is afgelopen, denk je dan. Wat doet de natuur ons toch aan? De opdracht aan mezelf is nu: accepteren en observeren. En niet hypochonderen. Wie weet, kan ik er iets mee doen. Als ik weer een helder hoofd heb en uit de schrijfkramp ben.
Het kan bijna niet anders dan dat haar nieuwe boek Hoe overleef ik …. de overgang gaat heten, lijkt mij. En ik zal de eerste zijn die het gaat kopen. Hulde voor Francine Oomen voor haar openheid in de Elsevier over de overgang!
Het stuk in de Elsevier is van Liesbeth Wytzes (vrouw van de wereld)
Follow Us!