Archief | relaties RSS feed voor deze afdeling

Azijnvalentijn

Door op 13 februari 2012 in alles van Peggy, relaties, uiterlijk

Valentijnskaarten hadden in de 19e eeuw soms een gemeen toontje. Dat soort hatelijke kaarten noemde men Vinegar Valentines. De sarcastische en zure onderschriften betroffen meestal een bepaalde karaktertrek of eigenschap van degene die hem mocht ontvangen.

Kakel kakel heel de tijd, geen gedachte wordt er aan gewijd. En:

Kijk naar je huis want aldaar, liggen nog heel wat klusjes voor je klaar.
Heel fijn.

Maar ook mannen zijn het mikpunt van spot. Een kaart uit 1817 toont een kromgebogen man met het onderschrift: Uw kromme rug is alleen geschikt om, net als een ezel, last te sjouwen, waren alle mannen als u zou ik liever doodgaan dan trouwen.
Of zoals de kaart hiernaast uit 1820 waarop een zakenman thuiskomt:
Hij snelt naar huis, waar zijn liefste vrouw, zo denkt hij, op hem wacht en naar hem smacht.

De azijnvalentijnskaarten werden anoniem verzonden en de ontstelde ontvanger moest óók nog eens de porto betalen. Het leidde soms tot klachten aan de postbesteller, maar het kwam ook voor dat het postkantoor kaarten confisqueerde die te erg waren om bezorgen. De gewoonte om dit soort kaarten te sturen heeft tot halverwege de vorige eeuw geduurd. Er bestaan ook exemplaren uit de veertig en vijftig.
Zoals: Wanhoop nooit op Valentijnsdag.

Je hebt er genoeg over gedroomd, dat er voor jou ook een man is,
Maar ik zie niet hoe dat gaat lukken, met zo’n rare kanis.

Maar niet alleen oude vrijsters krijgen een veeg uit de pan, ook de mannen moesten het ontgelden.

Je bent oud en grijs, je bent zwak en krom
Maar aan elke arm heb je een jonge blom
Denkt dat je de droom bent van elk lekker ding,
Jammer maar waar, het draait alleen om je ping ping.

En als je dan probeert je het niet aan trekken, en er – als een boer met kiespijn – maar om te lachen, krijg je volgend jaar de kaart:

Grijnslachende meid

Op je gezicht breng je een lach tevoor,
Die rekt je mond van oor tot oor.
Je denkt vast; de charme ten top,
Maar meid, je hebt gewoon een gekke kop.

Ehh… voor mij geen kaarten, luitjes!

Bronnen: Daily Mail, The Telegraph en Google Images

Read full story • Comments { 0 }

Karakter kun je niet neuken

Door op 7 februari 2012 in alles van Anke, relaties, vrouwenzaak

Karakter kun je niet neuken, zegt Ad Fransen in de VK. Daarom wil hij niet met vrouwen van zijn eigen leeftijd (56) naar bed. Om redenen waar ik liever niet op in ga, werd ik van alle kanten geattendeerd op dat interview.

Even een fragment: Veel mannen zeggen, heel slijmerig: het draait om het karakter. Ik zeg dan: karakter kun je niet neuken. Iemand van mijn eigen leeftijd… (Daar zou je niet mee naar bed willen?) Nee. (Helemaal niet, nooit?) Nee, dat weiger ik. Ik wil geen relatie die me bevestigt in mijn eigen verval. Ik zou met een vrouw van mijn eigen leeftijd gezellig naar het strand kunnen, of naar de bioscoop, of een huisje huren in Toscane, maar dan zou ik stiekem altijd denken: zat ik hier maar met een leuke jónge vrouw.

Gatver, waarom zou ik daar nou op reageren? dacht ik. Maar zelfs vóór publicatie twitterde @johnwanders (opinie & debat van de VK) al verlekkerd: Schrijver Ad Fransen zet morgen in de Volkskrant de sluisdeuren wijd open voor een woede-uitbarsting van de andere sekse…

Ja, dan móet je die handschoen maar gewoon oppakken, als 50+ vrouw die het geneukt worden vrij hoog in het vaandel heeft. Stel dat iedereen als meneer Fransen dacht, wie ging dat dan nog doen?

En meteen stuiten we hier op een vrij essentieel punt; denken alle mannen dat dan? Nee, kan ik met zekerheid stellen, want zelfs wie niet zoals ik een semi-porno-deskundige is, weet: voor ieder wat wils.  De fetish voor jonge vrouwen is wellicht niet heel erg anders dan de sterke voorkeur voor mooie voeten, geurige slipjes, of rubberen kleding. Ik ben dan ook echt niet beledigd als een man die een ding heeft voor boerderijdieren, van mij geen zin krijgt. God, er zijn mannen die samenwonen met poppen, daar wil ik liever niet eens de lift mee delen.

Zelf heb ik trouwens ook mijn freak on gehad. Voor het vriendje dat van de spanning van ontdekking hield, liet ik zo af en toe mijn ondergoed thuis. Met de befkoning (het koosnaampje dat hij aannam als geuzennaam) was de seks weliswaar niet erg gevarieerd maar altijd enerverend. Voor Lars willigde ik zijn wens in dat ik me nergens meer schoor, en met Bob bleef ik zoenen tot een van ons kaakkramp kreeg.

Ach, zo gaan de dingen, ik was verliefd. Leuke herinneringen, maar niet voor herhaling vatbaar. Ouder worden is toch ook wijzer worden, en een beetje meer sophisticated. De bedoeling is dat je je ontwikkelt, of een smaak ontwikkelt. Je hele leven vallen voor hetzelfde type man/vrouw lijkt mij het equivalent van Groundhog Day.

Maar dat dat Fransen’s favoriete dag is; telkens weer dezelfde jonge meid in bed, prima. Ik hoef helemaal niet met Ad Fransen naar bed. Been there, done that (still waiting for the t-shirt).

Read full story • Comments { 1 }

Haal je seksleven uit het slop

Door op 24 januari 2012 in alles van Roos, boeken, relaties, seks

Zit je seksleven een beetje in het slop? luidt de openingszin van het  stuk in de Independent. Waarom ga ik dit soort artikelen altijd weer lezen? Het komt toch altijd neer op dezelfde open deuren? Goed, we zullen eens zien.

Volgens relatietherapeut Andrew G Marshall zit de oplossing niet in seksspeeltjes of tantratechnieken, maar in een lekker kopje thee. Hij legt uit: Als je midden in een vrijpartij stopt om een kop thee te drinken en met elkaar te praten, zie je hoe zin komt en gaat en dat seks geen race naar de finish is. Het geeft je de ruimte intiem met elkaar te zijn. Seks die eerder een kwartiertje duurde, duurt nu ineens anderhalf uur (waarvan dus ruim een uur thee drinken! Maar eerlijk is eerlijk, deze kende ik nog niet!)

Het is Marshalls missie monogame seks weer op de kaart te zetten voor stellen die in de sleur zitten en zich weer sexy willen voelen. Hij schreef er het boek over: Hoe krijg je het seksleven van een prairie woelmuis? (dit verzin ik natuurlijk niet, zoveel fantasie heb ik gewoon niet!)

Teveel stellen laten het na de eerste paar jaar zitten bij weinig of geen seks, en beginnen in arren moede affaires. Maar dat is juist niet wat je moet doen. Je krijgt na je 40ste nog een kans op een goed seksleven en die moet je aangrijpen ( want dat doen woelmuizen ook?)

Een seksloos huwelijk loopt sneller op de klippen, dus moeten we ons seksleven om de paar jaar heruitvinden. Niet met technieken, maar met het opbouwen van vertrouwen en openheid. Want al te vaak durven partners niet te praten over -het gebrek aan, en hun verlangen naar – seks en laten het dus maar bij het oude. (Nee, dan de woelmuis, nachtenlang gaan die door! Ja, met praten hè!)

Daarom moeten we niet beginnen over de problemen, maar juist over wat wél goed is aan ons seksleven en hoe heerlijk het vroeger was. We moeten af van de mythe dat seks spontaan moet zijn en dat allebei de partners tegelijkertijd zin moeten hebben. Plan de seks gewoon maar in (daar heeft de woelmuis vast een speciale agenda voor). En zet het theewater vast maar op!

Andrew G Marshall, How to Make Love Like a Prairie Vole: Six Steps to Passionate, Plentiful and Monogamous Sex

Read full story • Comments { 1 }

Oud of lelijk? Grijp je kans op schrikkeldag!

Door op 8 januari 2012 in alles van Peggy, relaties, vrouwenzaak

All the single lady’s, pak de agenda er even bij, want 29 februari is schrikkeldag, de enige dag dat vrouwen een man mee uit mogen vragen of een huwelijksaanzoek mogen doen.

Columniste Eva Wiseman wijst ons er even op, hoe vreemd dat eigenlijk is. Eén dag in elke vier jaar. Eén op de 1460 dagen. Dat is ongeveer 0.068% van de tijd, dat het niet volkomen ongepast en achterlijk is om als vrouw het voortouw te nemen. En dat gebeurt dus op 29 februari, want dat is een dag die niet echt bestaat, de dag dat de kalender even hapert en er vreemde dingen gebeuren; op schrikkeldag verschijnen spoken, lepels verbuigen en vrouwen mogen vragen om wat ze willen.

Noord-Amerikanen noemen het Sadie Hawkins Day, gebaseerd op de stripfiguur van een vrouw die zo lelijk was dat geen man haar ooit zou vragen.
Sommige historici menen dat de Britse traditie (stammend uit de 19e eeuw) voor het hele schrikkeljaar geldt. Anderen zeggen dat het teruggebracht is tot één dag omdat mannen zich er te kwetsbaar door voelden: als vrouwen van plan waren een man te gaan vragen, moesten ze een rode petticoat als waarschuwingsteken dragen, zodat de man het nog op een rennen kon zetten. Online zijn ansichtkaarten te vinden uit schrikkeljaar 1908 waarop vrouwen mannen achterna zitten met een vlindernet, en oude vrijsters met dubbele kinnen stropersvallen zetten.

Uiteindelijk benadrukt de schrikkeldag eigenlijk alleen het feit dat het de beslissing van de man is, de rest van die vier jaar. Waarom eigenlijk? Wat zou er gebeuren als het heel normaal was, als vrouwen een man mee uit zouden vragen, of hun vriend ten huwelijk? Zouden er meer relaties stuklopen? Zou er vanwege de doorlopende trouwpartijen in het land geen feestzaaltje meer vrij zijn? Zouden de straten elk weekend bevolkt worden door uitzinnig verklede meidengroepjes, de binnenstad één grote vrijgezellenparty?

Of zou het, eigenlijk best, gewoon zijn? Zouden we misschien iets minder krampachtig met relaties omgaan? Zou het ontbreken van strikte ‘regels’ vrouwen wellicht iets minder onrustig maken en mannen iets relaxter? Het zal vermoedelijk voorlopig nog wel een raadsel blijven.

Read full story • Comments { 1 }

Beffen voor iedereen en andere instructieve boeken

Door op 29 december 2011 in alles van Anke, boeken, relaties, seks

In onze zucht om werkelijk niets onbesproken te laten van wat vrouwen bezighoudt, doen we best wat onderzoek. Daarbij stuiten we vaak op heel informatieve boeken, en we hebben dan ook een imposante virtuele bieb aangelegd. Er zitten echt alle mogelijke boeken in, van spannende romans over Een wereld zonder mannen tot handige zelfhulpboeken als Beffen voor iedereen.

Hierbij presenteren we een kleine selectie, waarbij voor elk wat wils. For the single ladies is het standaardwerk natuurlijk Ik heb een man nodig, meteen gevolgd door Hoe je uitzinnig populair bij de andere sekse kunt worden (hoe je elk probleem dat je ooit had kunt oplossen… Ontmoet, date of trouw met de man of vrouw van je dromen). Maar als dat niks wordt is er nog Lesbianisme voor de beginner of het doe-het-zelfboek: Maak je eigen seksspeeltje.

Voor de vrouw met partner bevelen we aan: Gelukkig zijn ondanks dat je getrouwd bent, en Hoe leef je met een neurotische echtgenoot. Mislukt dat op dusdanige wijze dat er gewonden vallen,  is er Seks in de gevangenis en Vrouwen zonder mannen (een inkijkje in de gevangenis van Kennetank waar vrouwen beesten werden). En dan is er tenslotte voor ons allen nog het feest van herkenning in Seksrampspoed en hoe het te boven te komen.

Read full story • Comments { 0 }

Venus en Mars kunnen niet zonder elkaar!

Door op 27 december 2011 in alles van Anke, relaties, seks

Ik heb het nooit zo gehad op dat hele idee van: vrouwen zijn van Venus, mannen van Mars, wat eigenlijk impliceert dat mannen en vrouwen zó van elkaar verschillen dat ze elkaars taal niet spreken en elkaar nooit zullen begrijpen. Maar sinds ik in het Haagse Mauritshuis het schilderij Venus en Mars verrast door Vulcanus zag, vind ik het helemaal een grote onzin, want Venus en Mars waren dus stapeldol op elkaar!

Het schilderij dateert uit de renaissance, een tijd waarin veel vraag naar erotische kunst was. De elite, die bekend was met de klassieke mythologie, bestelde schilderijen waarop het seksleven van de goden en godinnen werd verbeeld. Zo werd onder de vlag van ‘de oude klassieken’ allerlei expliciet seksuele kunst gemaakt.

In de Romeinse mythologie was Venus de vrouw van de god van het vuur Vulcanus. Ze was niet gelukkig met hem (Vulcanus was geen schoonheid) en ze bedroog hem voortdurend. Vooral met de sexy Mars, god van de oorlog. Deze driehoeksverhouding tussen Venus, Mars en Vulcanus was een zeer populair thema in de renaissancekunst.

Botticelli Venus en Mars

Botticelli's Venus en Mars

De Venus en Mars van Botticelli uit 1483 is een van de meer verhulde afbeeldingen, al is Mars duidelijk wel totaal afgemat door de vrijpartij. Op het schilderij van Tintoretto uit 1545 zien we het grappige tafereel hoe Vulcanus het bed onderzoekt op sporen van ontrouw, terwijl Mars (die Vulcanus net op tijd aan zag komen in de reflectie van zijn schild) zich schuil houdt onder de tafel (en hoopt dat het keffende hondje hem niet zal verraden). Het ging niet altijd goed, zoals dus te zien is in Joachem Wtewael’s Venus en Mars verrast door Vulcanus (1601).

Tintoretto Venus en Mars

Tintoretto's Venus en Mars

Wtewael: Venus en Mars verrast door Vulcanus

Toenemend gebruik van de drukpers leidde tot het samenvoegen van woord en beeld, de klassieke thema’s werden nog explicieter, en zo ontstond de eerste pornografie. Agostino Carracci (die vaak wordt gezien als de uitvinder van de karikatuur) was zeer productief in het maken van erotische gravures, zoals de serie die hij in de jaren 1580 maakte: The Loves of the Gods. Ook daarin vinden Mars en Venus elkaar. Hoe vaak ze ook betrapt worden, en hoe onmogelijk hun liefde ook is: Venus en Mars kunnen niet zonder elkaar!

Caracci's Mars et Venus

Read full story • Comments { 0 }

Vrouwenwereld op z’n frans

Door op 24 december 2011 in alles van Roos, relaties, vrouwenzaak

Voor Vrouw van het jaar lijkt de keuze in Frankrijk voor de hand te liggen, want wie kan Christine Lagarde verslaan? De imponerende 55-jarige is – zeker sinds haar benoeming dit jaar tot directeur van het IMF – een van de machtigste vrouwen ter aarde. En nog stijlvol, volgens sommigen zelfs sexy, ook.

En wat deden de lezers van Terrafemina – een online magazine voor de ‘denkende vrouw’? Ze verkozen Anne Sinclair, de 63-jarige erfgename die haar baan als tv-presentator opgaf om de carrière van haar man DSK volledig te kunnen ondersteunen.

En toen die zelfverklaarde grand séducteur werd gearresteerd voor het aanranden van een kamermeisje, beweerde ze meteen: We houden nog net zoveel van elkaar als toen we elkaar net kenden.
Dit dus terwijl was aangetoond dat haar man seks had met een voorbijkomend kamermeisje, alleen dat dit onvrijwillig gebeurde werd niet bewezen.

Bovendien volgde de openbaring van een lange reeks van smoezelige seksuele escapades, met een jonge vrouw uit de vriendenkring tot aan een ploegje prostituees. DSK bleef continue schuld ontkennen, maar gaf toe een ongeremd seksleven te hebben. En de vrouw die dat alles zwijgend verdroeg (en wie zwijgt stemt toe) is vrouw van het jaar?

Volgens de lezers van Terrafemina dankt ze die verkiezing aan haar ‘loyaliteit en moed’ en ‘volhardende en standvastige support’ voor DSK ( alhoewel dus niet tijdens al die gelegenheden waarbij ze de seksuele bevrediging van haar man aan vreemden overliet). Verder is Sinclair volgens de loftuitingen; ‘een heldin en anti-heldin voor Françaises. Vrouwen kijken naar de problemen in hun eigen leven en identificeren zich met haar.’

God, sta de Franse vrouwen bij als ze zich met Sinclair vereenzelvigen! Feminisme in Frankrijk is altijd meer filosofisch dan praktisch geweest, maar je hoeft geen Simone de Beauvoir te zijn om te beseffen dat het niet tot eer strekt om loyaal te blijven aan een egoïstische, ambitieuze vreemdganger.

Al zijn er berichten dat Sinclair walgt van het gedrag van haar man, openlijk is ze hem nooit afgevallen. Noch heeft ze zich kritisch uitgelaten over zijn houding naar vrouwen. Tristane Banon, die (vermeend) door DSK werd aangerand beschrijft haar dan ook als medeplichtig. Over die andere vrouw  wiens leven en reputatie door DSK is verwoest trouwens geen woord in het magazine vrouwenwereld dat blijkbaar bedoeld is voor een heel speciaal soort vrouwen-van.

Bron: Guardian

Read full story • Comments { 1 }

Klaagzang

Door op 5 december 2011 in alles van Roos, assertief, relaties, video, vrouwenzaak

Mannen! Ik heb er één als echtgenoot, ik heb er twee geproduceerd en ik heb er duizenden in mijn klas gehad. Ik heb dus enige credit opgebouwd, lijkt me. Mag ik dan één verzoekje doen? Willen de heren alsjeblieft ophouden met klagen over die zogenaamde feminisering van de maatschappij? Echt, ik erger me er dood aan. Vooral aan dat verongelijkte toontje waarop dat dreinen gebeurt, alsof hun lolly is afgepakt.

Want waar hebben we het nu helemaal over? Wat is dan dat hele erge dat wij vrouwen mannen aandoen? Dat we hun zoons lesgeven en opvoeden. Ja, want met al die juffen hebben de jongens geen rolpatronen meer. Kijken die jongens dan nooit tv, daar zie ik alléén maar mannen de blaren op hun tong lullen (en als er ooit een vrouw tussenzit weet je wat er gebeurt, dan moet ze haar bek houden). Of er is voetbal.

Volgens mij hebben mannen die zo zeuren en zaniken over die ‘ondraaglijke feminisering’ gewoon een vervelend wijf thuis, zijn ze de steek gelaten, of kunnen geen leuke vrouw vinden. Dat dat misschien wel aan henzelf ligt, daar willen ze niet over nadenken, dus is het ‘de vervrouwelijkte maatschappij’.

Sorry, maar ik kan het geneuzel van Wim-de-Jongachtige publicisten niet meer horen, dat ‘het tijdperk van de vrouw is aangebroken’ en dat ‘vrouwen tegenwoordig de macht hebben’. En ik ga hier nu niet het tegendeel bewijzen, want dan kom je in het gejijbak terecht van de bovenstaande filmpjes. In de eerste reclame klagen de mannen over de vrouwen en dan reageren de vrouwen met een klaagzang over de mannen. Wat krijg je zo? Eén grote zeurpartij en de totale verzaniking van de maatschappij.

Read full story • Comments { 2 }

Totaal mislukte dates

Door op 3 december 2011 in alles van Peggy, relaties

Blèh! Ik heb straks in de stad afgesproken met iemand die ik in geen tweeëntwintig jaar heb gezien. Maar met de huidige social media zijn oude vriendschappen zo weer opgepakt. En het contact per mail en telefoon was ouderwets leuk. En zo is dus die afspraak, in onze voormalige stamkroeg, ontstaan. Waar ik nu spijt van heb. Wat moet ik met die man!

Ik heb me ook al drie keer verkleed, en mijn haar zít niet en ik snap trouwens ook niet waarom ik me zo druk maak. Het is gewoon een biertje drinken, zoals we vroeger elke week deden… Alleen waren we toen altijd met een hele club. En nu maar samen.

Ondanks de zenuwen heb ik me géén moed ingedronken (pakt vaak niet zo goed uit). Een poos geleden heb ik over de allerergste eerste afspraakjes ooit gelezen, die heb ik nu nog maar even vertaald. Het kalmeerde me enigszins. Zo erg kan het nooit worden.

Deze tweets over afschuwelijke afspraakjes ontving @rhodi nadat hij over een mislukte date had getwitterd:

Ik ging ooit eens uit met een vent met twee FC Gillingham tatoeages, die allebei verkeerd gespeld waren.

Ergste date was met een man die zich voordeed als dokter. Toen hij door de mand viel, deed hij of hij een geheim agent was die zich uitgaf voor dokter.

Ging uit met een man die zijn veel te grote jas aanhield. De reden werd me duidelijk toen hij mijn tas stal terwijl ik naar de plee was.

Ooit belde ik mijn afspraakje op om te vragen waarom hij zo laat was. Hij zei dat hij bezig was ‘honderden pushups’ te doen.

Het eerste afspraakje eindigde ermee dat hij naar een bushalte rende, roepend: Ik moet naar de kat van mijn vriend in Tottenham. We stonden voor zijn huis.

Ik had een afspraakje met een man die mijn gebruikte servet na de maaltijd meenam, voor het geval hij hem later nog nodig had.

Het eerste wat de man met wie ik een afspraakje had vroeg was: Hoeveel poezen heb je? Ik: twee. Hij: ik wist het. En vertelde toen over de keer dat hij er eentje overreden had.

Ging uit met een vrouw die na één drankje vroeg: Hoe serieus ben je? Ik keek haar blanco aan. Ze beschreef zichzelf als voor 80 procent serieus.

Een goser pleegde tijdens ons afspraakje een inbraak. Ik bleef in de auto zitten wachten, en had geen idee (ik was 18) wat hij in dat huis ging doen.

Een van mijn slechte afspraakjes was toen ik met een goser mee naar huis ging & hij Top Gun opzette & de hele film méépraatte, woord voor woord, met ‘stemmetjes’.

Ik ben het levende bewijs, na een afspraakje, dat de zin: Ik kan je niet meer zien, want ik ga priester worden, nog niet in onbruik is.

Ging uit met een vent die opschepte dat hij geen centrale verwarming had en me zijn voortdurend trots zijn winterhanden liet zien.

Ik had een blind date met een man die een zak vol zelfgemaakte cakejes bij zich had. Halverwege het afspraakje ging hij zichzelf wegen. Vreemd.

Haalde een vent op bij hem thuis. Hij deed de deur open in blauwe badstofjas en met een elektronische enkelband: Zullen we maar thuis blijven?

Read full story • Comments { 2 }

Nummertje 51

Door op 19 november 2011 in alles van Peggy, relaties

Hier nummertje 51! Onbeschofte break-ups, het blijkt een fenomeen dat zo oud is als de mensheid.

Read full story • Comments { 1 }
Oudere artikelen »